Review กระเป๋าจักรยาน Vincita รุ่น B140

แม้ว่าที่ทำงานของผมอยู่ในอำเภอเหนือสุดของเชียงใหม่ ห่างไกลบ้านที่อยู่ในตัวเมืองราว 170 โล แต่ผมก็รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้แบกจักรยานมาปั่นในเมืองในช่วงวันหยุดด้วย ลุยดอยสุเทพบ้าง ปั่นวงแหวนบ้าง คันคลองบ้าง 555

ทีแรกผมก็ใช้เป็น Rack จักรยานบรรทุกด้านหลังของ Hollywood รุ่น express 3 แหละครับ จริงๆ มันก็ดีนะ แบบทุกได้หลายคันดี แต่ติดอยู่ที่ว่าไม่ค่อยสะดวกเพราะแอบเสียวเวลาขับเร็วๆ (เคยเทสที่ความเร็ว 160 km/hr ก็ยังไม่หลุด แต่เสียว ฮาๆๆ), แถมกลัวไปเกี่ยวกับรถหรืออะไรด้านข้าง (เพราะถ้าเราคันเล็ก เวลาเราเอาจักรยานขึ้นแรคแบบไม่ถอดล้อ มันจะยื่นออกมานิดนึง), ทำให้รถยนต์เป็นรอยบริเวณที่เกี่ยวแรค แต่ที่เลวร้ายที่สุดคือเวลาลุยฝนหรือขับรถยนต์ฝ่าโคลนนี่แหละ จักรยานเราก็เละไปด้วย

ทีนี้ผมก็เจอสิ่งของล้ำค่าชิ้นนึงครับคือกระเป๋าจักรยานของ Vincita จริงๆ เค้ามีหลายรุ่นนะทั้งแบบถอดล้อเดียว ถอดสองล้อ ฯลฯ แต่เท่าที่ผมลองดูขนาดละรุ่น B140 ทีแรกผมก็ไปหารูปกับข้อมูลแหละ แต่นอกจากรูปและข้อมูลของร้านเค้าที่ค่อนข้างแย่มากๆ แล้วก็หาที่ไหนไม่มีเลย รีวิวอะไรก็ไม่มี รำคาญโคตรๆ เลยซื้อมาเองดูแล้วเขียนรีวิวเองเลยละกัน

สนนราคาในละสองพันนิดๆ ก็จัดไป

รูปร่างหน้าตาหลังจากใส่จักรยานครับ จะมีแฮนยื่นนิดนึง
รูปร่างหน้าตาหลังจากใส่จักรยานครับ จะมีแฮนยื่นนิดนึง

เอาเป็นว่าสรุปเป็นข้อๆ ละกันครับ ติชมรวมกันนะ

  • วัสดุพอใช้ ซิปใหญ่ดี มีหัวซิปสองด้าน เอามารูดชนกัน งานภายในเรียบร้อยใช้ได้ ฟองน้ำ/โฟมกันกระแทกค่อนข้างบางและไม่มีจุดซัพพอร์ทบริเวณจานหน้ากับตีนผีเวลาวางลง ถ้าโดนกระแทกแรงๆ เฟรมอาจบุบ หรือจานหน้าเสียหาย/ดรอปเอ้าท์เบี้ยวเวลาวางแรงๆ ได้
  • ข้างในมีสายมารัดให้เส้นนึง ไม่รู้เอามาทำอะไร ถ้าคิดว่าจะรัดเฟรมให้ติดแล้วรถลอย ไม่ให้ลงกระแทกแล้วโดนจานหน้าล่ะก็ ผมว่าออกแบบมาใหม่เหอะ มันใช้ยากและไม่ Practical เท่าที่ควร
  • ไม่มีคู่มือมาให้ ไม่บอกการดูแล ไม่มีรายละเอียดใดๆ มีแค่กระเป๋าแค่นั้น
  • ในกระเป๋ามีช่องให้เก็บล้อทั้ง 2 ข้างของตัวรถ บางไปนิดแต่ก็โออยู่ แอบวุ่นวายหน่อยที่เวลาจะเก็บล้อจะต้องถอดแกนปลดทั้งหน้าและหลังเพื่อไม่ให้ตึงไป มีกระเป๋าสำหรับใส่อุปกรณ์หรือเครื่องมือเล็กๆ น้อยๆ ได้ จุดนี้ต้องชมเพราะทำค่อนข้างดี
  • กระเป๋าเหมือนออกแบบให้ถอดเบาะและถอดแฮนด์ออก จะเก็บทั้งคันได้ไม่มีส่วนยื่นเลย
  • แต่เราจะไม่ถอดก็ได้ แต่ต้องยอมรับว่าจะมีบางส่วนของรถยื่นออกมาจากกระเป๋า อย่างผมเวลาจะแพครถจักรยาน ก็ถอดล้อออกให้เหลือแต่เฟรม, คลี่กระเป๋าออกแล้ววางจักรยานลงไป โดยกะให้พูลเล่ย์ตีนผีหลังกับเบาะอยู่ในขอบเขตกระเป๋าแล้วรีบรูดซิปจากด้านท้ายก่อน, จากนั้นค่อยมาด้านหน้า หันคอรถให้สุดไปด้านตรงข้ามกับเกียร์ แล้วค่อยรูดซิปปิดด้านหน้าโดยไล่จากตะเกียบมา กะให้คลุมส่วนแฮนด์มากที่สุด สุดท้ายแล้วจะได้ว่าดรอปยื่นออกมาจากกระเป๋าเล็กน้อย (รถไซส์ 50 นะ)

  • ข้างในทำความสะอาดง่ายดี เวลาเปื้อนคราบน้ำมันหรือจารบีก็เช็ดออกไม่ยาก
  • เวลาใช้เสร็จแล้ว กระเป๋าค่อนข้างเกะกะมาก เพราะใหญ่มากและพับเก็บไม่ได้ (อย่างมากก็แค่พับครึ่งแค่นั้น)
เก็บเสือหมอบได้ มีช่องใส่ล้อ แถมมีกระเป๋าเก็บเครื่องมือให้ด้วย
เก็บเสือหมอบได้ มีช่องใส่ล้อ แถมมีกระเป๋าเก็บเครื่องมือให้ด้วย
วัสดุธรรมดามาก โฟมบาง ช่องเก็บล้อเฉยๆ พอใช้ได้ แต่ต้องถอดแกนปลดออก
วัสดุธรรมดามาก โฟมบาง ช่องเก็บล้อเฉยๆ พอใช้ได้ แต่ต้องถอดแกนปลดออก
จะเก็บก็แค่หักแฮนด์ไปสุด แล้วค่อยๆ ปิดซิปไล่จากตะเกียบ แต่มันจะมีปลายดรอปโผล่นะ
จะเก็บก็แค่หักแฮนด์ไปสุด แล้วค่อยๆ ปิดซิปไล่จากตะเกียบ แต่มันจะมีปลายดรอปโผล่นะ
ถ้าไม่ถอดแฮนด์กับหลังอาน จะต้องรับได้กับการที่แฮนด์โผล่นิดนึงนะ
ถ้าไม่ถอดแฮนด์กับหลังอาน จะต้องรับได้กับการที่แฮนด์โผล่นิดนึงนะ

สรุปเลยละกัน

เท่าที่ลองใช้มาผมว่าโอมากๆ กับราคานะ ตอบโจทย์ผมได้เกือบทุกอย่าง คหสต.ผมว่ามันเหมาะกับพวกที่มีรถส่วนตัวแล้วชอบขนรถจักรยานไปๆ มาๆ ทีละคันเดียว เพราะกระเป๋ารุ่นนี้มันไม่ใหญ่มากไป สามารถยัดเข้ารถผมเข้าเบาะหลังได้สบายโคตรๆ แถมให้คนผอมๆ พอนั่งได้อีกนิด แต่เบียดหน่อยนะ (รถผมเป็น Lancer EX นะ แต่เคยลองยัด March ก็พอไหวนะ แต่จักรยานจะเบียดๆ นิดนึง) หรือจะใส่เข้ากระโปรงหลังก็ได้ แต่ต้องยัดนิดนึงนะ ทำให้ผมไม่ต้องล้างจักรยานบ่อยๆ เหมือนตอนขนด้วยแรคเลย ฮาๆๆๆ

แต่ที่ผมไม่แนะนำเลยคือเอาจักรยานมาใส่กระเป๋าอันนี้แล้วส่งไปรษณีย์, รถทัวร์หรืออะไรก็ตามที่เราไม่ได้ขนเองอะ เสี่ยงโดนกระแทกแล้วเฟรมบุบ/ดรอปเอ้าเบี้ยว/จานหน้าเสียหายโคตรๆ ถ้าแบบนี้แนะนำกล่องกระดาษที่เป็นลังใส่จักรยานหรือไม่ก็ซื้อเป็นแบบกระเป๋าแข็งดีกว่า (แต่แพงมาก) อีกอย่างคือซองที่เก็บล้อไม่ค่อยดีมาก ถ้ามีถุงใส่ล้อแยกเก็บก็จะดีมากๆ ครับ

ในที่สุด Mac ก็มี Photoscape กับเค้าเสียที

ส่วนนึงที่ช่วงนี้ผมแทบไม่ได้เขียนบล๊อกเลยเกิดจากที่ผมเปลี่ยน notebook ตัวใหม่ จากเดิมเป็น Thinkpad R61 อายุเกือบแปดปีเป็น MBP retina 13″ ก็ต้องเรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างไม่ใช่น้อยเลย จริงๆ แทบจะต้องเรียนใหม่แทบทั้งหมด งงเหมือนกัน แต่โดยรวมก็ไม่ได้แย่มากนะ ลองกดๆ ซักอาทิตย์ก็เริ่มพอเข้าใจระบบการทำงานของแมคบ้าง ยกเว้นการเขียนบล๊อกนี่แหละครับ เพราะผมหาโปรแกรมแต่งรูปอื่นๆ มาแทน Photoscape ที่ผมเคยใช้ไม่ได้เลย อย่างช่วงบล๊อกตอนดอยหลวงเชียงดาวนี่ผมก็ต้องตัดรูป+อัพโหลดจากเครื่อง R61 แล้วค่อยมาพิมพ์ในแมค ค่อนข้างรุงรังทีเดียว

ลองโหลดโปรแกรมมาทั้ง iPhoto, Aperture, Pixelmator, Picasa และ Gimp แล้วไม่โดนซักตัว สาเหตุคือฟังก์ชั่นมันเยอะเกินความจำเป็น ผมเพียงต้องการแค่โปรแกรมง่ายๆ ที่สามารถ Crop รูป, แต่ง curve นิดหน่อย, ปรับขนาดภาพ แล้วก็ลงลายน้ำก็แค่นั้น ซึ่งสมัยผมใช้ Windows แค่ตัว Photoscape ก็ตอบโจทย์ผมได้แบบสุดๆ แล้ว

จริงๆ ตัวที่ผมว่าเกือบโอเคละคือ iPhoto นี่แหละ แต่ผมยังงงๆ เกี่ยวกับระบบ Libralies ของ iPhoto ที่เอารูปเราไปผูกติดกัน libralies หนาแน่นยิ่งกว่าตังเม ลองศึกษากี่ที่ก็ยังงงๆ และไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่คือ แต่ไปแล้วต้นฉบับจะเสียมั้ย แล้วไฟล์ใหม่ที่แต่งเก็บไว้ที่ไหน ทำไมหาไม่เจอจากหน้า WordPress ที่เขียนบล๊อกอยู่ (คือผมว่ามันจัดการรูปในเครื่องได้ดีเลยแหละ แต่จะยกเอารูปมาใช้นอกเครื่องนี่ลำบากไม่น้อย)

บ่นๆ ในเฟสไม่นาน เพื่อนอุ๋ยก็มาบอกว่าเดี๋ยวนี้ Photoscape มีในแมคละนะเฮ้ย โดยเค้าตั้งชื่อโปรเจคนี้ว่า Photoscape X for Mac ครับ ซึ่งพอเพื่อนอุ๋ยโพสบอกข่าวดีนี้ ก็มีเพื่อนๆ บล๊อกเกอร์หลายคนฮือฮาไปซักพักเลย 5555 (ผมก็คนนึงละ 555)

บ่นไปปุ๊บ ,, เพื่อนอุ๋ยมาตอบปั้บ
บ่นไปปุ๊บ ,, เพื่อนอุ๋ยมาตอบปั้บ
โหลดมาแล้ว หน้าตาดูไม่คุ้นเท่าไหร่ ออกแนวเรียบๆ ไปหน่อย
โหลดมาแล้ว หน้าตาดูไม่คุ้นเท่าไหร่ ออกแนวเรียบๆ ไปหน่อย

จัดมาแบบนี้ก็ต้องโหลดมาลองล่ะครับ

ลองใช้ได้ประมาณเกือบอาทิตย์

เอาเป็นว่าผมยังไม่รีวิวอะไรมากละกัน เพราะยังเล่นได้ไม่านานมากเท่าไหร่ แต่เท่าที่ลองแล้ว

  • หน้าตาและการเรียงปุ่มกดไม่ค่อยเหมือนตัวเวอร์ชั่นของ Windows เท่าไหร่ เพราะมันไปกองด้านข้างซะส่วนใหญ่ แต่เท่าที่ดูก็มีปุ่มที่ใช้ๆ ประจำก็ครบครันดี แต่เหมือนกับบางฟังก์ชั่นที่มีใน Windows จะไม่มีในแมคนะ เช่น RAW converter, batch editor ฯลฯ (แต่พวกนี้เป็นฟังก์ชั่นที่ผมไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่อยู่แล้ว เลยไม่ค่อยแคร์ครับ)
  • ระบบการจัดการรูปภาพไม่ได้ผูกติดกับ Libralies คือ เราสร้าง Folder เองได้ตามใจ โยกย้ายถ่ายเทระหว่าง Folder ได้ตามสบาย
  • อัพโหลดรูปที่ตัดแล้วจาก folder ที่เราเก็บไว้เข้าสู่ WordPress ด้วยการ select file เอาจาก Internet Browser เลย พูดง่ายๆ คือเหมือนตอนที่เราทำใน Windows นั่นแหละ
  • หาตัวที่เพิ่ม Fonts และลงลายน้ำยังไม่เจอ อาจต้องแอพตัวอื่นๆ ช่วย เช่น Watermark pro, iMage tools
  • โปรแกรมดีขนาดนี้ ฟรีเหมือนเดิมครับ แหม่
ปุ่มเรียงใหม่ แต่ก็คล้ายๆ เดิมนะ
ปุ่มเรียงใหม่ แต่ก็คล้ายๆ เดิมนะ
อันนี้เป็น Viewer ภาพครับ
อันนี้เป็น Viewer ภาพครับ

สรุปคร่าวๆ คือใช้แล้วจอยอยู่ ฟีลลิ่งคล้ายๆ เดิม ตอนใช้บน Windows แค่การจัดเรียงปุ่มจะแปลกตาไปนิด

สนับสนุนโปรแกรมลิขสิทธิ์นะครับ 🙂

ปลายฝนต้นหนาว และดอยหลวงเชียงดาวครั้งที่สอง

หลังจากเมื่อสองปีที่แล้วผมได้มีโอกาสไปดอยหลวงเชียงดาว และก็ได้เขียนบล๊อกไว้เป็นที่ระลึกซึ่งบรรจุรายละเอียดไว้แน่นปึ้กระดับแบ๊คแพคไปคนเดียวได้ถึง 2 ตอน (ถ้าใครอยากอ่านตอนเก่าๆ ก็กดไปได้ที่ตอนที่ 1 และตอนที่ 2 นะครับ) ภาคนี้รายละเอียดไม่เยอะมาก แต่จะเน้นรูปเป็นหลักนะครับ 🙂

ช่วงเดือนกันยาปีนี้ อยู่ดีๆ น้องๆ กรุ๊ปเดิม (จริงๆ ส่วนมากก็ทำงานที่เดียวกันแหละ) เค้าก็ชวนผมไปอีกครับ แม้ว่าครั้งที่แล้วจะแอบบ่นๆ ว่าขอไปขึ้นยอดดอยหลวงครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว แต่คิดไปคิดมาประมาณห้านาทีก็ตอบตกลงไปกัน

คิดถึงมันจริงๆ เลย ความทรมานที่แสนมีความสุข

บรรยากาศดอยหลวงฯ ,, คิดถึงและประทับใจไมีเสื่อมคลาย
บรรยากาศดอยหลวงฯ ,, คิดถึงและประทับใจไมีเสื่อมคลาย

ถึงแม้ว่าการเดินขึ้นดอยหลวงเชียงดาวจะค่อนข้างโหดพอควร เดินและแบกของกันจนเมื่อยไปหมด แถมข้างบนก็ไม่มีส้วม แหล่งน้ำธรรมชาติก็ไม่มี แต่สาเหตุที่รอบนี้ผมอยากไปอีกคือ ครั้งที่แล้วเราไปปลายฤดูหนาว ซึ่งอากาศจะแห้ง ดอกม้งดอกไม้นี่แทบไม่เหลือแล้ว จะเห็นก็คงมีแต่วิวแค่นั้น ซึ่งโปรนักเดินเขาหลายคนเล่าให้ฟังว่า ถ้าพวกนายสนใจจะดูดอกไม้ก็คงต้องไปช่วงปลายฝนต้นหนาว ต้นไม้แถบนี้มันจะยังสดและพวกดอกไม้ต่างๆ ก็ยังไม่ร่วงไป บรรยากาศจะต่างกับช่วงปลายกุมภาฯ มาก

แต่การเริ่มต้นครั้งนี้จะต่างไปจากครั้งก่อนๆ กล่าวคือ เราไม่ได้เตรียมอะไรให้มันวุ่นวาย พวกอาหารและน้ำก็ไม่ต้องเอาไปชั่งกิโลหน้าอุทยานฯ เหมือนเดิมแล้ว เต๊นท์ก็ไม่ต้องกางเอง เพราะครั้งนี้เราจะเหมาเอาทีมงานอันประกอบด้วยพี่คนนำทาง, คนทำครัวและลูกหาบขึ้นไป จะเตรียมก็แต่สัมภาระของใครของมันเท่านั้น เช่นพวกถุงนอน, เต๊นท์, เสื้อผ้าและชุดกันหนาว ฯลฯ พูดง่ายๆ คือเอาเงินฟาดแล้วเราก็เดินแบกของของเราไปอย่างเดียว โดยค่าใช้จ่ายในการฟาดอยู่ที่ 2,600 บาท ซึ่งผมว่าแพงพอตัวเลยเมื่อเทียบกับครั้งที่แล้ว (จำไม่ผิดค่าใช้จ่ายต่อคนนี่อยู่ที่ราวๆ พันนึงไม่รวมค่ารถนะ ซึ่งหลักๆ จะเป็นค่าน้ำและค่าอาหารน่ะ)

