ครบ 100 Entries ของ tongkatsu.com

ในที่สุด Entry นี้ก็เป็นเรื่องที่ 100 ของ www.tongkatsu.com
ซึ่งเขียน 100 Entries ในเวลาสิบเดือนนี่ก็ถือว่าเยอะเหมือนกัน
นี่ยังไม่นับรวมที่ blog เก่านะ ,, ถ้ารวมๆ แล้วก็ราว 170 Entriesในระยะเวลาปีกว่า
จริงๆ ผมมีดองเรื่องที่ยังไม่ได้เขียนอีกเพียบ

อุตส่าห์ครบรอบก็หาอะไรดีๆ ทำซักหน่อย

คิดมาสามวันละว่าจะเขียนอะไรดี ,, นั่งคิดอยู่นาน ,, ตั้งใจว่าจะเขียนความประทับใจในการทำ blog
แต่ก็คิดไม่ตกจริงๆ ว่าจะเอาออกมาแนวไหนดี
พยายามเปิด blog เก่าๆ ,, จริงๆ ทุกอันก็มีความประทับใจในแต่ละเรื่องของมันเอง รวมทั้งการที่หลายๆ คนเชิญไปออกงานต่างๆ จากการเขียน blog, เชิญไปกินอาหารร้านต่าง, มีให้ของกำนัลต่างๆ หรือแม้แต่มีคนมาติหรือมาชมก็ทำให้ผมประทับใจได้

แต่ครบรอบ 100 Entries จะเขียนอะไรดีครับ

คิดมากจนต้องออกมาหาอะไรกินอีกครั้งครับ 🙂 และแล้วผมก็เจอแรงบันดาลใจจากการกินอีกแล้ว
ครั้งนี้ไม่ใช่อะไรหรูหราจากร้านอะไรที่หรูๆ ใจกลางเมืองหรือ บรรยากาศดีๆ ไม่ได้มีสาวเสิร์ฟสวยๆ หรอก
แต่เป็นร้านปังเย็นน้ำแข็งใสธรรมดาๆ

มาหาอะไรกินแก้เครียด เผื่อมีไอเดียดีๆ

โดยสิ่งที่ทำให้ผมประทับใจหลังจากที่ไม่ได้กินร้านนี้มานานคือภาพนี้ครับ
ภาพนี้ถ่ายที่หน้าร้านน้ำแข็งใสด้วย Nokia N8 และปรับย่อให้มีขนาด 600×450 px ด้วยโปรแกรมโฟโต้สเคปโดยมิได้ปรับแต่งอะไร
มองอยู่นาน มันก็หน้าร้านธรรมดาๆ ,,, แล้วไงเหรอครับ

ภาพต้นเหตุแห่งความประทับใจ

อาจดูงงๆ ว่ามันคืออะไรกัน!!! ลองสังเกตดีๆ ครับ

แค่ป้ายธรรมดาก็ทำให้ผมมีความสุขได้ 🙂

ซึ่งถ้าลองไปตามที่ป้ายเขียน “ร้านปังเย็น — ร้านน้ำแข็งไสในตำนาน”

ดูเหมือนว่ามันก็จะ link มาที่ blog ผมนะ
มันมาที่ blog ผมจริงๆ ด้วย คริๆๆๆๆ

แอบดีใจลึกๆ นะที่ป้าเค้ามาเห็นและเอามาโฆษณาร้าน (ดูเหมือนว่าป้าเค้าไม่รู้นะว่าผมเป็นเอาร้านเค้ามาลง)
แม้ว่าเราไม่รู้จักกันมาก่อน ไม่ได้สนิทสนมกัน ไม่ได้เป็นญาติ ไม่ได้รับค่าโฆษณาใดๆ
จนถึงทุกวันนี้ เวลาผมมาสั่งอะไรกินที่ร้าน ก็ยังเสียตังค่ากินทุกครั้ง

แต่การที่ blog ของผมหากมันจะมีประโยชน์หรือทำให้คนที่มาอ่านได้มีความสุขบ้างผมก็ดีใจแล้ว (ภายใต้เงื่อนไขเล็กน้อย)