หลังจากติดต่อกันเสร็จ ตกลงหาพรรคพวกได้ ก็ปักหมุดเดินทางวันที่ 30 พฤศจิกา – 1 ธันวาคมกัน

เริ่มต้นคล้ายๆ เดิม แต่ก็มีอุปสรรคมาเยือน

เริ่มต้นด้วยบรรยากาศฝนมาคุ ตกปรอยๆ มาหลายวันตั้งแต่อังคาร-พุธ-พฤหัส แม้แต่วันศุกร์ก่อนไปก็ยังตก (คือจะเดินกันวันเสาร์แล้ว) แถมมีข่าวดินถล่มที่อำเภอฝางอีก จะไหวมั้ยวะเนี่ย… พูดเล่นไปนั่น ตื่นเช้ามาเจ็ดโมงกว่าๆ อาบน้ำแต่งตัวและกินข้าวเหนียวหมูทอดพร้อมน้ำพริกและออกไปรอรถตอนแปดโมง (ต้องขอบคุณหมอนุ๊กและครอบครัวที่ให้เราใช้สถานที่พักแรมก่อนลุย แถมทำข้าวเช้าอร่อยๆ ให้กินด้วย ฮือๆๆๆ)

แปดโมงนิดๆ เราก็ขนสัมภาระขึ้นรถ แล้วก็เดินทางผ่านทางออฟโรดที่เต็มไปด้วยขี้โคลนเปียกๆ เกือบตลอดทาง ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงหน่วยพิทักษ์ป่าขุนห้วยแม่กอกซึ่งเป็นจุดที่เราจะเริ่มเดิน บรรยากาศวันนี้เต็มไปด้วยหมอกและชื้นเอาเสียมากๆ แดดแรงๆ เหมือนครั้งที่แล้วแทบจะหาไม่ได้เลย

ขอบคุณข้าวเหนียวหมูทอดและเครื่องเคียงต่างๆ ที่แม่นุ๊กเตรียมมาให้ครับ
ขอบคุณข้าวเหนียวหมูทอดและเครื่องเคียงต่างๆ ที่แม่นุ๊กเตรียมมาให้ครับ
นั่งรถไปทางเด่นหญ้าขัดเหมือนครั้งก่อนครับ
นั่งรถไปทางเด่นหญ้าขัดเหมือนครั้งก่อนครับ
นั่งรถมาชั่วโมงนึง ก็ถึงเด่นหญ้าขัดเสียที
นั่งรถมาชั่วโมงนึง ก็ถึงเด่นหญ้าขัดเสียที
หมอกลงหนามากๆๆๆ
หมอกลงหนามากๆๆๆ

แต่ปัญหาสำคัญที่เราเจอสำหรับทริปนี้คือ ทีมงานของเรามี Accident เล็กน้อยเพราะช่วงนี้ใกล้เทศกาลมากๆ ทำให้มีผู้บริการค่อนข้างเยอะ ทำให้ลูกหาบไม่พอ (เห็นว่าอาทิตย์หน้าที่มีวันหยุด 5 และ 10 ธันวา มีนักท่องเที่ยวเยอะกว่านี้อีก) ทำให้พี่คนนำทางและคนทำอาหารต้องกลายเป็นลูกหาบเอง ของที่ตอนแรกบอกให้เราจัดเต็มก็แบกไปได้ไม่หมด เราต้องแบ่งสัมภาระมาแบกเอง แถมแพคและจัดการสัมภาระค่อนข้างช้ามาก พวกเราจึงเริ่มเดินและนำทางไปยังอ่างสลุงกันก่อน (ทำให้ตลอดทั้งทางพวกเราเดินกันเองเกือบหมด พี่คนนำไม่ได้นำทางอะไร แถมเดินช้ากว่าเราอีก ซึ่งจุดนี้ถือเป็น pitfall ที่ใหญ่มากที่เกิดจากทีมงานของเค้าแต่เราต้องรับผิดชอบ แอบเซ็ง)

เริ่มต้นเดินกันตอนสิบโมงยี่สิบครับ

เริ่มต้นเดินกัน กับระยะทาง 8.5 กม.
เริ่มต้นเดินกัน กับระยะทาง 8.5 กม.

แฉะ เปียก ลื่น เละ

แม้ว่าจะเริ่มที่เด่นหญ้าขัดเหมือนกัน แต่สภาพจะต่างกับที่เดินช่วงปลายหนาวเมื่อ 2 ปีก่อนมาก โดยเฉพาะเรื่องความชื้นและแฉะของพื้น เรียกว่ารองเท้าปีนเขานี่ยังเอาแทบไม่อยู่เลย ส่วนผมเหรอครับ ใส่นันยางเดิน โอยยยย ไม่เหลือๆๆ ลื่นล้มซะหลายดอก ยังไม่ถึงครึ่งทางกางเกงก็เปื้อนไปเป็นแถบๆ ละครับ

แต่มาช่วงนี้ต้นไม้เขียวสด มีหมอกมาทักทายเป็นช่วงๆ แถมอากาศไม่ร้อนด้วย เดินสบายสุดๆ

สภาพทางค่อนข้างเขียวขจี แต่ดินยังไม่ค่อยแห้งดี และลื่นมากๆ
สภาพทางค่อนข้างเขียวขจี แต่ดินยังไม่ค่อยแห้งดี และลื่นมากๆ
มองไปแล้วดูชุ่มฉ่ำดีมากๆ สีเขียวไปทุกหย่อมหญ้า
มองไปแล้วดูชุ่มฉ่ำดีมากๆ สีเขียวไปทุกหย่อมหญ้า
หมอกมาเยี่ยมหาเราเป็นพักๆๆ
หมอกมาเยี่ยมหาเราเป็นพักๆๆ
หมอกบดบัง จนแทบไม่เห็นปลายยอดดอยใดๆ ทั้งสิ้น
หมอกบดบัง จนแทบไม่เห็นปลายยอดดอยใดๆ ทั้งสิ้น
เส้นทางเดิมเหมือนครั้งก่อน แต่ลื่นและแฉะมากๆ
เส้นทางเดิมเหมือนครั้งก่อน แต่ลื่นและแฉะมากๆ
ปีนเขา ในสภาพดินเป็นดินโคลนจริงๆ
ปีนเขา ในสภาพดินเป็นดินโคลนจริงๆ
ต้องมีการทรงตัวที่เรียกว่าสุดยอดจริงๆ
ต้องมีการทรงตัวที่เรียกว่าสุดยอดจริงๆ
ลื่น ,ล้ม และเปื้อน จนเรียกว่าเป็นเรื่องปกติ
ลื่น ,ล้ม และเปื้อน จนเรียกว่าเป็นเรื่องปกติ

พอเดินมาใกล้ๆ หัวรสบัส ฟ้าก็เริ่มเปิดบ้างแล้ว แดดเริ่มส่องเบาๆ ในจังหวะที่เราเริ่มปีนอย่างเมามัน ทางชันสะใจมากๆ จนหัวใจเกือบจะเต้นไม่ทันเลย ฮาๆๆ ขนาดลูกหาบที่ว่าฟิตๆ เดินขึ้นหัวรถบัสยังต้องมีพักเป็นช่วงๆ เลย

เดินมาจนถึงช่วงไฮไลท์ นั่นคือการฝ่าหัวรสบัสนั่นเอง
เดินมาจนถึงช่วงไฮไลท์ นั่นคือการฝ่าหัวรสบัสนั่นเอง
ฟ้าเริ่มเปิด วิวแถวหัวรสบัสนี่สวยมากๆ จริงๆ (แต่ทางชันชิบ)
ฟ้าเริ่มเปิด วิวแถวหัวรสบัสนี่สวยมากๆ จริงๆ (แต่ทางชันชิบ)
ที่หัวรสบัสนี่ ลูกหาบยังมีหอบ
ที่หัวรสบัสนี่ ลูกหาบยังมีหอบ
ฟอสซิลหอย ,, แลนด์มาร์คของหัวรสบัส (เชื่อกันว่าที่นี่เคยเป็นทะเลมาก่อน)
ฟอสซิลหอย ,, แลนด์มาร์คของหัวรสบัส (เชื่อกันว่าที่นี่เคยเป็นทะเลมาก่อน)
มุมยอดเขาหินปูนทางด้านซ้ายมือ พร้อมกับปาล์มรักเมฆบนยอดนั่น
มุมยอดเขาหินปูนทางด้านซ้ายมือ พร้อมกับปาล์มรักเมฆบนยอดนั่น
ถึงจุดสูงสุดของหัวรสบัส ,, วิวเขาสามพี่น้องวันนี้ถูกปกคลุมด้วยหมอกแฮะ
ถึงจุดสูงสุดของหัวรสบัส ,, วิวเขาสามพี่น้องวันนี้ถูกปกคลุมด้วยหมอกแฮะ

หมดโซนหัวรสบัส มองย้อนไปทางเขาสามพี่น้องวิวสวยมากๆๆ แต่วันนี้เราเห็นไม่ครบสามเพราะยอดหลังๆ โดนเมฆหมอกมาบังไปหมด หวังว่าบนยอดเขาสูงสุดที่เราจะปีนต่อไปนั้นจะไม่โดนหมอกปกคลุมจนมองไม่เห็นอะไรนะ

บันทึกการเดินทาง จากเด่นหญ้าขัดถึงอ่างสลุงครับ :)
บันทึกการเดินทาง จากเด่นหญ้าขัดถึงอ่างสลุงครับ 🙂

เตรียมไต่ยอดดอยหลวงอีกครั้ง

มาถึงอ่างสลุง ทีมงานก็กางเต๊นท์ให้เราไว้เรียบร้อยแล้ว ดีจังๆ เราก็แค่โยนกระเป๋าเข้าไปเก็บ, นั่งพักเอาแรงซักพัก จากนั้นก็เตรียมใจเดินต่ออีกราวๆ ครึ่งชั่วโมงเพื่อไปสู่ยอดสูงสุด

พักสักแป้บ... แล้วเตรียมตัวปีนไปสู่ยอดสูงสุดของดอยหลวงเชียงดาว
พักสักแป้บ… แล้วเตรียมตัวปีนไปสู่ยอดสูงสุดของดอยหลวงเชียงดาว
เห็นยอดดอยอยู่ลิบๆ ฮาๆๆ (ไกลลิบเลย)
เห็นยอดดอยอยู่ลิบๆ ฮาๆๆ (ไกลลิบเลย)

ปีนไปเรื่อยๆ หมอกก็ไล่เรามาเรื่อยๆ ทีแรกผมกลัวเหมือนกันว่าข้างบนจะไม่เห็นอะไร แต่ก็ปีนต่อนะ พอถึงซักช่วงหมอกก็เริ่มหายไป แถมมองวิวย้อนกลับไปนั้นสวยโคตรๆ นี่ขนาดยังไม่ถึงยอดนะ ,, อย่าเพิ่งท้อๆ บนยอดจะต้องสวยกว่านี้แน่ๆ

ไต่เขาไป หมอกก็ไล่หลังเรามา จะเห็นพระอาทิตย์ตกมั้ยเนี่ย
ไต่เขาไป หมอกก็ไล่หลังเรามา จะเห็นพระอาทิตย์ตกมั้ยเนี่ย
ก็เรียกว่า ปีนไปเรื่อยๆ แล้วไม่ต้องมองย้อนกลับมา
ก็เรียกว่า ปีนไปเรื่อยๆ แล้วไม่ต้องมองย้อนกลับมา
ทั้งลื่นและชัน อันตรายสุดๆ ถ้าเตรียมถุงมือไปได้ก็ดีเหมือนกันนะ
ทั้งลื่นและชัน อันตรายสุดๆ ถ้าเตรียมถุงมือไปได้ก็ดีเหมือนกันนะ
บรรยากาศใกล้ยอดสูงสุดมองย้อนลงมานี่สวยจริงๆ (ปนเสียวนิดๆ)
บรรยากาศใกล้ยอดสูงสุดมองย้อนลงมานี่สวยจริงๆ (ปนเสียวนิดๆ)

สุดท้ายก็ไต่ถึงยอดเขาที่มีความสูง 2,225 เมตรจากระดับน้ำทะเลจนได้ครับ คนมาดูพระอาทิตย์เยอะพอควรเลย แต่วันนี้ก็อาจต้องผิดหวังกันไปเพราะหมอกบังไปหมด บรรยากาศเลยเปลี่ยนเป็นคนละแบบจากครั้งที่แล้วที่ทุกคนรอถ่ายพระอาทิตย์ตกเป็นการยืนเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ที่สูงเหนือเมฆไปอีก

แต่ผมว่าก็ดีนะ เพราะถ้ารอดูพระอาทิตย์ตกอย่างครั้งก่อนคงได้กลับลงมาตอนมืดมากๆ แน่

ในที่สุด ก็มาเหยียบที่นี่อีกครั้ง ,, จุดสูงสุดยอดดอยหลวง
ในที่สุด ก็มาเหยียบที่นี่อีกครั้ง ,, จุดสูงสุดยอดดอยหลวง
ย่าห์!! สำเร็จซักที ยอดดอยหลวงของเรา (ป้ายหนักมากๆๆ)
ย่าห์!! สำเร็จซักที ยอดดอยหลวงของเรา (ป้ายหนักมากๆๆ)
เมฆหมอกบนยอดกิ่วลม มองแล้วเหมือนภูเขาไฟเลยแฮะ
เมฆหมอกบนยอดกิ่วลม มองแล้วเหมือนภูเขาไฟเลยแฮะ
คนมารอดูพระอาทิตย์ตกเยอะมาก แต่ฟ้าไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่
คนมารอดูพระอาทิตย์ตกเยอะมาก แต่ฟ้าไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่
เหมือนเรายืนอยู่เหนือเมฆทั้งหลายเลย สวยมากๆ
เหมือนเรายืนอยู่เหนือเมฆทั้งหลายเลย สวยมากๆ
ภาพพระอาทิตย์สุดท้ายของเดือนพฤศจิกายน บนยอดดอยหลวงเชียงดาว
ภาพพระอาทิตย์สุดท้ายของเดือนพฤศจิกายน บนยอดดอยหลวงเชียงดาว

ปีนลงมาถึงซุ้มเต๊นท์เรา พี่เค้าทำกับข้าวไว้ให้เราแล้ว เป็นข้าวสวยร้อนๆ, แกงเขียวหวาน, ไข่เจียวและผัดผัก ทั้งหมดทำสดใหม่ขึ้นบนดอยหลวง หอบหิ้วแค่วัตถุดิบขึ้นมาเท่านั้น ซึ่งชิมแล้วต้องบอกว่าฟินมากๆ การได้ข้าวแกงอุ่นๆ ในอากาศหนาวเหน็บหลังจากเหนื่อยมาทั้งวันนี่มันฟินจริงๆ แถมรสชาติที่ทำนี่อร่อยเปิดร้านได้เลยนะ (หรือกินตอนหิวหว่า…)

ซัดโฮกๆๆๆ แล้วก็สลบไป เตรียมตัวเตรียมใจไปกิ่วลมพรุ่งนี้ตีสี่ต่อครับ

ฝนพรำ อากาศสบาย แต่บรรยากาศไม่เป็นใจ

ตั้งแต่เช้ามืด (น่าจะราวตีสี่กว่า) ผมสะดุ้งตื่นมาเป็นพักๆ พร้อมกับเสียงฝนปรอยๆ ตลอด จนกระทั่งพี่คนนำทางเดินมาถามเราว่าจะไปกิ่วลมอยู่ไหม แค่เปิดซิปเพื่อไปคุยกับพี่เค้า ละอองฝนเล็กน้อยกับไอหมอกจำนวนมหาศาลก็พุ่งเข้ามาในเต๊นท์… ทำให้เราได้ข้อสรุปได้ว่าไม่ไปละกัน เพราะไปก็คงไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้น แถมหนทางที่ปีนขึ้นก็คงลื่นหัวแตกไม่แพ้กัน

เมื่อได้ข้อสรุปแบบนี้ เราจึงเลื่อนเวลาตื่นจากตีสี่ครึ่งเป็นเจ็ดโมงเช้าครับ ออกมากินมาม่า ขนมปัง กับอาหารเช้าที่ทางคณะเค้าเตรียมไว้ให้ด้วย จากนั้นก็เก็บที่นอนหมอนมุ้ง เปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินทางอ่าวสลุงตอนเก้าโมงห้าสิบนาที หมอกหนามากๆๆ ระยะการมองเห็นไม่เกิน 10 เมตร แถมทางก็แฉะและลื่นกว่าเมื่อวานมากๆ

ฝนตกทั้งคืน แถมตอนเช้าหมอกหนามาก จนตัดสินใจไม่ขึ้นกิ่วลมละ
ฝนตกทั้งคืน แถมตอนเช้าหมอกหนามาก จนตัดสินใจไม่ขึ้นกิ่วลมละ
เราก็เลยตัดสินใจเดินกลับกันช่วงสายๆ
เราก็เลยตัดสินใจเดินกลับกันช่วงสายๆ
บรรยากาศมิติลี้ลับโคตรๆ ป่าดงดิบสุดๆ
บรรยากาศมิติลี้ลับโคตรๆ ป่าดงดิบสุดๆ
ยิ่งไปกว่านั้น โคตรลื่นกว่าเมื่อวานอีก แทบจะเอาก้นไถลง
ยิ่งไปกว่านั้น โคตรลื่นกว่าเมื่อวานอีก แทบจะเอาก้นไถลง

ทีแรกเรากะเดินลงทางปางวัว เพราะปีที่แล้วเราก็ขึ้น-ลงทางเด่นหญ้าขัด คราวนี้ขึ้นก็เด่นหญ้าขัดแล้ว เลยกะลงทางอื่นๆ บ้าง แต่พอดีสมาชิกในทีมประสบอุบัติเหตุเล็กน้อยที่เข่า ทำให้เดินขึ้นๆ ลงๆ ลำบาก เกรงว่าลงทางชันแล้วจะไม่ไหว เราก็เลยตัดสินใจกลับทางเด่นหญ้าขัดเหมือนเดิม อิอิ แต่วันนั้นทั้งวันเป็นวันที่ฟ้าปิดสุดๆ หมอกหนาตลอดทางที่เดินทางกลับเลย ตั้งแต่ตื่นเช้ามาจนใกล้บ่ายโมงครึ่งถึงเริ่มจะเห็นท้องฟ้าสีฟ้าบ้าง แต่ก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้น

เฮ้อ… แสงอาจไม่เหมาะถ่ายรูปเท่าไหร่ แต่อากาศที่เย็นนี่มันทำให้เราเดินสบายมากๆ เลย

แถมมีอุบัติเหตุนิดหน่อย บาดเจ็บพอควร เดินกลับไหว แต่ต้องไปทางเด่นหญ้าขัดเหมือนเดิม
แถมมีอุบัติเหตุนิดหน่อย บาดเจ็บพอควร เดินกลับไหว แต่ต้องไปทางเด่นหญ้าขัดเหมือนเดิม
บ่ายโมงครึ่ง เพิ่งมีแดด (แถมมาแป้บเดียวด้วย) หมอกตลอดทาง
บ่ายโมงครึ่ง เพิ่งมีแดด (แถมมาแป้บเดียวด้วย) หมอกตลอดทาง
หมอกและฝนนี่เป็นอุปสรรคจริงๆ อดได้รูปสวยๆ เลย
หมอกและฝนนี่เป็นอุปสรรคจริงๆ อดได้รูปสวยๆ เลย

เดินๆ พักๆ แบบแทบไม่เหนื่อยเลยราวๆ สี่ชั่วโมงก็ถึงที่หมายคือที่หน่วยพิทักษ์ป่าขุนห้วยแม่กอกที่เป็นจุดเริ่มต้นของเราแล้วครับ แม้ว่าการเดินป่าจะสิ้นสุด แต่ไฮไลท์ของบล๊อกนี้อยู่ที่ตอนหน้านะครับ

สวนดอกไม้ที่ความสูง 2,225 เมตรจากระดับน้ำทะเล

อย่างที่เกริ่นมาหลายที ครั้งนี้ผมมาดูดอกไม้เป็นหลักน่ะครับ

แม้ว่าจะผิดหวังที่ไม่ได้ปีนไปบนยอดกิ่วลม แต่ก็เก็บดอกไม้กึ่งอัลไพน์แปลกๆ ที่ครั้งก่อนๆ เก็บไม่ได้มาซะเพียบเลย บ้างก็รู้ชื่อ บ้างก็ไม่รู้ชื่อ (ส่วนมากชื่อที่รู้จะได้จากพี่ไกด์คนก่อน และจากที่สืบเสาะค้นคว้าเองบ้าง) บางทีเจอดอกแปลกๆ แต่ไม่ได้ถ่ายก็มีอยู่ไม่น้อย เสียดายที่ไกด์ครั้งนี้ไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่ ไม่งั้นคงเก็บดอกไม้มาใส่ในบล๊อกได้มากกว่านี้อีก

ไหนๆ ก็ไหนๆ มาชมสวนดอกไม้บนดอยหลวงเชียงดาวกันเถอะ

จุดเด่นของการมาดอยหลวงปลายหน้าฝน คือดอกไม้ครับ
จุดเด่นของการมาดอยหลวงปลายหน้าฝน คือดอกไม้ครับ
เอนอ้าน้ำครับ บานกันเยอะเชียว
เอนอ้าน้ำครับ บานกันเยอะเชียว
น่าจะเป็นกระทือป่าสีแดง (แต่ยังเด็กอยู่นะ)
น่าจะเป็นกระทือป่าสีแดง (แต่ยังเด็กอยู่นะ)
เทียนนกแก้วมาแบบเดี่ยวๆ
เทียนนกแก้วมาแบบเดี่ยวๆ
ส่วนนี่เป็นเทียนนกแก้วแบบมาเป็นคู่
ส่วนนี่เป็นเทียนนกแก้วแบบมาเป็นคู่
ชมพูพิมพ์ใจ สีโมเอะมากๆ
ชมพูพิมพ์ใจ สีโมเอะมากๆ
หญ้าดอกลาย กอเล็กๆ ข้างทาง
หญ้าดอกลาย กอเล็กๆ ข้างทาง
หนาดขาวกำลังตูมทีเดียว
หนาดขาวกำลังตูมทีเดียว
ไม่ทราบชื่อ คล้ายๆ ดอกชบา สวยดีมากๆ
ไม่ทราบชื่อ คล้ายๆ ดอกชบา สวยดีมากๆ
เราเรียกเจ้านี่ว่า พู่ม่วงครับ
เราเรียกเจ้านี่ว่า พู่ม่วงครับ
พวกเห็ดตามขอนไม้ก็เพียบนะ
พวกเห็ดตามขอนไม้ก็เพียบนะ
เจ้านี่น่าจะเป็นกระดูกไก่น้อยนะ (ถ้าจำไม่ผิด)
เจ้านี่น่าจะเป็นกระดูกไก่น้อยนะ (ถ้าจำไม่ผิด)
ไม่ทราบชื่อ แต่น่าจะอยู่ในตระกูลเดียวกับดอกทองกวาว
ไม่ทราบชื่อ แต่น่าจะอยู่ในตระกูลเดียวกับดอกทองกวาว
ส่วนเจ้านี่คือผลของมัน อิอิ
ส่วนเจ้านี่คือผลของมัน อิอิ
พญาเสือโคร่งที่นี่ก็มีเหมือนกันนะ เยอะด้วยแหละ อิอิ
พญาเสือโคร่งที่นี่ก็มีเหมือนกันนะ เยอะด้วยแหละ อิอิ
กำลังสีชมพูสวยเชียว พญาเสือโคร่ง
กำลังสีชมพูสวยเชียว พญาเสือโคร่ง
อันนี้น่าจะเป็นดอกอ้อมดอยนะ ไม่แน่ใจเท่าไหร่
อันนี้น่าจะเป็นดอกอ้อมดอยนะ ไม่แน่ใจเท่าไหร่
ดอกสีเหลืองสวยนี่ก็ไม่ทราบชื่อเช่นกัน น่าจะเป็นดอกตระกูลกล้วยไม้ซักอย่าง
ดอกสีเหลืองสวยนี่ก็ไม่ทราบชื่อเช่นกัน น่าจะเป็นดอกตระกูลกล้วยไม้ซักอย่าง
เฟิร์นและมอสมาอย่างเพียบ
เฟิร์นและมอสมาอย่างเพียบ
มีมอธมาเกาะเล่นเป็นพักๆ (ต้องสังเกตดีๆ ถึงจะเจอ)
มีมอธมาเกาะเล่นเป็นพักๆ (ต้องสังเกตดีๆ ถึงจะเจอ)

ประทับใจกับสวนดอกไม้ครั้งนี้จริงๆ

บทสรุป ปลายฝนบนดอยหลวงฯ

สรุปเป็นข้อๆ เลยละกันนะ

  • เหมาจ่ายครั้งนี้แม้จะสะดวกดี แต่แพงไปหน่อย เมื่อเทียบราคา 2600 บาท กับอาหารสามมื้อ, ค่ารถ และค่าจัดการต่างๆ (แถมคนนำก็ไม่ค่อยดีเท่าครั้งที่แล้ว จนพวกเรากันเองต้องนำทางเกือบทั้งทริป) ซึ่งครั้งที่แล้วหมดไปราวๆ พันเดียวเอง (แต่วุ่นวายพอตัวเลย)
  • ฝนตก ทางลื่นมาก ขี้โคลนทั้งนั้น ควรเตรียมชุดและกางเกงไปเปลี่ยนเพิ่มอีกหน่อย และควรพกเสื้อกันฝน, เป้กันฝน, อุปกรณ์กันฝนด้วย (โดยเฉพาะคนที่มีกล้อง) ถ้ามีไม้เท้าที่จิกดินได้จะดีมาก ไม้เท้าของจีนแดงตามตลาดนัดไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะเตี๊ยและยวบ
  • หมอกเยอะมาก ทำใจเลยว่าอาจไม่ได้ขึ้นยอด หรือขึ้นไปก็ไม่เห็นอะไร
  • ดอกไม้เยอะมาก แต่ละดอกไม่ได้โชว์เป้งแขวนป้ายบอกว่ากูชื่อนั้นชื่อนี้ แต่มันจะอยู่ริมๆ ทางซะเป็นส่วนมาก ถ้ารีบเดินหรือไม่ได้สังเกตอาจไม่เจอนะจ๊ะ
  • ห้องส้วมต้นฤดูกาลยังมีสิ่งปฏิกูลไม่เยอะ แค่ระดับโชยกลิ่น ซึ่งต่างกับครั้งก่อนที่ผมไปช่วงปลาย นั่นมันระดับล้นขอบ น่ากลัวมาก
  • รองเท้านันยางไม่ควรใช้เดินป่า (ผมพลาดไปละ เพราะรองเท้าประจำที่เอาไว้เดินดันกาวหลุด) รองเท้าควรมีปุ่มๆ นิดนึง ออๆๆๆ รองเท้าแตะควรเอาไปด้วย จะได้พักเท้าช่วงที่อยู่เต๊นท์
  • ช่วงเทศกาล ระวังลูกหาบขาด อย่าไปเชื่อที่เค้าบอกว่าเอาของไปได้เต็มที่ ให้เราพกเฉพาะที่จำเป็นไปก็พอ ไฟฉาย ถุงนอน เต๊นท์ ควรตรวจสอบก่อนไปให้อยู่ในสภาพดีพร้อมใช้งาน
  • คำนวณน้ำดื่มให้พอดีด้วย พกเยอะไปก็หนัก (ปวดหลังจนถึงตอนนี้) น้อยไปก็ขาดน้ำระหว่างทาง
หนาวนี้ ยังมีโอกาสสัมผัสความฟินและความโหดบนดอยหลวงอีกหลายเดือนอยู่
หนาวนี้ ยังมีโอกาสสัมผัสความฟินและความโหดบนดอยหลวงอีกหลายเดือนอยู่

สุดท้ายต้องขอบคุณหวานใจที่เดินไปด้วยกันและอยู่ข้างๆ กันตลอด ทีแรกกะว่าจะพาไปฟินกับบรรยากาศข้างบนแต่ก็กลัวจะไม่ไหว ที่ไหนได้ เดินเร็วโคตรๆ ไม่ล้มเลยซักแอะเดียว เสื้อผ้าสะอาดใสปิ๊ง เมื่อเทียบกับผมแล้วเรียกว่าขี้โคลนเต็มตัวเลย แถมอยู่ข้างบนก็ไม่มีบ่นเรื่องห้องน้ำหรือการอาบน้ำ การกินอยู่หลับนอนก็เป็นไปด้วยความเรียบง่ายแม้ว่าเต๊นท์ผมจะพังไปก็ตาม (แต่เธอบอกว่า ชาตินี้ขอไปครั้งเดียวพอละ กิ่วลงกิ่วลมไม่ไปก็ไม่เป็นไร ฮาๆๆ)

แล้วไปเที่ยวกันอีกนะ อิอิ…

ไม่คิดเลยว่าโอจะเดินไหว แถมไม่ลื่นด้วย (สังเกตกางเกงข้าพเจ้า ลื่นซักร้อยรอบได้)
ไม่คิดเลยว่าโอจะเดินไหว แถมไม่ลื่นด้วย (สังเกตกางเกงข้าพเจ้า ลื่นซักร้อยรอบได้)
ขอบคุณที่มาด้วยกันนะ :)
ขอบคุณที่มาด้วยกันนะ 🙂

ดอยมันชันๆ ก็แค่ปั่นกันไป… รู้กันได้ไง ว่าชันแค่ไหน??

ช่วงนี้ผมบ้าการปั่นขึ้นดอยมากๆ

ส่วนนึงผมว่ามันโหดดีนะ เหมือนลากสังขารอ้วนๆ ตัวเองปั่นขึ้นไป อารมณ์คล้ายๆ เข็นครกขึ้นภูเขา แต่พอไปถึงข้างบนยอดเท่านั้นแหละ ฟินโคตรๆ ,, ซึ่งดินแดนแม่อายที่ผมอยู่ตอนนี้เนี่ย เรียกว่าดอยล้อมรอบเลย ปั่นพิชิตกันไป สนุกมากๆ แต่ก็โหดไม่แพ้กัน ซึ่งผมก็ไม่คิดอะไรมากครับ ก็ปั่นๆ มันไป ฟินดี

หนึ่งในยอดของเทือกเขาแอลป์ครับ Alpe D'Huez (เอามาจาก http://nohills.net/?p=220)
หนึ่งในยอดของเทือกเขาแอลป์ครับ Alpe D’Huez (เอามาจาก http://nohills.net/?p=220)

จนกระทั่งวันนึงผมปั่นขึ้นดอยลางด้านหลังโรงพยาบาล โดยใช้ app strava บน iphone (ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอะไรมาดลใจให้ใช้ เพราะปกติผมใช้ Endomondo มาตลอด) ซึ่งแอพนี้มีข้อดีอย่างนึงคือมันบอกความชันของภูเขาเป็น Category ต่างๆ ด้วย (ไม่แน่ใจว่ามีคนทำมาให้ หรือว่าแอพมันทำให้เอง) ทีนี้ผมก็เกิดปุจฉาในใจว่าแล้ว Category แต่ละอันมันต่างกันยังไงวะครับ

แถมยิ่งช่วงก่อนผมก็นั่งดูเค้าแข่ง Tour de France และ Vuelta Espana คำถามก็ยิ่งถูกกระตุ้นให้อยากรู้เป็นทวีคูณ

หลังโรงพยาบาลก็มีดอยนะครับ เห็นมี Cat3-4 เต็มไปหมดเลย อิอิ
หลังโรงพยาบาลก็มีดอยนะครับ เห็นมี Cat3-4 เต็มไปหมดเลย อิอิ
App Strava เค้าเก็บความชันให้เราด้วยอะ
App Strava เค้าเก็บความชันให้เราด้วยอะ

ผมก็เลยไปหาข้อมูล แล้วมาเล่าสู่กันฟังหน่อยน่ะครับ ผิดถูกตรงไหนก็บอกกันได้นะครับ

การจัดอันดับความชันของภูเขา เค้าใช้ข้อมูลสองส่วนครับ

  • ส่วนแรกที่ใช้คือเปอร์เซนต์ความชันครับ คิดง่ายๆ ครับ ระยะทางของภูเขาลูกนี้จากตีนดอยจนถึงยอด 10 กิโลเมตร หลังจากปั่นแล้วเราจะสูงเพิ่มขึ้นมาจากพื้นดิน 500 เมตร ก็แปลว่าภูเขาลูกนี้มีความชัน 5% ครับ (คือเอา 0.5กม./10กม. ครับ) ถ้าจากรูปด้านล่างก็เอา x/y (ในหน่วยเดียวกัน) แล้วคูณร้อย (เพื่อทำเป็นเปอร์เซนต์)
  • ส่วนที่สองคือระยะทางของช่วงความชันครับ ว่ายาวกี่กิโลเมตร คือเท่าที่ผมอ่านเข้าใจมานะ เค้าจะนับระยะทางรวมส่วนที่ชันขาขึ้นนะครับ (หมายความว่าถ้ามาส่วนลาดลงมาก็ไม่นับละ) เช่นผมไต่เขาลูกนี้ยาวจากตีนเขาถึงยอด 12 กิโลเมตรก็จริง แต่ว่ากิโลเมตรที่ 7-9 เป็นทางลาดลง เค้าก็จะแบ่งภูเขานี้เป็นสองช่วงครับ คือช่วงแรก 7 กิโลเมตร (ตั้งแต่กิโลเมตรที่ 0-7) และช่วงที่สองอีก 3 กิโลเมตร (ตั้งแต่กิโลเมตรที่ 9-12) รวมเป็น 10 กม. (ตรงนี้เท่าที่อ่านมาแล้วงงๆ นิดหน่อย บางที่บอกว่าถ้ามีจุดลาดลงให้แยกเป็นเขา 2 ช่วงเลย )
เปอร์เซนต์ความชัน = x/y *100 น่ะครัช
เปอร์เซนต์ความชัน = x/y *100 น่ะครัช

จากนั้นได้ข้อมูลมาสองส่วนแล้ว เค้าจะจัด Categories เป็น 4 แบบ (เท่าที่ผมหาเจอนะ) ส่วนมากเค้าจะจัดลำดับกันประมาณนี้อะครับ

  • Category 4 – เป็นความชันที่เบสิกที่สุด ส่วนมากจะเอาระยะทางไม่เกิน 2 km (1.24 ไมล์) และชันไม่เกิน 5%, หรืออาจไกลขึ้นเป็น 5 km (3.1 ไมล์) แต่ชันเพียง 2-3%
  • Category 3 – เป็นความชันระดับถัดมา ระยะทางอาจเป็นช่วงสั้นๆ เริ่มต้นที่ 1.5 km (.93 ไมล์) ที่มีความชันมากๆ บางครั้งอาจถึง 10% เลยก็เป็นได้, หรืออีกนัยนึงอาจเป็นระยะทางที่ค่อนข้างไกลหน่อย ประมาณ 10 km (6.2 ไมล์) แต่ว่าชันประมาณ 5%.
  • Category 2 – เป็นความชันที่ผมว่าโคตรโหดแล้ว (เท่าที่ผ่านมาปั่น Cat2 แทบรากเลือด) เอาที่ระยะทาง 5 km (3.1 ไมล์) ที่มีความชันถึง 8%, หรือจะมีระยะทางไกลหน่อยที่ 15 km (9.3 ไมล์) แต่ชันประมาณ 5%.
  • Category 1 – เป็นอะไรที่ผมว่าโหดนรกอะ คิดแล้วอย่างเครียดเลย ช่วงระยะทางจะประมาณ 8 km (5 ไมล์) ที่ชันราว 8%, หรือระยะทางอาจไกลถึง 20 km (12.4 ไมล์) ที่ชันราว 5%.
  • Hors Categorie หรือ HC (แปลว่า above category คืออะไรที่เหนือที่จะจัดอันอับได้) เป็นระดับการไต่เขาที่โหดที่สุดที่จะสามารถปั่นขึ้นกันได้ ซึ่ง Category นี้สามารถเป็นได้ทั้งการปั่นที่ระยะทางที่ไกลกว่า 10 km (6.2 ไมล์) ที่มีความชันเฉลี่ยอย่างน้อย 7.5% หรือจะเป็นการปั่นที่ระยะทางไกลถึง 25 km (15.5 ไมล์) แต่ชันเฉลี่ยอย่างน้อย 6% หรือสุดท้ายจะเป็นความชันระดับ Cat1 ที่เป็นช่วงท้ายของ stage (หมายถึงเส้นชัยอยู่ตรงปลายยอดเขา ต้องสปรินท์ขึ้นดอยเอาน่ะ) ก็ได้