ความสำเร็จของการทำ Blog หลายๆ คนอาจวัดที่จำนวนโฆษณาที่ได้, รายได้, จำนวนคนที่มาดู, หรือ SEO ต่างๆ ,, แต่กับผมแล้ว ความสำเร็จในการเขียน blog คือความสุข ทั้งการที่ผมมีความสุขที่จะเขียนและแบ่งปันมัน และคนอ่านเกิดความสุขหรือได้ความรู้จาก blog ผม ,, แม้จะมีคนอ่านแค่ 1 คน แต่ถ้าเกิดประโยชน์ต่อเค้า ผมก็มีความสุขมากๆ แล้ว

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณทุก comments
ขอบคุณเจ้าของร้านอาหารและสถานที่ต่างๆ
ขอบคุณ @9aum ที่ให้ใช้สถานที่เขียน blog
และขอบคุณที่จะติดตามกันต่อไป -/\-

ในที่สุดผมก็เขียน Blog ครบขวบปีแล้ว!!

ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ้วววววววว ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงแล้วครับ
วันที่ผมได้เขียน blog ครบ 1 ปี แล้ว ในวันที่ 18 สิงหาคม (แต่พอดีกว่าจะเขียนเสร็จก็หลายวันอยู่)
ทั้งจากที่ blog เก่า (tongkatsu.exteen.com) และ blog ใหม่ (tongkatsu.com)
นับรวมๆ เขียนไปไม่น่าต่ำกว่า 140 entries ได้
วันนี้ก็ขอกล่าวอะไรสักเล็กน้อยสำหรับประสบการณ์เมื่อ 1 ปีที่ผ่านมา

อีกหนึ่งปีที่เติบโตขึ้น

เริ่มจากวันที่ไม่รู้จะเขียนอะไร กลายเป็นวันที่เขียนไม่ทัน ดองเรื่องไว้มากมายเต็มไปหมด
เริ่มจากวันที่คนดูหลักหน่วย เป็นหลักร้อย และเข้าใกล้เฉลี่ยวันละพันแล้วในตอนนี้ เย่!!
เริ่มจาก web blog อย่าง exteen จนมาอาศัย hosting เพื่อนและใช้ wordpress ในการเขียนแทน

  • ก่อนอื่นต้องขอบคุณมากๆ สำหรับเพื่อนๆ พี่ๆ และทุกๆ คนที่เข้ามาอ่าน blog ผม ทั้งที่โดยตั้งใจ โดนบังคับ และโดยบังเอิญ หรือแม้แต่คุณ google พามาผิดก็ตาม ฮาๆๆๆ
  • แต่ที่ขอบคุณพิเศษคนแรกเลยคือพี่พัชร หรือ @ipattt ครับ ตั้งแต่ชักนำผมเข้าวงการดนตรีทั้งๆ ที่ผมก็ไม่ได้เก่งอะไรมาก รวมทั้งแนะนำ wordpress และกระตุ้นให้ผมสร้าง blog ใหม่นี้ขึ้นมา
  • อีกคนที่ขอบคุณคือ @pokpitch ที่อนุญาติให้ผมไปเบียดเบียนพื้นที่บน hosting ของเค้า รวมทั้งเป็นธุระจัดการหลายๆ เรื่องเกี่ยวกับระบบ web ที่ผมไม่ค่อยรู้เรื่อง และทำให้ blog นี้ราบรื่นมากๆ
  • คนที่สามคือ @9aum ที่เป็นคนชวน ผลักดันและแนะนำให้ผมรู้จักกับการเขียน blog ที่ exteen เป็นครั้งแรก
  • และคนสุดท้ายคือ @imenn ครับ ที่ผลิต Theme คลาสสสิกสวยๆ อันนี้มาให้ใช้ครับ

ซึ่งช่วงที่ผ่านมา 1 ปี เป็นประสบการณ์ที่ดีที่ผมยังมีโอกาสได้ออกไปยังสถานที่ต่างๆ ได้พบปะเพื่อนๆ ใหม่ๆ มากมาย ได้ร่วมแชร์สิ่งดีๆ ให้กันและได้รับประสบการณ์ใหม่ๆ โดยเฉพาะกับเพื่อนๆ ที่รู้จักกันผ่าน twitter หรือ internet
บางคนเจอกันที่ร้านวาวี บางคนเจอกันที events ต่างๆ หรือบางคนอาจทวีตชวนไปกินข้าวกัน ผมก็บ้าจี้ไปกินด้วยแฮะ หลายครั้งก็แอบเสียวๆ เหมือนกัน แต่เท่าที่ผมเจอเพื่อนๆ มา ทุกคนจริงใจและเต็มที่มากๆ และผมก็พร้อมเต็มที่และจริงใจกลับไปเช่นกัน