แต่บาง Reference ก็ว่า

  • Category 4 – ระยะทาง 2 km ชัน 6% หรือจะมีระยะ 4 km ชัน <4%
  • Category 3 – ระยะทาง 2-3 km ชัน 8% (ระยะทางอาจสั้นกว่านี้ก็ได้ แต้ต้องแบบชันมากๆ อะ) หรือจะมีระยะ 2-4 km ที่ชัน 6%, หรือจะมีระยะ 4-6km ที่ชันราว 4%
  • Category 2 – ระยะทาง 5-10 km ที่ชันเฉลี่ยราว 5-7%, หรือจะมีระยะมากกว่า 10 km แต่ชัน 3-5%
  • Category 1 – ระยะทาง 5-10 km แต่ชันมากกว่า 8%, หรือระยะทางราว 10-15 km แต่ชันเฉลี่ยราว 6%
  • HC – คล้ายๆ อันบน ที่เป็น Cat1 ที่เป็นช่วงม้ายของสเตจที่อยู่บนยอดเขา หรือจะเป็นช่วงที่มีระยะทางมากกว่า 15 km ที่ชันมากกว่า 8% (เช่นที่ Alpe D’Huez เป็นต้น), หรือทางขึ้นเขาต่อเนื่องยาวมากกว่า 20 km ในทุกช่วงความชัน (เช่นที่ Col du Galibier ที่แม้เฉลี่ยจะชันแค่ 5% แต่ทางไกลเกือบ 40km)
ความชันเฉลี่ยของ Galibier ครับ (เอามาจาก http://www.ulb.ac.be/di/ssd/ldoyen/e/galibier.html)
ความชันเฉลี่ยของ Galibier ครับ (เอามาจาก http://www.ulb.ac.be/di/ssd/ldoyen/e/galibier.html)
ส่วนนี่เป็นขาขึ้นของ Mont Ventoux ครับ โหดสัสๆ เลย
ส่วนนี่เป็นขาขึ้นของ Mont Ventoux ครับ โหดสัสๆ เลย
ส่วนนี่เป็นของ Alpe d'Huez ครับ โหดไม่แพ้กัน ฮือๆๆ
ส่วนนี่เป็นของ Alpe d’Huez ครับ โหดไม่แพ้กัน ฮือๆๆ

อ่านแล้วก็งงๆ เอาเป็นว่าผมสรุปของผมไว้คร่าวๆ ละกัน เพื่อจะได้เข้าใจง่ายๆ น่ะครับ ตามในกล่องข้างล่างเลยครับ

เท่าที่ผมค้นมาจากหลายที่ข้อมูลไม่ตรงกันมาซักทีเดียวนะ แต่ต่างกันนิดหน่อยอะ โดยเฉพาะฝั่งอเมริกาและฝั่งยุโรปมักจะมีข้อมูลค่อยไม่ตรงกันบ้าง แต่จากการสังเกตของผมส่วนตัวนะ คิดง่ายๆ ลองเอาระยะทางคูณกับความชันดูครับ จะได้ค่าความชันพอประมาณได้คร่าวๆ

  • ถ้า Category 4 ค่าที่คูณจะได้ประมาณ 10-15
  • ถ้า Category 3 ค่าที่คูณได้จะประมาณ 15-30
  • ถ้า Category 2 ค่าที่คูณจะได้ประมาณ 30-50
  • ถ้า Category 1 ค่าที่คูณจะได้ประมาณ 50-90

ซึ่งผมก็ไปเจอเจ้าเวปนี้ เค้าทำเป็นกราฟคร่าวๆ เราก็พล๊อตระยะทางและความชันลงไป แล้วดูว่าดอยที่เราปั่นมันตกที่โซนไหน จะได้เห็นภาพได้ง่ายๆ หน่อย

เอาความชันต่างๆ มา plot เป็นกราฟเพื่อแบ่ง Category ก็ง่ายดีนะ
เอาความชันต่างๆ มา plot เป็นกราฟเพื่อแบ่ง Category ก็ง่ายดีนะ

ซึ่งถ้าคิดระยะแบบ Strava ที่แบ่งเป็น Cat แบบ Auto ก็คงอาจมีหลาย Cat ในดอยเดียว (คิดว่ามันคงแบ่ง category ในแต่ยอด ดอยนึงมีแปดยอดก็มีแปด categories ล่ะ) ,, แต่จริงๆ ดอยส่วนมาก เท่าที่ติดตาม TDF ผ่านๆ มา รวมทั้งดอยลางที่ผมปั่นขึ้นเนี่ย มันมีลูกเดียวน่ะครับ อาจมีทางลาดลงบ้างเล็กน้อย ผมว่าน่าจะรวบได้เลย คือคิดเป็นเปอร์เซนต์ความชัน = (ความสูงที่ไต่ขึ้นมา(กม.)/ระยะทางที่ปั่นจริง(กม.))*100 ซึ่งของเราจากรูปด้านบนจะได้เท่ากับ (.813/10)*100 = 8.13% และระยะทาง 10 กม. ซึ่งคิดแล้วเข้า Cat1 ได้เลยนะเนี่ย…

แล้ว % ความชัน มันเท่ากับกี่องศา

คำถามนี้เกิดกับผมวันนึงระหว่างปั่นขึ้นทางรถเข็นของผู้พิการ ระยะทางซัก 20 เมตรได้ แต่ชันโคตรๆ เลย คิดในใจว่าโห ต้องชันแบบ 30%++ แน่ๆ ว่าแล้วผมก็หยิบไอโฟนมาวัดองศาความชัน อ่าว ทำไมแค่ 16 องศาเองล่ะ

ว่าแล้วผมก็เลยเปิด excel แล้วคำนวณเทียบ % ความชันเป็นองศาครับ แฮ่ๆๆ สรุปมาตามนี้ (กดไปดูชัดๆ ได้นะ)

เทียบ %ความชัน (สีแดง) กับองศา (สีม่วง) ครับ
เทียบ %ความชัน (สีแดง) กับองศา (สีม่วง) ครับ

อย่ามัวแต่คิดมากเลยครับ หยิบจักรยานแล้วปั่นๆ มันไปเหอะ ยิ่งเนินหนักๆ ยาวๆ ยิ่งมัน ความเจ็บปวดอยู่กับเราไม่นานหรอก ถึงยอดแล้วเดี๋ยวก็หายไปเอง ไต่เขาไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เข้าใจกับคำว่าความทรมานที่แสนมีความสุขเอง…

จงมีความสุขกับการไต่เขาครับ 🙂

แบกเป้เปรี้ยว เที่ยวบินหลา ไปบาหลี ตอนที่ 3

เพื่อนๆ มักจะถามว่ามึงเลิกเขียนบล๊อกแล้วเหรอวะ ทำไมไม่ออกตอนใหม่ให้กูได้ยล ,, ผมก็จะตอบว่าตอนบาหลียังเขียนไม่เสร็จ เหลืออีกตอนนึง ทุกคนก็จะทำหน้าตกใจแล้วบอกว่านึกว่าจบแล้วซะอีก ฮาๆๆๆ วันนี้เรามาทำให้จบกันเถอะ กับภาคสุดท้ายของบาหลี ฮาๆๆ

หลังจากดองมานาน ตอนนี้ผมก็ขอรวบบาหลี 2 วันสุดท้ายของผมเลยละกัน เพื่อความกระชับของเนื้อหาและเรื่องราวต่างๆ อิอิ (เพราะทั้งวันที่สี่ของผมแทบจะไม่มีอะไรเลย เน้นการรอขึ้นเครื่องบินและกลับเมืองไทยเป็นหลัก ฮาๆๆๆ)

รีบเขียนดีกว่า เดี๋ยวจะจำไม่ได้แล้วจะแย่ (เกือบครึ่งปีแล้วนะ)


View 130525 Bali trip in a larger map

ยามเช้าที่บาหลี

เช้านี้ออกมาส่องหน้าโรงแรม อากาศดีเลยทีเดียว ท้องฟ้าแลดูโปร่งใส ,, ระหว่างรอรามันมารับไปเที่ยวก็ไปแอบดูวิถีชีวิตชาวบ้านแถวนี้ ที่ทุกๆ เช้าจะต้องบูชาเทพเจ้า เท่าที่ผมเห็นคือ ทั้งตรงหน้าบ้านและตรงแท่นบูชาคล้ายศาลพระภูมิหน้าบ้าน คือบูชาหน้าบ้านเนี่ยไม่แปลก แต่ผมเห็นบางคนเดินไปบูชาแท่นที่เป็นของบ้านตรงข้ามด้วย งงๆ เหมือนกัน (รามันเล่าภายหลังว่า ศาลพระภูมิจะหันหน้าไปทางภูเขาไฟเท่านั้นเพื่อบูชาถวายแด่เทพภูเขาไฟ ถ้าบ้านไหนหันหลังให้ภูเขาไฟก็จะไปใบูชาแท่นบ้านตรงข้ามที่หันหน้าเข้าหาแทน)

พอรามันมา เราก็พร้อมไปลุยต่อละครับ ,, อากาศวันนี้มันดีเสียจริงๆ แหม่~

เช้าๆ ชาวบ้านก็จะเอาเครื่องบูชาเทพเจ้า (มีดอกไม้ ธูป) มาวางหน้าบ้าน + แท่นบูชาต่างๆ
เช้าๆ ชาวบ้านก็จะเอาเครื่องบูชาเทพเจ้า (มีดอกไม้ ธูป) มาวางหน้าบ้าน + แท่นบูชาต่างๆ
เส้นทางระหว่างเดินทางไปที่วัด Pura Besakih ครับ แดดดีมากๆๆๆ
เส้นทางระหว่างเดินทางไปที่วัด Pura Besakih ครับ แดดดีมากๆๆๆ

ลุยขึ้นวัด Pura Besakih

ไปวัด ไปวัด ไปวัดอีกแล้ว!!! (มาบาหลีจริงๆ ก็ต้องมาวัดแหละนะ)

แต่วัดเบซากีห์แห่งนี้ รามันบอกว่าเป็นวัดแม่หรือเป็นศูนย์กลางของวัดทั้งหมดบนเกาะบาหลี เป็นวัดเก่าแก่ที่มีพระศิวะเป็นเทพประจำวัด เป็นวัดที่ต้องนั่งรถขึ้นเขาสูงกว่า 1000 เมตรจากระดับน้ำทะเล หากอากาศดีรามันบอกว่าจะเห็นวิวภูเขาไฟกุหนุงอากุงอยู่ด้านหลังของวัดซึ่งงดงามเว่อๆ และเป็นวัดที่พลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง

ครับเราตัดสินใจไปครับ

แต่รถเราเริ่มแตะขึ้นตีนดอยเท่านั้น ฝูงเมฆก็เริ่มมาเยือน โฮกกกกกกกกก ยิ่งระหว่างทางฝนมีตกด้วย จะรอดมั้ยเนี่ย…

แต่พอจะถึงวัดเท่านั้นแหละครับ ฝนก็หยุด เหลือแต่เมฆฟุ้งๆ ให้เรางงๆ เล่น

พอเริ่มขึ้นเขาเท่าั้นั้นแหละ ฟ้าครึ้มเลย
พอเริ่มขึ้นเขาเท่าั้นั้นแหละ ฟ้าครึ้มเลย

ถึงจุดนี้ พวกหนังสือรีวิวต่างๆ มักจะบอกว่าที่ปากทางเข้าวัดจะมีมาเฟีย ชอบเรียกเอาเงินนักท่องเที่ยวแพงๆ แล้วโม้ว่าจะพาขึ้นไปเที่ยววัดบ้าง ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมค่าเข้าบ้าง จ่ายค่าชุดแต่งตัวบ้าง (ซึ่งจริงๆ เราจะเสียค่าขึ้นวัดตั้งแต่ตรงด่านที่ตีนเขาแล้ว 15,000rp มาข้างบนนี่จะไม่มีเสียเพิ่มเติมอีก) แต่รามันบอกว่าไม่ต้องกังวล เพราะคนไทยส่วนมากจะรู้หมดแล้ว มาเฟียเดี๋ยวนี้จะชอบหลอกฝรั่งมากกว่า (ตอนที่เดินผ่านก็เห็นฝรั่งกำลังถูกหลอกคนนึงนะ ฮือๆๆ) ทีแรกจะถ่ายรูปซุ้มตรงนั้นมาให้ดู แต่เด็กๆ ในร้านเค้าดูน่ากลัวเหลือเกิน…

รู้ไว้ใช่ว่าละกันนะครับ

ลืมบอกอีกอย่าง วัดนี้ก็ต้องใส่โสร่งเข้าเหมือนกัน แต่ไม่ต้องใส่ผ้าคาดเอว

หน้าปากทางเข้าวัดครับ เราจะเลี้ยวเข้าไปที่จอดรถ รามันบอกระวังมาเฟียให้ดีๆ
หน้าปากทางเข้าวัดครับ เราจะเลี้ยวเข้าไปที่จอดรถ รามันบอกระวังมาเฟียให้ดีๆ
เริ่มเห็นตัววัดอยู่ไกลๆ แล้ว
เริ่มเห็นตัววัดอยู่ไกลๆ แล้ว

รามันบอกว่าวันนี้ถือว่าอากาศดีพอใช้และเราถือว่าโชคดีมากๆ เพราะฝนไม่ตกข้างบนนี้ แต่เสียดายที่ไม่เห็นวิวภูเขาไฟกุหนุงอากุงอยู่ด้านหลัง

แกยังเล่าเพิ่มเติมอีกว่า วัดเบซากีห์นี้ถือเป็นวัดแม่ เป็นวัดที่เป็นศูนย์กลางของวัดทุกวัดที่บาหลี เป็นวัดประจำองค์พระศิวะ ,, ในวัดเบซากีห์นั้น ภายในยังมีวัดย่อยๆ อีกยี่สิบกว่าวัดข้างใน ที่นี่ชาวฮินดูนิยมมาทำศาสนพิธีกันเยอะมาก เดี๋ยวเดินไปเรื่อยๆ ก็เห็นเอง

ใน Pura Besakih ยังมีวัดเล็กๆ อยู่ข้างใน ราวๆ อีก 30 วัดนะครับ
ใน Pura Besakih ยังมีวัดเล็กๆ อยู่ข้างใน ราวๆ อีก 30 วัดนะครับ
ตัววัดใหญ่และสวยงามมาก ชาวบาหลีถือว่าที่นี่เป็นวัดแม่ของทกวัดเลยทีเดียว
ตัววัดใหญ่และสวยงามมาก ชาวบาหลีถือว่าที่นี่เป็นวัดแม่ของทกวัดเลยทีเดียว

จุดนี้ รามันเล่าเพิ่มเติมว่า บาหลีจะมีวัดหลักอยู่ 9 วัด โดยการจัดเรียงวัดหลักของบาหลีนั้นจะจัดอยู่ตามทิศต่างๆ เป็นรูปสัญลักษณ์สวัสดิกะ และแต่ละวัดหลักก็จะมีเทพองค์สำคัญประจำอยู่ โดยมีวัดเบซากีห์ซึ่งถือว่าเป็นวัดของพระศิวะจะอยู่ตรงกลาง จากนั้นในแต่ละทิศทั้ง 8 ทิศก็จะมีวัดประจำอยู่ วัดบางวัดไม่ใหญ่มาก/นักท่องเที่ยวไม่นิยมมา แต่ก็เป็นวัดหลักก็มี แต่ในทำนองเดียวกัน วัดที่นักท่องเที่ยวเยอะๆ เช่นวัด Tanah Lot กลับไม่ได้เป็นวัดหลักก็มี ,, เท่าๆ ที่ผมลองลิสต์วัดก็ได้ตามนี้นะฮะ


View Swastika in a larger map

จริงๆ รามันบอกมาแค่ 7 วัด แต่ผมก็พยายามไปหาตามที่ต่างๆ ให้ได้จนครบทั้ง 9 วัดเหมือน ไม่แน่ใจว่าถูก 100% ป่าวนะ ใครไปเที่ยวกะรามันฝากถามแกทีนะครับว่าตรงรึเปล่า แหะๆๆๆ

รามันบอกว่า ถ้าวันนี้ไม่มีเมฆ จะเห็น Gunung Agung ที่เป็นภูเขาไฟเป็น Background ด้วย
รามันบอกว่า ถ้าวันนี้ไม่มีเมฆ จะเห็น Gunung Agung ที่เป็นภูเขาไฟเป็น Background ด้วย

รามันก็พาเราเดินรอบวัดรอบนึง แกบอกว่าเวลาเข้าต้องเข้าประตูเปิดทางด้านซ้ายมือ ห้ามเดินเข้าทางเข้าตรงกลางเลย เพราะมันเป็นธรรมเนียมที่นี่ (ประตูกลางจะเปิดในวันที่มีพิธีเท่านั้น วันธรรมดาเข้าไม่ได้) แถมประตูตรงกลางจะมีแก๊งส์มาเฟียนั่งดักรอเราอยู่ บางคนเหมือนจะมาถ่ายรูปให้แล้วก็เสนอตัวเองเป็นมัคคุเทศก์แล้วเรียกค่าบริการแพงๆ ขูดเงินนักท่องเที่ยว ฮือๆ

ดูสถาปัตยกรรมบาหลีไป ดูฝรั่งโดยมาเฟียจูงไป งืมๆๆ

ระหว่างทางเดินขึ้นก็มีรูปปั้นเทพเจ้าฮินดูเป็นระยะๆ
ระหว่างทางเดินขึ้นก็มีรูปปั้นเทพเจ้าฮินดูเป็นระยะๆ
วัดใหญ่มากๆๆๆ เดินขึ้นไกลเหมือนกันนะ
วัดใหญ่มากๆๆๆ เดินขึ้นไกลเหมือนกันนะ
มุมมองจากทางด้านหลังวัดครับ สวยดีจริงๆ
มุมมองจากทางด้านหลังวัดครับ สวยดีจริงๆ

เดินวนนี่ถือว่าวัดนี่ใหญ่มากๆ สวยด้วย ทั้งด้วยสิ่งก่อสร้างและวิว บางวัดย่อยภายในวัดเบซากีห์ก็เห็นมีพิธีกรรมอะไรซักอย่างด้วย แต่รามันบอกว่าอันนี้เราห้ามเข้าไป (บางทีก็งงๆ เหมือนกันว่าอันไหนเข้าไม่ได้ ต้องพึ่งรามันนี่แหละ)

ทีแรกเห็นหน้ากากบารองไม้แกะสลักขาย สวยดี เนื้อไม้ก็โอเค แต่เค้าขายราวๆ สามพันบาท แพงมาก เลยบายไป

จากนั้นเราก็เดินสำรวจวัดเล็กๆ ในเขต Besakih กันต่อครับ
จากนั้นเราก็เดินสำรวจวัดเล็กๆ ในเขต Besakih กันต่อครับ
เห็นชาวพราหมณ์เค้าประกอบพิธีอยู่ เข้าไปดูใกล้ๆ ได้อีกนะ
เห็นชาวพราหมณ์เค้าประกอบพิธีอยู่ เข้าไปดูใกล้ๆ ได้อีกนะ
คนที่นี่เค้ายึดมั่นในศาสนาพราหมณ์มากๆ
คนที่นี่เค้ายึดมั่นในศาสนาพราหมณ์มากๆ
ชาวบาหลีกำลังบูชาตีมูรติ ,, พรหม-ศิวะ-นารายณ์
ชาวบาหลีกำลังบูชาตีมูรติ ,, พรหม-ศิวะ-นารายณ์
เหนื่อยแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า
เหนื่อยแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า

เดินวนจนเหนื่อย แฮ่ๆๆๆ

ข้าวเที่ยงบุฟเฟต์ จัดหนักก่อนลุยต่อ

ขับลงดอยมา ไกลเหมือนกันครับ หิวมากๆ รามันบอกว่าอดทนไว้นิดนึง เดี๋ยวพาไปจัดบุฟ ร้านนี้วิวสวย

ก็มาถึงร้านที่มีชื่อว่า Mahagiri ครับ

รามันบอกว่าที่นี่วิวดี แต่ขับอ้อมมาหน่อย
รามันบอกว่าที่นี่วิวดี แต่ขับอ้อมมาหน่อย

ร้านนี้มีตึกหลายส่วนครับ แต่ส่วนที่รามันจองไว้เป็นส่วนที่จะเห็นวิวเป็นทุ่งนาขั้นบันไดที่ถูกโอบล้อมด้วยป่า เท่าที่แลดูไปก็เห็นฝรั่งนั่งจับจองวิวเอาท์ดอร์เพียบ ส่วนเราๆ ก็ขอนั่งอินดอร์เอาละกัน ไม่ใช่อะไรหรอกครับ รามันจองที่นั่งไว้แล้ว แถมเมฆฝนก็กำลังไล่เข้ามาหาเราเรื่อยๆ

อาหารบุฟที่นี่ผมว่าเฉยๆ นะครับ ถ้าเทียบกับร้าน Grand Pucak ที่เราไปกินกันวันก่อน ไม่ได้แย่แต่ก็ไม่มีอะไรโดดเด่น

ร้านที่นี่เราจะมองเห็นวิวนาข้าวขั้นบันไดด้วย ใหญ่ดีจริงๆ
ร้านที่นี่เราจะมองเห็นวิวนาข้าวขั้นบันไดด้วย ใหญ่ดีจริงๆ
เทียบกับบุฟเฟต์เมื่อวานลักษณะคล้ายๆ กันครับ แต่ร้านนี้อร่อยสู้ร้านที่แล้วไม่ได้
เทียบกับบุฟเฟต์เมื่อวานลักษณะคล้ายๆ กันครับ แต่ร้านนี้อร่อยสู้ร้านที่แล้วไม่ได้
นาขั้นบันใดสวยดี แต่ว่า เมฆฝนก็ไล่เรามาติดๆๆๆๆ
นาขั้นบันใดสวยดี แต่ว่า เมฆฝนก็ไล่เรามาติดๆๆๆๆ

สนนค่าหัวที่ Mahagiri คนละ 65,000rp (แต่ที่นี่น้ำเปล่าแพงมาก ขวด 1.25 ลิตรขายที่ 25,000rp แหนะ)

จากนั้นระหว่างลงดอย รามันก็พาขับออกนอกเส้นทาง วนอ้อมไปอีกทางเพื่อไปดูภูเขาไฟและทะเลสาบ Batur ในอีกมุมที่แตกต่างกับเมื่อวาน สวยมากๆ แถวนั้นมีร้านขายผลไม้ขายด้วย ผลไม้ก็คล้ายๆ บ้านเรานะ เท่าที่จำได้ก็มีส้ม, มังคุด, กล้วย ราคาก็แพงกว่าบ้านเรานิดๆ ก็เลยไม่ได้ซื้อ

แอบชิมส้มที่รามันซื้อ พบว่าส้มบ้านเราอร่อยกว่ามากครับ ทั้งเรื่องรสชาติที่หวานและเปรี้ยว และความชุ่มฉ่ำ…

แต่ที่รามันขับอ้อม เพราะว่าจะเห็นวิวของภูเขาไฟและทะเลสาบ Batur ครับ
แต่ที่รามันขับอ้อม เพราะว่าจะเห็นวิวของภูเขาไฟและทะเลสาบ Batur ครับ
ร้านขายผลไม้ข้างๆ ทะเลสาบ ,, รสชาติผลไม้ของบ้านเราอร่อยกว่าเยอะ
ร้านขายผลไม้ข้างๆ ทะเลสาบ ,, รสชาติผลไม้ของบ้านเราอร่อยกว่าเยอะ

ฝนตกรอมร่อ ยังมีอารมณ์จิบชา

ไม่รู้รามันเป็นอะไร พราวด์ทูพรีเซนต์นาขั้นบันไดมากๆ ทั้งๆ ที่เราก็ไปกินข้าวพร้อมนาขั้นบันไดมาแล้ว แต่รามันบอกว่าที่นี่เป็นนาที่สวยมากๆ จิบชาไปด้วย ดูนาไปด้วยนี่สวยสุดๆ แต่อยากบอกรามันว่า เฮ้ย นี่ฝนตกอยู่ จะลุยฝนไปเรอะ ฮ่าๆๆๆ แต่รามันก็พาเราก็ลุยกันไปครับ -_-”

พอมาถึงที่หมายที่เรียกกันว่า Tegallalang แล้ว จุดนี้มันจะประมาณหน้าผาสองฝั่งหันหน้าเข้าหากัน ฝั่งหนึ่งเป็นนาขั้นบันได แต่อีกฝั่งเป็นร้านชาและจุดชมวิวไงงั้น ร้านแถวนี้ถือว่าเยอะมากๆ เลย นักท่องเที่ยวโดยเฉพาะฝรั่งก็เยอะไม่แพ้กัน นั่งฝั่งนี้แล้วมองไปตรงข้ามก็เห็นเป็นภูเขานาขั้นบันไดเลย สวยดีเหมือนกันนะ

แค่ขับผ่านก็เสียค่ารถเข้ามาในเขตนี้ 10,000rp แล้ว…

ร้านแถวนี้เยอะจริง ฝรั่งก็เยอะไม่แพ้กัน
ร้านแถวนี้เยอะจริง ฝรั่งก็เยอะไม่แพ้กัน
ผมว่าสวยกลางๆ นะ
ผมว่าสวยกลางๆ นะ
อะ.... นาขั้นบันไดแบบชัดๆ ไปเลย
อะ…. นาขั้นบันไดแบบชัดๆ ไปเลย
ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว สั่งชามาจิบซักหน่อย
ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว สั่งชามาจิบซักหน่อย

ราคาเครื่องดื่มและขนมแถวนี้ถือว่าแพงโหดใช้ได้เลย ผมก็เลยสั่งแค่ชาตะไคร้ธรรมดาๆ กานึงก็ 23,000rp จิบไปไม่ได้ฟินมากเท่าไหร่

ชาก็กลางๆ ราคาก็ค่อนข้างแพง อืม... ไปที่อื่นกันต่อดีกว่า
ชาก็กลางๆ ราคาก็ค่อนข้างแพง อืม… ไปที่อื่นกันต่อดีกว่า

ไหนๆ อินโอนิเซียก็เป็นประเทศผลิตน้ำอันส่งออก ด้วยความอยากรู้ก็เลยไปสืบราคามา สนนราคาลิตรละ 4,500rp/ลิตร หรือประมาณ 16 บาท ดีเซลและเบนซิน (จำไม่ได้ว่าออกเทนเท่าไหร่ แต่ไม่ได้ผสมแอลกอฮอล์)

เบนซิน-ดีเซลเท่ากัน ที่ 4500 หรือประมาณ 16 บาท
เบนซิน-ดีเซลเท่ากัน ที่ 4500 หรือประมาณ 16 บาท

สถานีต่อไป… อุบุดพาเลส

วนกลับเข้ามาในส่วนตัวเมือง Ubud อีกทีหนึ่งครับ รามันพามาดูพระราชวังอุบุด ซึ่งเป็นราชวงค์สุดท้ายของชาวบาหลี

เท่าที่มาวนดู ที่นี่ไม่ค่อยมีอะไรนะ ไม่ได้กว้างเหมือนพระราชวังแวร์ซายน์หหรือแม้แต่พระมหาราชวังบ้านเรา ที่นี่สภาพสิ่งก่อสร้างค่อนข้างดีกว่าที่อื่นๆ หน่อย ลายรูปปั้นสองมิิติของบารองก็คมสวยดี แต่ประตูหรือทางเข้าพระราชวังก็ปิดเกือบหมด และเราก็ไม่ได้ไปสำรวจมากเช่นกัน เพราะว่าเริ่มหิวมากแล้ว ฮ่ๆๆๆ เลยวนอย่ที่นี่ไม่ได้นานมากเท่าไหร่ (รามันบอกว่า ปกติจะมีการแสดงที่ลานพระราชวังด้วย คนเยอะมาก แต่วันนี้ฝนตก เลยย้ายไปเล่นที่ศาลาประชาคมด้านข้าง)

สตาร์บัคส์สาขาอุบุด ใครๆ ก็ต้องมาถ่ายรูปที่นี่
สตาร์บัคส์สาขาอุบุด ใครๆ ก็ต้องมาถ่ายรูปที่นี่
เข้ามาเดินในวังอุบุด ไม่กว้างมาก แป้บเดียวก็ทั่วละ
เข้ามาเดินในวังอุบุด ไม่กว้างมาก แป้บเดียวก็ทั่วละ
อีกมุมของพระราชวังอุบุดครับ ,, ประตูปิดแทบทั้งหมด
อีกมุมของพระราชวังอุบุดครับ ,, ประตูปิดแทบทั้งหมด
กำแพงรูปบารองในวังอุบุด
กำแพงรูปบารองในวังอุบุด

ระหว่างเดินกลับ ผ่านวัดพระนางสรัสวาตี สวยดีมากๆ ไม่เปิดให้คนนอกเข้า ดึกๆ ที่นี่ก็มีดนตรีและการแสดงที่ลานด้านหน้าเช่นกัน

แวะวัดพระนางสรัสวาตีก่อนกลับ สวยดีนะ
แวะวัดพระนางสรัสวาตีก่อนกลับ สวยดีนะ
เย็นย่ำที่วัดพระนางสรัสวาตี :) (รามันว่าดึกๆ มีคนมาเล่นดนตรีด้วยนะ)
เย็นย่ำที่วัดพระนางสรัสวาตี 🙂 (รามันว่าดึกๆ มีคนมาเล่นดนตรีด้วยนะ)

ซี่โครงแหล่มๆ ที่ Naughty Nuri’s Warung

จากนั้น รามันก็ขับวนซ้าย วนขวา แล้วก็มาจอดที่นึง เรามองไปข้างหน้าก็เห็นฝูงควันลอยออกมาต้องกับแสงไฟ พร้อมกับกลิ่นหอมที่คล้ายเป็นดั่งเชิญชวนเข้าร้าน

ร้านนี้มีชื่อว่า Naughty Nuri’s Warung ครับ

เดินเข้ามาพบว่าผู้คนทยอยอกันมาเยอะมากๆ ยิ่งดึกก็ยิ่งเยอะ ทั้งฝรั่ง ทั้งบาหลี นั่งกินกันเพียบโคตรๆ ขนาดต้องต่อคิวจองโต๊ะกัน โชคดีที่เรามาค่อนข้างเช้า เลยได้โต๊ะใหญ่มา แฮ่ๆๆ

แค่ดมกลิ่มย่างหมู ก็รู้ได้เลยว่าโคตรอร่อยแน่ๆ
แค่ดมกลิ่มย่างหมู ก็รู้ได้เลยว่าโคตรอร่อยแน่ๆ
คนเยอะมากๆ ทั้งฝรั่งมังค่า และคนบาหลีเองด้วย
คนเยอะมากๆ ทั้งฝรั่งมังค่า และคนบาหลีเองด้วย

จริงๆ ที่ร้านมีเมนูหลายอย่าง เห็นโต๊ะข้างๆ ก็น่ากินไปหมด แต่เพื่อลดความวุ่นวาย รามันเลยมัดมือชกด้วยการสั่งเมนูที่ถือว่าสุดตีนของร้าน นั่นคือซี่โครงหมูย่างสูตรเฉพาะของร้านครับ (อาหารที่สั่งนี่รอนานพอควรนะครับ)

ชิมแล้วบอกว่า ตั้งแต่ชิ้นซี่โครงชิ้นหมูที่เลือกมา ซอสที่ราดบนหมูนี่หวานเค็มกลมกล่อมดีมากๆ ส่วนตัวเนื้อหมูก็ย่างสุกกำลังดี ไม่ไหม้แต่กลับสุกได้ที่ทั่วกัน และกระดูกไม่มีเลือดแดงไหลออกมาแล้ว ว่าละก็บีบมะนาวซักนิดแล้วแล่เนื้อลองชิมดูอีกซักคำ อยากบอกว่าฟินสุดๆ กระดูกร่อนง่ายโคตรๆ รสชาติกลมกล่อมเหมือนกับขึ้นสวรรค์ แถมด้วยกลิ่นถ่านไม้ที่ติดอยู่ที่เนื้อนิดๆ ซึ่งเป็นสเน่ห์และเอกลักษณ์อันหาไม่ได้จากเตาแก๊สย่าง

แฮกๆๆๆ อยากกินอีก แต่จะสั่งอีกจานก็กลัวจะกลับโรงแรมดึกไป แฮกๆๆ

อูยยย ซี่โครงหมูย่าง อร่อยโคตรแม่เลยครัชชชชชช
อูยยย ซี่โครงหมูย่าง อร่อยโคตรแม่เลยครัชชชชชช
คอนเฟิร์มว่าอร่อยมากๆๆๆๆๆๆ
คอนเฟิร์มว่าอร่อยมากๆๆๆๆๆๆ

หมูคนละจาน+เครื่องดื่ม (มีทั้งน้ำเปล่าและโค้ก) ของทุกคน รวมกันที่ 674,000rp ครับ

ย้ายที่พักมา Samsara

หลังจากที่ตอนก่อนๆ เราพักที่ย่าน Ubud มาแล้ว ครั้งนี้เราจะย้ายมาอยู่ที่ย่าน Kuta Beach ครับ ,, เทียบง่ายๆ คือย้ายจากแหล่งวัฒนธรรมโบราณที่เค้าอนุรักษ์กัน มายังย่านช้อปปิ้งไฮโซแนวท่องเที่ยวผับบาร์ดาว์ทาว์นแหล่งเสื่อมโทรมไรงี้แทน

โรงแรมที่เราจะไปนั้นชื่อว่า Samsara Inn ซึ่งน่าจะเป็นโรงแรมใหม่ เพราะรามันไม่รู้จัก ไม่เป็นไรครับ เพราะเท่าที่เราดูจากแผนที่แล้วโรงแรมเราเข้าซอยไปแค่ 50 เมตรจากถนนใหญ่เอง จิ้บๆๆ กูเกิ้ลแมปนำทางได้ ชิลๆ

แต่แม่ง ไม่มีใครบอกเลยครับว่าซอย 50 เมตรนั้นมันวันเวย์และถ้าเราเสนอหน้าเข้าไปแล้วเราจะย้อนศรอย่างแรง ทำให้เราต้องไปอ้อมอีกแปดถนนเกือบหกโลเพื่อเข้าอีกซอยที่เป็นทางเข้าที่แท้จริงที่แคบแบบเห้ๆ แคบประมาณมอไซสองคันสวนกันได้พอดีเป๊ะ สุดท้าย เข้าไม่ไหว เลยต้องเดินลากกระเป๋าเข้าไปเช็คอินเอง

แต่โรงแรมผมว่าใหม่และดูดีใช้ได้เลยนะ ตกแต่งสวยมากๆ แถมมีสระว่ายน้ำให้เราว่ายได้ด้วย ไฟตามทางเดินเป็นแบบอัตโนมัติที่จะติดเองเวลาเดินผ่าน (แรกๆ แอบเก๋ หลังๆ แอบหลอน) ห้องหับข้างในก็โอเคมาก กุญแจคีย์การ์ดสุดหรู แต่ข้อติผมมีให้สองข้อครับ