ส่วนเรื่องการที่ผมรีวิวอาหารเป็นว่าเล่นนั้น จริงๆ แล้วผมก็ไปกินตามปกตินะ
เพราะถ้าถามว่าผมกินหลายที่กว่าคนอื่นไหม พูดตรงๆ ว่าไม่เลย จริงๆ ผมไปกินข้างนอกอย่างมากก็อาทิตย์ละ 1-2 ครั้ง เดือนนึงก็ประมาณ 3-5 ครั้ง แต่ที่ต่างคือผมพยายามเก็บรูปและเก็บรายละเอียดต่างๆ มาแชร์ให้ได้มากที่สุด รวมทั้งประสบการณ์ที่ได้รับมาจากร้านนั้นจริงๆ เท่าที่ไปกินครั้งนั้นเอง จ่ายเงินเอง ไม่มีส่วนลดที่เกินปกติของร้าน (ทั้งๆ ที่อยากกินฟรีบ้าง อิอิ) ซึ่งส่วนใหญ่ร้านที่ผมจะเอาลงจะค่อนข้างประทับใจ (ที่ไม่โดนไม่ค่อยเอาลง)

สิ่งที่จะวางแผนทำต่อไป

เรื่อง blog ก็คงเขียนต่อไปเรื่อยๆ ครับ เนื้อหาก็คงแบบเดิมๆ แต่จะพยายามเขียนเรื่องวิชาการสลับบ้างเป็นระยะๆ
แต่เป้าหมายหลักช่วงนี้คือต้องการสอบด้านวิชาการแพทย์ทั้งหลายให้ผ่านครับ เพราะมีเยอะเหลือเกินทั้งสอบลงกอง, สอบศรว.ตอนที่3, สอบ compre อีก เฮือกกก ทำให้อาจมีบางช่วงที่หายจากการเขียน blog ไปบ้างในปีนี้เป็นพักๆ แต่ก็จะพยายามเขียนเรื่อยๆ และคงได้กลับมาเขียนจริงจังแบบหนักๆ อีกทีช่วงที่เรียนวิชาเลือกแล้ว คือประมาณต้นๆ ปีหน้าครับ
ส่วนบางคนอาจกังวลว่าผมจะสอบนั่นนี่ กลัวอ่านหนังสือเครียดจนลืมเรื่องงานรื่นเริง แต่จริงๆ การชวนกินชวนเที่ยวยังทำได้นะครับ หากผมไม่ติดเวรหรือออกต่างจังหวัด สามารถชวนและเชิญได้ตามอัธยาศัยครับ

รวมทั้งถ้าหากผมได้มีโอกาสกลับไปกินหรือ update ที่ร้านที่ผมเคยทำ blog ไปแล้ว ผมจะเอาเนื้อหาและรูปแทรกต่อใน blog เดิมเป็นหลักนะครับ อาจมีบางครั้งอาจแยกเป็น entry ใหม่บ้าง ส่วนที่ blog เก่า ยังมีร้านที่ผมชอบอีกหลายร้าน เดี๋ยวจะเอาไปเนื้อหามาแปะไว้ที่นี่ที่เดียว เวลาไปหาจะได้ไม่ลำบากมากละกัน
รวมทั้งตอนนี้ผมพยายามหากล้องถ่ายรูปใหม่ด้วย เนื่องจากเลนส์คิท 18-55 เสียพอดี รวมทั้งหลังๆ เริ่มขี้เกียจพกกล้อง DSLR จริงๆ อยากได้ EVIL แต่ราคามันเหนือชั้นมาก คงหากล้อง compact ถูกๆ เผื่อเอามาถ่ายเล่นๆ พกมาง่ายๆ

ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ผมมีความสุขในการเขียน blog มากๆ ครับ
แล้วเจอกันต่อใน Entry หน้าครับ