  • ข้อแรกคือ ไม่มีตู้สื้อผ้าครับ อันนี้ไม่เป็นไร แขวนๆ เอาก็ได้
  • ข้อสองนี่หนักเลยครับ คือไม่มีประตูห้องน้ำ สามารถเดินทะลุจากในห้องผ่านห้องน้ำห้องส้วมได้แบบไม่ต้องเปิดประตูเลย แถมผนังห้องน้ำก็เป็นกระจก เวลาผมหรือรูมเมทจะอาบน้ำนี่ต้องไล่อีกคนไปข้างนอก ไม่งั้นจะเห็นหมด ยิ่งไปกว่านั้นห้องส้วมก็ไม่มีอะไรกั้นไว้ เวลาอึนี่โหดสัสเลยครับ กลิ่นไม่พึงประสงค์นี่กระจายเต็มห้อง ถึงขั้นต้องบอกว่าถ้าใครจะอึแนะนำไปอึที่ห้องน้ำข้างนอก แต่ถ้าจะอึในส้วมห้องต้องปล่อยให้ห้องโล่งๆ ซักครึ่งชม. (มีที่ดูดอากาศนะ แต่ผมว่ามันไม่พออะ)
เปลี่ยนที่พักมาที่ Samsara Inn ย่าน Kuta Beach ครับ
เปลี่ยนที่พักมาที่ Samsara Inn ย่าน Kuta Beach ครับ
ข้างในสวยอลังมากๆ แต่ราคาไม่แรงอย่างที่คิด
ข้างในสวยอลังมากๆ แต่ราคาไม่แรงอย่างที่คิด
สระว่ายน้ำ (ว่ายได้จริง) ของโรงแรม และการตกแต่งแบบสวยมากๆ
สระว่ายน้ำ (ว่ายได้จริง) ของโรงแรม และการตกแต่งแบบสวยมากๆ
ห้องพักสวยมาก แต่ไม่มีประตูส้วม แอบเซ็ง...
ห้องพักสวยมาก แต่ไม่มีประตูส้วม แอบเซ็ง…

ของโยนเก็บไว้ แล้วออกไปเที่ยวกัน

Pura Thana Lot ในวันฝนพรำ

จากนั้นรามันก็พาเราล่องรถไปทางตะวันตกเฉียงใต้ครับ ฝ่าฝนที่ตกมาเป็นพักๆ ฝูงเมฆวันนี้ดูน่ากลัวมากกว่าทุกๆ วัน ,, ครับ วันนี้เราจะไปวัด Pura Tanah lot ครับ ซึ่งเป็นวัดที่เป็นสัญลักษณ์แห่งบาหลี, เป็นวัดที่มีนักท่องเที่ยวมาเยี่มชมกันเยอะที่สุดของเกาะ เพราะเป็นวัดที่ถูกทะเลโอบอุ้มไว้ (ธานาล๊อตหมายความว่า ดินแดนที่ถูกล้อมรอบด้วยทะเล)

ทีแรก แพลนเราจากเมืองไทย กะว่าจะไปวัดนี้ช่วงเย็น แต่รามันบอกว่าไปตอนเช้าสวยกว่า เกี่ยวกับเรื่องแสงอาทิตย์และน้ำขึ้นน้ำลงนี่แหละ จำไม่ได้ละ แต่รามันบอกยังไงก็ต้องไปตามเจ้าถิ่นเค้า สนนค่าเข้าชมคนละ 30,000rp ครับ เพราะที่นี่เป็นวัดเก่าแก่ สร้า้งตั้งแต่สมัยคริสตศตวรรษที่ 15 เพื่อเป็นที่บำเพ็ญเพียรของพระที่ชื่อ Nirartha จากนั้นมันก็ยังคงอยู่มา แม้ว่าจะโดนน้ำทะเลซัดมาหลายร้อยปีแล้วก็ตาม แหม่…

เช้ามาก็สว่างดี แต่พอจะถึงวัดแล้วฝนตกซะงั้น ฮือๆๆๆ
เช้ามาก็สว่างดี แต่พอจะถึงวัดแล้วฝนตกซะงั้น ฮือๆๆๆ
ถึงวัดธานาล๊อตแล้ว ,, วัดที่อยู่กลางทะเลเลย
ถึงวัดธานาล๊อตแล้ว ,, วัดที่อยู่กลางทะเลเลย
ครึ้มๆ ที่ชายหาดข้างๆ วัดธานาล้อต
ครึ้มๆ ที่ชายหาดข้างๆ วัดธานาล้อต

พอถึงวัดแล้ว แม้ฟ้าจะครึ้มแต่ฝนเหมือนจะหยุดให้แป้บนึง พวกเราดีใจกันมาก เริ่มต้นจึงไปเลยไปที่วัดรู (Pura Batu Bulong) ที่อยู่ข้างๆ ธานาล๊อตกันก่อน พอถ่ายรูปกันเสร็จ อ่าว… ฝนลงหนักซะงั้น อดไปดูใกล้ๆ เลย ทำได้แค่ถ่ายรูปวัดธานาล๊อตจากมุมไกลมาเท่านั้น (แต่ที่น่ากลัวคือนักท่องเที่ยวที่ค้างที่อยู่ในวัดตอนพายุเข้านะ คลื่นซัดแรงมากๆ ฝนก็ตกหนัก คง้องพักในวัดซักช่วงใหญ่ๆ)

วัดรู ตั้งอยู่คนละฝั่งกับวัดธานาล๊อต
วัดรู ตั้งอยู่คนละฝั่งกับวัดธานาล๊อต
แอบเสียดายที่ฝนตก อดไปที่วัดเลย ฮือๆๆๆ
แอบเสียดายที่ฝนตก อดไปที่วัดเลย ฮือๆๆๆ

ดูท่าจะตกยาว รอฝนหยุดเพื่อไปดูธานาล๊อตใกล้ๆ คงใช้เวลาเป็นวันแน่ๆ

เป้าหมายถัดไป Pura Ulun Danu Beraton

ถัดจากวัดธานาล๊อต เราก็จะไปวัดอีกที่นึงโดยการนั่งรถย้อนไปทางทิศเหนือ ระหว่างทางฝนก็ตกลงมาแทบไม่ขาดสาย จนกระทั่งเราถึงวัด ฝนก็มาหยุดตกเอาดื้อๆ ซะงั้น ,, ซึ่งวัดที่เราจะไปต่อไปนั้นคือ วัด Pura Ulun Danu Beraton ครับ ,, รามันคอนเฟิร์มว่าวัดนี้สวยมากๆ ไม่แพ้ธานาล๊อตตอนฝนไม่ตกเลย (อ่าว…)

ลงรถปุ๊บอยากบอกว่าบรรยากาศตอนนี้ลงตัวมากๆ เพราะอากาศที่เย็นสบายแต่ก็ไม่มีฝน, แถมมีหมอกจางและลมพัดชิลๆ ด้วย (แต่ค่าเข้าวัดคนละ 20,000rp + ค่าจอดรถ 5,000rp เฮ้อ เสียตังทุกวัด) ระหว่างเดินเข้าวัด รามันก็เล่านั่นเล่านี่เกี่ยวกับวัดยาวมาก แต่เท่าที่จับใจความได้คือ เป็นวัดที่สร้างราวปีคริสตศตวรรษที่ 16 เพื่อบูชาเทวีดานู ซึ่งเป็นเทพแห่งน้ำ

พอจะถึงวัด ฝนหยุดตกเลย แหม... โชคดีฝุดๆ
พอจะถึงวัด ฝนหยุดตกเลย แหม… โชคดีฝุดๆ

พอเข้ากำแพงไปแล้ววัดจะมีสองส่วน คือวัดที่อยู่บนแผ่นดินใหญ่และวัดที่อยู่บนทะเลสาบเบอราตัน ส่วนที่เป็นทีเด็ดคือส่วนที่ลอยน้ำอยู่ ยอมรับเลยว่าสวยมากๆ รามันบอกว่าแต่ละปีเค้าจะมีพิธีให้เหล่าพรามหณ์นั่งเรือไปทำพิธีที่วิหารกลางน้ำ และวิหารจะเปิดประตูออก (คือปกติประตูวิหารกลางน้ำจะปิด) แต่วันนี้ไม่เปิดก็ไม่เป็นไร เดินวนรอบๆ เพื่อดูและถ่ายรูปก็มีความสุขมากๆ แล้ว

มีภาพสวยๆ เพิ่มเติมจากเวปทางการของเค้านะ ลองกดเข้าไปดูได้

เป็นวัดที่อยู่กลางทะเลสาบกว้างๆ สวยมากๆๆ
เป็นวัดที่อยู่กลางทะเลสาบกว้างๆ สวยมากๆๆ
เห็นสายหมอกจางๆ ด้วย โชคดีจริงๆ
เห็นสายหมอกจางๆ ด้วย โชคดีจริงๆ

กำลังเดินกลับรถ ฝนตกปรอยๆ อีกแล้ว…

ระหว่างทาง, Bakso Ayum, และ Pura Tamun Ayun

เนื่องจากฝนตกทำให้การเดินทางค่อนข้างล่าช้าและผิดแผนกันไปพอสมควร ทำให้วัดที่เราแพลนไว้อาจไปไม่ครบได้ (จริงๆ เราแวะถ่ายรูปวิวและกินของระหว่างทางเยอะมากๆ เลย ฮาๆๆๆ)

ระหว่างทางลง เราเจอจุดชมวิวอันนึง สวยมากๆ ก็เลยลงแวะถ่ายรูปครับ

ระหว่างถ่ายรูป ก็เห็นมีคนขาย Bakso Ayam หรือก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้น อารมณ์แบบว่าคล้ายๆ คนขายขนมจีบซาละเปาข้างทาง ขี่มอไซพ่วงบ้านเรา มีตู้ไม้โชว์ลูกชิ้นแฮนด์เมดแนววินเทจพร้อมด้วยหม้อคล้ายลังถึงอยู่

ด้วยอากาศที่หนาว และท้องที่หิว มดส้มจึงเป็นผู้นำทีมกล้าตายเพื่อสั่งก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นมากิน…

วิวหลังฝนตกฟินมากๆ สวยโคตรๆ
วิวหลังฝนตกฟินมากๆ สวยโคตรๆ
Original Bakso Ayam อร่อยโคตรๆ
Original Bakso Ayam อร่อยโคตรๆ

อากาศหนาวๆ หลังฝนเคล้ากลิ่นหอมของก๋วยเตี๋ยว ผมเลยแอบไปชิมของมดส้มหนึ่งช้อน อร่อยดีวุ้ย!!! จากนั้นก็ขอสั่งมาเป็นของตัวเองหนึ่งถ้วย ,, ส่วนตัวผมว่าอร่อยนะ มันเป็นเส้นหมี่ ใส่ลูกชิ้น, เต้าหู้ แล้วก็ไข่ต้มในน้ำซุปสีน้ำตาล รสชาติให้จินตนาการเป็นหมี่น้ำใสที่ใส่น้ำจิ้มขนมกุยช่ายลงไป มันเปรี้ยวๆ หวานๆ กลมกล่อมดีมาก ลงตัวกับอากาศเย็นๆ แบบสุดๆ

ราคาถ้วยละ 7,000rp หรือตกถ้วยละ 20 บาท

อารมณ์เส้นหมี่น้ำ ใส่น้ำจิ้มขนมกุยช่ายลงไป แซบโคตรๆๆๆ
อารมณ์เส้นหมี่น้ำ ใส่น้ำจิ้มขนมกุยช่ายลงไป แซบโคตรๆๆๆ

กินอิ่มแล้วก็พุ่งไปยังวัดสุดท้ายของเราครับ ชื่อวัด Pura Taman Ayun (รามันตั้งชื่อให้ว่าวัดพระมหากษัตริย์)

กว่าจะมาถึงหน้าวัดก็เป็นเวลาหกโมงกว่าๆ แล้ว ซึ่งเท่าที่เราเปิดหาในหนังสือท่องเที่ยวบาหลีที่พกติดตัวมาเค้าบอกว่าวัดนี้เปิดถึงหกโมง อ่าว กรรม… แต่พอเราไปคุยกับเจ้าหน้าที่เค้าก็ยังให้เราเข้าไปอยู่นะ เสียค่าเข้าคนละ 15,000rp หรือราวๆ สี่สิบบาท (รามันไปต่อราคาให้ บอกว่าวัดจะปิดแล้ว ลดหน่อยจี่ เค้าเลยคิดแค่ 30,000rp ต่อห้าคน อิอิ)

เข้าไปแล้วต้องบอกว่าวัดกว้างมาก เดินอ้อมกว่าจะทั่วนี่เหนื่อยเลยทีเดียว และสภาพแสงค่อนข้างมืดมาก ยิ่งค่ำก็ยิ่งมืดไปเรื่อยๆ เลยเก็บภาพได้แค่เท่าที่เห็น หลังๆ นี่ไม่ต้องพูดถึงการถ่ายรูปหรอกครับ แค่มองทางเฉยๆ ยังลำบาก เฮ้อ…

กว่าจะมาถึงวัด Taman Ayun ก็มืดแล้ว ดีนะ ที่เค้ายังให้เข้า
กว่าจะมาถึงวัด Taman Ayun ก็มืดแล้ว ดีนะ ที่เค้ายังให้เข้า
ข้างในกว้างมากๆ เท่าที่ดูเงานี่ก็น่าจะเป็นวัดที่สวยมากๆ เช่นกัน
ข้างในกว้างมากๆ เท่าที่ดูเงานี่ก็น่าจะเป็นวัดที่สวยมากๆ เช่นกัน
เราได้แค่เดินรอบๆ ครับ ข้างในกำแพงมีสิ่งก่อสร้างอีกชั้น
เราได้แค่เดินรอบๆ ครับ ข้างในกำแพงมีสิ่งก่อสร้างอีกชั้น

แต่เท่าที่ดูแบบมืดๆ วัดก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจมากเหมือนวัดอื่นๆ นะครับ สมแล้วที่รามันมาดองวัดนี้ไว้ที่สุดท้าย (แกยังบอกเลยว่าถ้ามาไม่ทันก็ไม่เป็นไรนะ)

วัดกว้างมากกกก กว่าจะเดินทั่ว เหนื่อยโคตรๆ
วัดกว้างมากกกก กว่าจะเดินทั่ว เหนื่อยโคตรๆ

เที่ยวครบแล้ว ก็ไปหาซีฟู้ดกินตามที่รามันสัญญาไว้กันเหอะ

แกล้มเสียงคลื่นกับอาหารทะเล ที่ Furama

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน รามันก็พามากินอาหารทะเลแถวๆ ย่านจิมบารันครับ มีชื่อว่า Furama ครับ

เดินเข้ามาร้านนี้ดูเงียบๆ นะ เดินไปหลังร้านติดชายหาดด้วย ได้ยินเสียงคลื่นซัดเบาๆ ,, นั่งรออีกซักพักเค้าก็ยกอาหารมาเสิร์ฟคนละเซ็ตนะ เซ็ตนึงก็จะมีกุ้ง, หอย, ปู, ปลา และปลาหมึกราดเครื่องเทศและเผามาให้ มาพร้อมน้ำจิ้ม และมะพร้าวสดหนึ่งลูก

ส่วนตัวผมว่าอาหารทะเลเค้าสดนะ กุ้งหอยปูปลาเหมือนเพิ่งจับกันมาซักสิบนาทีก่อน เครื่องเทศที่ราดก็โอเค ที่ชอบสุดคงเป็นหอยย่างกับปูย่าง น้ำจิ้มค่อนข้างจางและไม่เข้ากับอาหารกลุ่มซีฟู้ดเท่าที่ควร ชวนให้คิดถึงน้ำจิ้มซีฟู้ดบ้านเราเลยทีเดียว ส่วนมะพร้าวค่อนข้างแก่ ไม่หวานมาก เนื้อด้านไปหน่อย

รามันพามาหม่ำอาหารทะเลส่งท้ายที่ Furama ครับ
รามันพามาหม่ำอาหารทะเลส่งท้ายที่ Furama ครับ
บรรยากาศในร้านครับ นอกจากเราก็มีก้วนจากจากาตาร์อีกกรุ้ป
บรรยากาศในร้านครับ นอกจากเราก็มีก้วนจากจากาตาร์อีกกรุ้ป
เสิร์ฟมาแบบออริจินอล มีทั้งกุ้งหอยปูปลาและปลาหมึก อิอิ
เสิร์ฟมาแบบออริจินอล มีทั้งกุ้งหอยปูปลาและปลาหมึก อิอิ

ค่าหัวที่นี่หนึ่งเซ็ต ราคา 110,000rp ถือว่าแพงเอาเรื่องเหมือนกัน

วันสุดท้ายที่บาหลี

วันสุดท้ายจริงๆ ก็ไม่มีอะไร หลักๆ ก็ไปซื้อพวกของฝากทั่วๆ ไป ส่วนรามันเอาสละจากบ้านมาให้ด้วยเพราะที่บ้านปลูกเอง ทีแรกแกจะให้ฟรีๆ ห้าโล ไอ้เราเกรงใจก็เลยแอบซื้อสละของรามันด้วย (จำราคาไม่ได้แฮะ แต่ราวๆ โลละ 30 บาทอะ) สละของอินโดฯ ลูกจะใหญ่กว่า เนื้อเค้าจะแน่นกว่า ออกแนวกรอบๆ แต่จะฝาดๆ หน่อยๆ เรื่องความหวานและความหอมสู้ของบ้านเราไม่ได้เลย

ของที่ระลึกอื่นๆ แถวๆ บาหลีก็ไม่ค่อยมีอะไรนะ ส่วนมากก็คล้ายๆ บ้านเรา จะมีก็พวกถั่ว, ผ้าบาติกที่เค้าจะโฆษณาหน่อยว่าของเค้าเจ๋ง

สละสดๆ เก็บจากบ้านรามัน
สละสดๆ เก็บจากบ้านรามัน

นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้วครับ บินกลับไทยกันดีกว่า

ประตูเปิดที่สนามบินงูราห์ราย แสดงถึงคำว่ายินดีต้อนรับ :)
ประตูเปิดที่สนามบินงูราห์ราย แสดงถึงคำว่ายินดีต้อนรับ 🙂
แล้วเจอกันนะ สนามบินงูราห์ราย ,, สนามบินที่มีรันเวย์ติดทะเล :)
แล้วเจอกันนะ สนามบินงูราห์ราย ,, สนามบินที่มีรันเวย์ติดทะเล 🙂

ขอบคุณรามันที่มาส่งและดูแลเราจนถึงช่วงสุดท้ายที่เราอยู่บาหลี
เขียนรีวิวเที่ยวทีไร นานทุกที…

แบกเป้เปรี้ยว เที่ยวบินหลา ไปบาหลี ตอนที่ 2

ตอนนี้เป็นภาคที่สองของการไปเที่ยวบาหลีครับ ,, ภาคนี้เราไปเที่ยวกันเยอะมากๆ ดังที่จะเห็นจากรูปที่คัดมานี่แน่นบล๊อกตอนนี้เลย เอิ้กๆๆๆ เพื่อการกระชับเวลาก็จะไม่โม้ในตอนแรกมาก แต่จะแทรกๆ เอาระหว่าเนื้อเรื่องก็แล้วกัน

วันที่สองของการไปเที่ยวบาหลีครับ ,, เจ๋งกว่าวันแรกแน่นอน
วันที่สองของการไปเที่ยวบาหลีครับ ,, เจ๋งกว่าวันแรกแน่นอน

รับรองว่าสนุกกว่าวันแรกครับ

รับอรุณที่ Ubud

หลับซะเต็มอิ่มสุดคืนท่ามกลางสายฝน ตื่นขึ้นมาก็เดินชมโรงแรมและสถานที่รอบๆ โรงแรมหน่อยครับเพราะเท่าที่สำรวจแล้ว โรงแรมเราค่อนข้างเล็กนะ นอกจากตึกห้องพักแล้วก็มีแค่เห็นมีสระว่าน้ำแค่นั้นเอง แม้ตัวสระจะไม่ใหญ่มาก แต่ก็ยากที่จะอดใจไม่กระโดดลงไปเล่น

พอเล่นน้ำได้สักพัก เจ้าหน้าที่เค้าก็ตามไปกินอาหารเช้าครับ เลือกได้ว่าจะเอาอเมริกันเบรคฟาสต์หรือจะเอาแพนเค้กกล้วยหอมก็ได้ เสิร์ฟคู่กับน้ำผลไม้และกาแฟบาหลี ทุกอย่างอร่อยลงตัวใช้ได้ดูดี จนกระทั่งมากินกาแฟเท่านั้นแหละครับ กากนอนก้นเยอะมาก คิดว่าที่นี่คงกินกาแฟไม่กรองกัน ,, ไว้คราวหน้ามาบาหลีจะพกถุงน่องมาด้วยละกัน แหมมมม~

จริงๆ แถวโรงแรมมีวัดด้วยนะ อารมณ์วัดประจำหมู่บ้าน (รามันบอกว่าหมู่บ้านนึงจะมีวัดอย่างน้อยๆ 3 แห่ง สำหรับพระพรหม, พระศิวะ และพระนารายณ์น่ะ) เดินสำรวจแว้บๆ ก็สวยดีนะ

โรงแรมที่เรามาพักมีสระว่ายน้ำด้วยอะ... ดีจังๆ
โรงแรมที่เรามาพักมีสระว่ายน้ำด้วยอะ… ดีจังๆ
หน้าโรงแรมของเรายามเช้าครับ อิอิ
หน้าโรงแรมของเรายามเช้าครับ อิอิ
ประตูเปิดของวัดตรงข้ามโรงแรม
ประตูเปิดของวัดตรงข้ามโรงแรม
ภายในวัดนี่เค้าตกแต่งกันสวยมากๆๆๆ ขนาดวัดเล็กๆ นะเนี่ย
ภายในวัดนี่เค้าตกแต่งกันสวยมากๆๆๆ ขนาดวัดเล็กๆ นะเนี่ย
อาหารเช้าเป็นแพนเค้ก+ไซรัปและน้ำผลไม้ อร่อยกลางๆ นะ
อาหารเช้าเป็นแพนเค้ก+ไซรัปและน้ำผลไม้ อร่อยกลางๆ นะ
หรือจะกอนแบบอเมริกันเบรคฟาสต์ก็ได้นะ
หรือจะกอนแบบอเมริกันเบรคฟาสต์ก็ได้นะ

ระหว่างกินข้าวเกือบเสร็จ รามันก็มารับพอดี (ถ้าใครงงว่ารามันคือใคร แนะนำให้ไปอ่านตอนแรกนะครับ)

วันนี้สถานที่ที่เราไปจะปักหมุดเป็นสีเหลืองนะครับ ตามกันไปได้ (ส่วนสีเขียวเป็นของตอนที่แล้ว ส่วนสีแดงกะม่วงเป็นของตอนหน้า)


View 130525 Bali trip in a larger map

จากนั้นรามันมารับแล้ว เราก็เตรียมเดินทางไปต่อครับ
จากนั้นรามันมารับแล้ว เราก็เตรียมเดินทางไปต่อครับ

เดินทางไปดูระบำบารอง

รามันก็ขับรถไปเรื่อยๆ ตามทางของตัวเมืองอุบุดครับ

ถนนที่นี่ไม่ได้กว้างเลยนะครับ ถ้าเทียบแล้วก็พอๆ กับซอยบ้านเราที่รถสวนผ่านสองคันได้พอดี (มีถนนไม่กี่สายที่จะเป็นสามหรือสี่เลน ส่วนมากเป็นเลนครึ่งถึงสองเลนเท่านั้น) มีรถติดบ้างแต่ไม่มาก ทีแรกก็แอบหงุดหงิดว่าทำไมไม่ขยายถนนซักหน่อย นี่เมืองท่องเที่ยวนะ ทำการคมนาคมให้ดีหน่อยจะเป็นไรไป ,, แต่พอได้นั่งรถไปซักช่วง ตัวผมเองกลับชอบถนนแคบๆ มากกว่าแฮะ ถนนแคบๆ แต่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้มันดูสดชื่นดีนะ เพราะถ้าจะต้องขยายถนน ต้นไม้พวกนี้ก็คงจะต้องถูกตัดไปหมดแน่แท้ ซึ่งรามันเล่าว่าคนบาหลีถ้าไม่จำเป็นจริงๆ จะไม่ตัดต้นไม้เพราะในต้นไม้มีพระเจ้าอยู่ข้างใน

แต่สิ่งที่ที่นี่ (และประเทศกำลังพัฒนาทั้งหลาย) ควรปรับปรุงอยู่ คือป้าย และรถสาธารณะครับ

ถนนใหญ่กับซอยแถวอุบุดนี่ความกว้างพอๆ กันเลยนะ
ถนนใหญ่กับซอยแถวอุบุดนี่ความกว้างพอๆ กันเลยนะ

ขับมาสักพัก ก็ถึงโรงละครที่มีชื่อว่า Jambe Budaya ละครับ ,, โชคดีที่เรามาทันเวลาพอดีแฮะ

พอเดินเข้ามาเค้าจะแจกสูจิบัตรการแสดงให้ (เวอร์ชั่นถ่ายเอกสาร) ซึ่งการแสดงของเค้าจะมีบทพูดเป็นภาษาอินโดฯ แต่ก็ไม่ต้องกลัวว่าเราจะดูการแสดงของเค้าไม่รู้เรื่องนะครับ เพราะเค้ามีสูจิบัตรและบทบรรยายการแสดงเป็นภาษาไทยด้วย ว้าวววววว (แต่ก็แปลแบบกูเกิ้ลทรานสเลทอะนะ ฮาๆๆ)

สุดท้ายก็งงๆ ตามเดิม ฮาๆๆๆ

จุดหมายแรกเราก็มาถึงแล้ว ที่โรงละคร Jambe Budaya ครับ
จุดหมายแรกเราก็มาถึงแล้ว ที่โรงละคร Jambe Budaya ครับ
เราก็จะมาชมการแสดงรำบารองกันครับ
เราก็จะมาชมการแสดงรำบารองกันครับ
ใครกังวลว่าจะไม่รู้เรื่อง เค้ามีบทบรรยาภาษาไทยให้ (แต่แปลงงๆ นะ)
ใครกังวลว่าจะไม่รู้เรื่อง เค้ามีบทบรรยาภาษาไทยให้ (แต่แปลงงๆ นะ)
การแสดงเริ่มแล้วครับ :)
การแสดงเริ่มแล้วครับ 🙂

สรุปคร่าวๆ เกี่ยวกับการแสดงบารองเท่าที่ผมตั้งใจดูนะ คือว่ามันเป็นการแสดงที่เปรียบเทียบระหว่างฝั่งชั่วและฝั่งดี คือบารองเป็นตัวแทนของฝ่ายธรรมะ ส่วนรังดาเป็นตัวแทนของฝ่ายอธรรม แม้จะสู้กันหลายครั้งหลายครา และแม้ว่าฝั่งอธรรมจะแพ้อยู่บ่อยๆ แต่ว่ามันก็ยังไม่มีคำว่าหมดไป ผมตีความของผมเองนะ ว่าคงเป็นเกี่ยวกับสมดุลของธรรมชาติ หรือไม่ก็เตือนให้เรารับรู้ว่าโลกนี้มีความชั่วเยอะแยะที่ไม่หมดไป แต่ให้เราเลือกกระทำเฉพาะสิ่งที่ดีๆ

อันนี้แหละตัวบารอง ,, ตัวแทนของฝ่ายธรรมะ
อันนี้แหละตัวบารอง ,, ตัวแทนของฝ่ายธรรมะ
ส่วนตัวทางขวาชื่อรังดา เป็นตัวแทนฝ่ายอธรรม ,, รังดา vs บารอง
ส่วนตัวทางขวาชื่อรังดา เป็นตัวแทนฝ่ายอธรรม ,, รังดา vs บารอง
คนดูก็เยอะเหมือนกันนะ
คนดูก็เยอะเหมือนกันนะ

สนนค่าใช้จ่ายค่าดูคนละ 75,000rp ในเวลาชั่วโมงนิดๆ ฮี่ๆๆ

แวะถ้ำช้าง หรือ Goa Gajah

จุดต่อมาที่เรามาแวะคือถ้ำช้างครับ หรือมีชื่อท้องถิ่นว่า Goa Gajah ,, รามันเล่าว่าถ้ำนี้จริงๆ ไม่ได้เกี่ยวกับช้างอะไรเลย มันเกิดจากการกร่อนเสียงและเพี้ยนเสียงมา ชื่อเดิมมันจะมีความหมายเกี่ยวกับถ้ำของนักพรตอะ (รามันอ่านให้พูดชื่อราวๆ กัว ลาวะ, หรือกัว ลาจะ แล้วเพี้ยนเป็นกัว กาจาอะไรประมาณนี้)

รามันยังเล่าเพิ่มเติมอีกว่า ที่นี่จริงๆ คล้ายๆ เป็นถ้ำหรือวัดของศาสนาพุทธอะไรประมาณนั้น ซึ่งที่นี่ถูกสร้างราวสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 แต่กว่าที่จะมาค้นพบก็สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักสำรวจชาวดัช โดยแกไปเจอวัตถุโบราณหล่นในน้ำห้วยโดยบังเอิญ แกจึงเดินย้อนตามลำห้วยเพื่อมาดูต้นน้ำ จนกระทั่งเจอเนินดินรูปร่างแปลกๆ แกเลยขุดสำรวจจนพบสถานที่แห่งนี้ครับ

หน้าทางเข้า Goa Gajah ครับ
หน้าทางเข้า Goa Gajah ครับ
ตรงนี้เป็นซากสถูปและรูปปั้นโบราณครับ
ตรงนี้เป็นซากสถูปและรูปปั้นโบราณครับ

จริงๆ ภายในเขตของ Goa Gajah ก็ไม่มีอะไรมากนะครับ ก็จะมีเนินกองปูนเก่าๆ ที่เค้าคาดว่าน่าจะเป็นสถูปหรือสิ่งก่อสร้างทางพุทธศาสนาโบราณ, มีรูปปั้นศักดิ์สิทธิ์ปล่อยน้ำ 7 องค์ (โดยองค์กลางเสียหายไป ทำให้เหลือแค่ 6 องค์) ปล่อยน้ำลงบ่อน้ำ รามันบอกว่าดื่มแล้วลูกจะดก จริงดิ!!! โดนอำป่าววะ, มีแท่นสำหรับศาสนาฮินดู, และที่ขาดไม่ได้เลยคือมีถ้ำครับ

ปากทางเข้าถ้ำทำเป็นเหมือนเป็นปากปิศาจ (รามันบอกว่าบางตำราคำว่า Goa Gajah ที่แปลว่าถ้ำช้างนั้น ในอดีตมีรูปปั้นช้างอยู่ตรงสองข้างขนาบปากทางไป แต่ตอนนี้หายไปแล้ว? แล้วที่รามันเล่าว่ามันกร่อนเสียงล่ะฟระ!!!!) ข้างในถ้ำโคตรตื้นครับ เดินไปแล้วจะพบกับสามแยกครับ เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาพบศิวลึงก์และแท่นบูชาตรีมูรติตามลำดับ อึดอัดและค่อนข้างเหม็นควันธูปพอตัว

ก่อนเข้าถ้ำก็จะเจอรูปปั้นศักดิ์สิทธิ์ปล่อยน้ำ 7 ตัวครับ, เสียหายไปตัวนึง
ก่อนเข้าถ้ำก็จะเจอรูปปั้นศักดิ์สิทธิ์ปล่อยน้ำ 7 ตัวครับ, เสียหายไปตัวนึง
เชื่อว่า ถ้ากินน้ำที่ไหนออกมาจากรูปปั้น ก็จะถือว่าได้รับพรครับ
เชื่อว่า ถ้ากินน้ำที่ไหนออกมาจากรูปปั้น ก็จะถือว่าได้รับพรครับ
เดินมาอีกหน่อยจะเจอถ้ำละครับ (คุณป้าโพสท่านั่นไม่เกี่ยวนะ)
เดินมาอีกหน่อยจะเจอถ้ำละครับ (คุณป้าโพสท่านั่นไม่เกี่ยวนะ)
ในถ้ำก็มีศิวลึงก์ละแท่นบูชาของชาวฮินดูเค้าละครับ
ในถ้ำก็มีศิวลึงก์ละแท่นบูชาของชาวฮินดูเค้าละครับ

โดยรวมผมว่าที่นี่ไม่ค่อยน่าสนใจมากเท่าไหร่นะ ไม่มาก็ไม่เป็นไร (ลืมบอกว่าค่าเข้าวัดคนละ 15,000rp)

หาอะไรกินที่คินตามณี

หมดจากถ้ำช้างก็ไปหาอะไรกินกันหน่อยครับ ซึ่งไหนๆ เราก็จะไปวัดบาตูรที่อยู่บนเขาอยู่แล้ว เราก็ไปหาอะไรกินที่เชิงเขาเอาบรรยากาศซักหน่อยดีกว่า

ระหว่างที่เราปีนเขา (จะขึ้นเขาก็เสียเงินค่าขึ้นคนละ 10,000rp อีก…) เราจะพบหมู่บ้านคินตามณี (Kintamanee) ครับ เป็นหมูบ้านที่อยู่ตรงเชิงเขาพอดี จุดนี้วิวจะสวยมากๆ มองเห็นทั้งภูเขาไฟบาตูรและทะเลสาบบาตูรที่อยู่ติดกัน ซึ่งรามันก็พาเราไปที่ร้านที่ชื่อว่า Grand Pucak Seri

เราสามารถเลือกจะกินเมนูเป็นอย่างๆ ก็ได้ แต่เพื่อความสะดวกด้วยประการทั้งปวงก็เลยจัดบุฟเฟ่ต์หัวละ 65,000rp ครับ

เตรียมขึ้นเขา ไปหมู่บ้านคินตามณี เพื่อดูภูเขาไฟ+กินข้าวกัน
เตรียมขึ้นเขา ไปหมู่บ้านคินตามณี เพื่อดูภูเขาไฟ+กินข้าวกัน
ถึงแล้วครับ ร้านบุฟเฟ่ต์อาหารเที่ยงของเราที่ Grand Puncak Sari
ถึงแล้วครับ ร้านบุฟเฟ่ต์อาหารเที่ยงของเราที่ Grand Puncak Sari
เป็นการกินข้าวเที่ยงมื้อนึงในชีวิตที่อากาศดีมากๆ
เป็นการกินข้าวเที่ยงมื้อนึงในชีวิตที่อากาศดีมากๆ
เป็นบุฟเฟต์นะครับ ตักได้เต็มที่ ,, อร่อยสุดคงเป็นสะเต๊ะ กะข้าวเหนียวดำ
เป็นบุฟเฟต์นะครับ ตักได้เต็มที่ ,, อร่อยสุดคงเป็นสะเต๊ะ กะข้าวเหนียวดำ

คหสต. ผมว่าบุฟเฟต์ที่นี่โอเคเลยนะ อร่อยไม่เลว แถมมีให้เลือกเยอะ เมนูที่ผมโปรดมากที่สุดคือสะเต๊ะปลา และข้าวเหนียวดำ อร่อยโฮกๆๆๆ ,, นอกจากนั้น วิวภูเขาไฟและทะเลสาบนี่โคตรสุดยอดมากๆ ณ จุดนี้นี่สวยสุดๆ

ฟินกะภูเขาไฟ Batur และทะเลสาบ Batur
ฟินกะภูเขาไฟ Batur และทะเลสาบ Batur

กินข้าวเสร็จฝนตกพอดี ละที่ต่อไปจะไหวมั้ยเนี่ย….

แอ่ววัด Pura Ulan Danu Batur

ระหว่างที่เราเดินทางขึ้นไปบนวัดฝนก็ตกตลอดเวลาจนเป็นกังวลว่าจะได้ลงไปรึเปล่าแว้…. แต่พอจะถึงวัดเท่านั้นแหละ ฝนก็หยุดตกแบบสนิท แล้วกลายเป็นหมอกบางๆ แทน โอววววว ทำไมรู้สึกว่าโชคดีจุงๆ

ลุยวัดที่ถือว่าเป็นอันดับสองของบาหลีกันเถอะ

ระหว่างขึ้นดอยก็ฝนตกแหมะๆๆๆๆๆ
ระหว่างขึ้นดอยก็ฝนตกแหมะๆๆๆๆๆ
จากนั้นก็ปีนขึ้นดอยมาต่อที่วัด Pura Ulan Danu Batur
จากนั้นก็ปีนขึ้นดอยมาต่อที่วัด Pura Ulan Danu Batur

รามันเล่าว่าเมื่อก่อนวัดและหมู่บ้าน Batur ก็อยู่ตีนภูเขาไฟ Batur แหละ แต่แล้วประมาณ 100 กว่าปีก่อนเกิดภูเขาไฟ Batur ระเบิดขึ้นมาทำให้หมู่บ้านถูกลาวากลืนกินและวัดถูกทำลายเหี้ยนเต้ จนกระทั่งภูเขาไฟหยุดพ่นลาวาแล้ว ผู้คนก็มาสำรวจความเสียหายต่างๆ พบว่าแท่นศักดิ์สิทธิ์สำหรับบูชาพระนาง Danu และฉัตร 11 ชั้นประจำตัวนางเท่านั้นที่รอด ชาวบ้านเลยเกิดศรัทธาต่อปาฏิหารย์ดังกล่าวจึงย้ายทั้งหมู่บ้านและแท่นบูชาและเศษกำแพงวัดขึ้นมาสร้างใหม่ที่ภูเขาลูกข้างๆ (ซึ่งก็คือหมูบ้านคินตามณีนั่นเอง)

วัดที่มีสตอรี่แบบนี้ ค่าเข้า 25,000rp ครับ (วัดนี้เราต้องเสียค่าเช่าโสร่งและผ้าผูกเอวเพิ่มด้วย จำราคาเป๊ะๆ ไม่ได้นะ แต่ก็ประมาณ 10,000rp นะ)

ก่อนเข้าต้องซื้อตั๋ว, ใส่โสร่งและผ้าผูกเอวด้วย
ก่อนเข้าต้องซื้อตั๋ว, ใส่โสร่งและผ้าผูกเอวด้วย

วัดฮินดูในบาหลี บางที่ก็เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าได้ บางที่ก็ไม่อนุญาตให้เข้านะครับ ,, แต่ถ้าเราได้มีโอกาสเข้าชมวัดฮินดูละก็ต้องใส่โสร่งเข้านะครับ บางที่ก็ต้องใส่ผ้าผูกเอวด้วย เค้าเชื่อว่าจะไม่ให้วิญญาณไม่ดีเข้ามาทำร้านเราจากทางสะดือน่ะครับ แต่ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเมื่อไหร่ถึงจะมีผ้าคาดเอว

ถ้าต้องไปอยู่บาหลีนานๆ หรือแพลนจะเที่ยวหลายๆ วัด แนะนำให้ซื้อโสร่งเองเลยนะครับ ผืนนึงถูกๆ ราคาประมาณ 20,000-30,000rp ครับ แต่จะได้ผ้าแบบธรรมดา ลายย้อมสีตกแบบปกติ, แต่ถ้าเอาแบบผ้าบาหลีทอมือ สไตล์การย้อมแบบบาหลีเลยราคาก็จะอัพไปอีก เท่าที่เจอราคาผืนนึงประมาณ 80,000-250,000rp ครับ (สังเกตแบบที่รามันใส่ กะแบบที่ผมใส่อะ จะไม่ค่อยเหมือนกันซักทีเดียว)

นอกจากนั้น ถ้าจะแต่งตัวให้เต็มสูบให้เกิน Minimal requirement ในการเข้าวัดล่ะก็ผู้หญิงไม่ค่อยมีอะไรมาก แต่ผู้ชายจะมีผ้าคาดหัว อันนึงก็ประมาณ 8,000-20,000rp กับสิ่งที่เรียกว่าซาปุดครับ ,, ซาปุดก็คือผ้าอีกชิ้นที่ใส่ทับโสร่งอีกที จำง่ายๆ ว่าเป็นโสร่งครึ่งซีก รามันเล่าว่า เหตุที่มีซาปุดเพราะผู้ชายจะใช้ผ้าทำโสร่งน้อยกว่าผู้หญิง (ชายจะใช้แค่ 1.5-2.0 เมตรกันซะส่วนมาก, ส่วนผู้หญิงจะใช้ 2.5-3.5 เมตรเลย) ทีนี้ถ้าวิ่งหรือกระโดดโลดเต้นมันก็อาจมีสิ่งไม่พึงประสงค์หลุดรอดออกมาจากโสร่งได้ ฮาๆๆ (ไม่รู้ว่ารามันพูดจริงหรือเล่นอะ)

ผมกะรามัน ใสโสร่งกะซาปุดสไตล์บาหลีทั้งคู่ แต่ลายผ้าผมเป็นของเกาะสุมาตราอะ
ผมกะรามัน ใสโสร่งกะซาปุดสไตล์บาหลีทั้งคู่ แต่ลายผ้าผมเป็นของเกาะสุมาตราอะ
ยักษ์สีเขียวเป็นยามเฝ้าประตูครับ
ยักษ์สีเขียวเป็นยามเฝ้าประตูครับ
จากนั้นก็เดินเข้าไปในเขตวัดแล้วครับ ตื่นเต้นมากๆ
จากนั้นก็เดินเข้าไปในเขตวัดแล้วครับ ตื่นเต้นมากๆ

ประตูในวัดบาหลีมีสองแบบคือประตูเปิด คือประตูที่เป็นช่องเฉยๆ ไม่มีอะไรข้างบน (ถ้ารูปล่างก็เป็นอันสองข้างซ้ายขวา) แปลว่า ยินดีต้อนรับ, ส่วนประตูที่มีเป็นคล้ายๆ ซุ้มเต็มๆ มีอะไรปิดตรงกลางหัวเรา (อันตรงกลางอะ) เค้าเรียยกว่าประตูปิด หมายถึงภูเขาไฟ ซึ่งหมายถึงการเฉลิมฉลอง ซึ่งหมายความว่าจะเปิดเฉพาะช่วงมีงานเทศกาลหรือเฉลิมฉลอง ซึ่งหมายความว่่าเค้าจะปิดเป็นปกติ (ทำไมมีซึ่งหมายความเยอะจัง)

ประตูเปิด vs ประตูปิด
ประตูเปิด vs ประตูปิด
ซุ้มประตูปิดภายในวัดบาตูรสวยงามมากๆ
ซุ้มประตูปิดภายในวัดบาตูรสวยงามมากๆ

แม้ว่าจะไม่มีฝน แต่อากาศที่นี่หนาวและลมแรงมาก หมอกก็ตกลงมาหนาขึ้นเรื่อยๆ จะว่าสวยก็สวย แต่อีกอารมณ์นึงก็เสียวฝนตกเหมือนกัน เพราะทริปคงล่มเละแบบไม่เป็นท่าแน่ๆ

พวกเราเดินทะลุเข้ามาในตัววัดเรื่อย นอกจากจะเจอความสวยงามของวัดและวัฒนธรรมของที่นี่แล้ว ผมยังเห็นศรัทธาของชาวบ้านต่อศาสนาฮินดู ไม่ว่าคนหนุ่มคนแก่หรือลูกเล็กเด็กแดงก็มาเข้าวัดกัน ถวายเครื่องบูชาและกราบไหว้เทพเจ้ากันอย่งเพียบ เป็นเอกลักษณ์มากๆ เลย

เข้ามาข้างในก็เห็นพราหมณ์นั่งทำพิธีกันอยู่
เข้ามาข้างในก็เห็นพราหมณ์นั่งทำพิธีกันอยู่
เราก็เลยแอบเนียนไปนั่งกับเค้า ,, อิอิ
เราก็เลยแอบเนียนไปนั่งกับเค้า ,, อิอิ
บรรยากาศหลังฝนตก มีหมอกลงและลมแรงมาก หนาวเลย
บรรยากาศหลังฝนตก มีหมอกลงและลมแรงมาก หนาวเลย
ความศรัทธาต่อศาสนาฮินดูนี่แข็งแกร่งจริงๆ
ความศรัทธาต่อศาสนาฮินดูนี่แข็งแกร่งจริงๆ

เดินชมวัดเสร็จ ฝนก็ลงเม็ดแบบพอดี เที่ยวหนีฝนชัดๆ

ลงมาชิมกาแฟขี้ชะมดซักหน่อย อิอิ

หลังจากเที่ยววัดเสร็จ รามันก็พาเราไปเที่ยวสวนกาแฟที่ตีนเขาครับ จริงๆ สวนกาแฟมีเยอะมากๆ เท่าที่คะเนด้วยสายตาแล้ว เส้นถนนจากวัดบาตูรมาถึงตีนดอยเนี่ยมีสวนไม่ต่ำกว่า 20 สวน แต่สวนที่รามันพาเราไปมีชื่อว่า Dewร Agrovisata ครับ ซึ่งรามันโม้ว่าสวนนี้กาแฟอร่อยมากๆ

จากนั้น เราก็มาเที่ยวสวนกาแฟและชิมกาแฟกัน อิอิ
จากนั้น เราก็มาเที่ยวสวนกาแฟและชิมกาแฟกัน อิอิ

พอมาถึงก็ต้องเดินฝ่าดงโกโก้, ดงกาแฟ, กรงตัวชะมด (ราันบอกว่าตัวชะมดนี้ตอนกลางวันจะขังในกรง แล้วจะปล่อยมากินเมล็ดกาแฟตอนกลางคืน โดยชะมดมันจะเลือกกินเฉพาะเมล็ดกาแฟที่สุกแล้ว จากนั้นรุ่งเช้ามันจะกลับเข้ากรง สายๆ ชาวสวนก็เตรียมเก็บขี้มันได้)

จากนั้นเราก็จะเจอ Station ของการคั่วกาแฟและการชงกาแฟของทางสวนครับ จะนั่งดูก็ได้ หรือจะไปรอที่โต๊ะด้านหลังก็ได้

ผลโกโก้ที่กำลังสุกจะได้ที่แล้ว
ผลโกโก้ที่กำลังสุกจะได้ที่แล้ว
ส่วนนี่เป็นแบบตากแห้งแล้ว อิอิ
ส่วนนี่เป็นแบบตากแห้งแล้ว อิอิ
ส่วนเจ้านี่คือตัวชะมดครับ ถือเป็นจุดขายของกาแฟที่อินโดฯ เลย
ส่วนเจ้านี่คือตัวชะมดครับ ถือเป็นจุดขายของกาแฟที่อินโดฯ เลย

ขอเล่าเรื่องกาแฟขี้ชะมดซักหน่อย คือ สตอรี่มันมีอยู่ว่า สมัยล่าอาณานิคม ชาวดัชต์ก็จะให้แรงงานอินโดฯ บนเกาะสุมตรามาปลูกกาแฟครับ โดยตอนเก็บเกี่ยวกาแฟเนี่ยจะแอบจิ้กไปกินไม่ได้ ต้องเอาให้พวกดัชต์ทุกเมล็ด (เค้าว่ากันว่าเมื่อก่อนกาแฟเป็นของมีค่ามากๆ อะ) ทีนี้คนอินโดฯ เค้าก็อยากกินกาแฟบ้างแต่ก็ถูกกีดกันไว้ ,, จนกระทั่งวันนึงแรงงานเหล่านี้เค้าสังเกตว่ามีตัวชะมดเนี่ยมันมากินกาแฟ แถมตอนมันขี้ออกมาก็ยังเป็นเม็ดกาแฟด้วย พวกนี้เลยหัวใส ให้ตัวชะมดมากินกาแฟที่อยู่ในสวนแล้วให้ไปขี้นอกสวน แต่แล้วพวกดัชต์ก็จับได้ว่าแรงงานชาวอินโดฯ ขโมยกาแฟด้วยวิธีนี้ จึงให้เอากาแฟที่ขโมยมาคืน พอล้างขี้แล้วเอากาแฟที่ถูกขโมยไปมาชงกลับพบว่ามันมีรสชาติอร่อยขึ้น หอมและกลมกล่อมกว่ากาแฟคั่วธรรมดาจากสวนเดียวกัน เอิ้กๆ จนกลายเป็นกาแฟขี้ชะมดในที่สุด

แต่กระนั้นชะมดที่เอามากินเมล็ดกาแฟก็ไม่ใช่ชะมดหรืออีเห็นทั่วไปนะ ต้องเป็นสายพันธุ์ที่พบมากบนเกาะสุมาตราและอินโดนิเซียเท่านั้น เพราะเท่าที่ผมเคยสอบถามโปรกาแฟ เค้าบอกว่าหากชะมดสายพันธุ์อื่นๆ หรือสัตว์ชนิดอื่นๆ มากิน กรดและการหมักเมล็ดกาแฟในกระเพาะจะไม่สมบูรณ์เท่าสายพันธุ์นี้ กาแฟที่ได้ก็คล้ายๆ กาแฟทั่วไป จะไม่นัวหอมอย่างสายพันธุ์ Paradoxurus ssp. กินเข้าไป

ทุกเช้า ชาวสวนก็จะเก็บขี้ชะมดมา แล้วร่อนเอากาแฟออกมา
ทุกเช้า ชาวสวนก็จะเก็บขี้ชะมดมา แล้วร่อนเอากาแฟออกมา
แล้วก็เอามาคั่วจนได้ที่ ,, กลิ่นหอมมากๆ
แล้วก็เอามาคั่วจนได้ที่ ,, กลิ่นหอมมากๆ
แล้วก็เอามาชงสดๆ ตรงนั้นเลย
แล้วก็เอามาชงสดๆ ตรงนั้นเลย

กาแฟทุกถ้วยที่สวนเค้าให้ชิมฟรีครับ เว้นกาแฟขี้ชะมด แก้วละ 50,000rp ,, โอววว ราคาเอาเรื่องเหมือนกันแฮะ แต่ไหนๆ มาถึงที่แล้วก็ขอจัดซักหน่อยละกัน

ถึงเวลาจริงๆ เค้าจะเสิร์ฟกาแฟให้เราเยอะมาก ตั้งแต่กาแฟดำสไตล์บาหลี, กาแฟโสม, กาแฟมะพร้าว, กาแฟวนิลา, น้ำกระเจี๊ยบ, น้ำตะไคร้, น้ำขิง, โกโก้ อย่างละ 1 แก้วเล็กพร้อมกับกล้วยฉาบ 1 จาน ส่วนตัวชิมแล้วกาแฟและโกโก้เฉยๆ น้ำกระเจี๊ยบเปรี้ยวมาก น้ำตะไคร้กะน้ำขิงอร่อย

ส่วนกาแฟขี้ชะมดเหรอครับ หอมกว่ากาแฟบาหลีนิดหน่อย หนักบอดีกว่าหน่อย เท่านี้เองล่ะครับ (ความรู้สึกคล้ายๆ ตอนที่ผมเคยชิมที่เมืองไทยนะ ก็ประมาณนี้แหละ ไม่ค่อยเท่าไหร่) อย่าไปคาดหวังว่ามันจะกลมกล่อมแบบโซเดมาคอมอะไรขนาดนั้น

ก็ได้เป็นกาแฟขี้ชะมด ที่มีกลิ่นนัวกว่ากาแฟธรรมดานิสนึง
ก็ได้เป็นกาแฟขี้ชะมด ที่มีกลิ่นนัวกว่ากาแฟธรรมดานิสนึง
นอกจากกาแฟขี้ชะมด ที่สวนยังมีผลิตภัณฑ์หลายอย่างมากๆ
นอกจากกาแฟขี้ชะมด ที่สวนยังมีผลิตภัณฑ์หลายอย่างมากๆ

จิบกาแฟเสร็จก็มาเดินที่ซุ้มของฝาก มีทั้งกาแฟโสม, กาแฟวนิลา, โกโก้, น้ำกระเจี๊ยบ ฯลฯ อย่างที่เรากินกันตะกี้ทุกรายการวางขายแบบจัดเต็ม รวมทั้งตัว Kopi Luwak ทั้งห่อน้อยห่อใหญ่ ทั้งเม็ดคั่วและเม็ดบดแล้วบรรจุหีบห่อสวยงามวางรออยู่เพียบ เห็นราคาแล้วไม่กี่แสนรูเปี๊ยะห์เอง (จำไม่ผิดห่อเล็กประมาณห้าร้อยบาท ห่อใหญ่ประมาณพันห้าอะ) รู้งี้ซื้อแบบนี้แล้วไปชงเองที่บ้านคงได้หลายสิบแก้วกว่านี้ ฮือๆๆ

ติดใจก็ซื้อกลับไปเป็นของฝากได้นะ :)
ติดใจก็ซื้อกลับไปเป็นของฝากได้นะ 🙂

วัดน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ (Pura Tirta Empul) และตลาดปราบเซียน

ลงจากสวนกาแฟ เราก็แล่นตามถนนมาเรื่อยๆ เพื่อจะไปวัดอีกที่นึงครับ วัดนี้มีชื่อว่า Pura Tirta Empul หรือวัดน้ำพุศักดิ์สิทธิ์นั่นเอง แน่นอนครับ ที่นี่ก็มีค่าเข้าชม คนละ 15,000rp (แถมคิดค่าที่จอดรถอีก 5,000rp อีกแนะ)

รามันเล่าว่า วัดนี้อยู่ในโซนของ Tempaksiring หรือเขตเมืองเก่าแก่โบราณของบาหลีครับ (ซึ่งผมก็มองไม่ค่อยออกเหมือนกัน) แต่ที่แน่ๆ วัดนี้อยู่ติดกับบ้านของประธานาธิบดีซูการ์โน (อธิบายไว้ในตอนที่แล้วเกี่ยวกับประเทศอินโดฯ แล้วอะ)

ระหว่างขับรถมาก็เห็นชาวบ้านเค้าเอาของทูนหัวแห่มาวัดกันอย่างเพียบ

สาวๆ บาหลี เอาของทูนหัวกัน เตรียมพร้อมจะไปวัดครับ
สาวๆ บาหลี เอาของทูนหัวกัน เตรียมพร้อมจะไปวัดครับ

รามันยังเล่าที่มาของวัดนี้อีกว่า เดิมทีในสมัยอดีต มีพระราชาใจร้ายปกครองเมืองด้วยความเหี้ยมโหด ทำให้ประชาชนได้รับความเดือดร้อน จนสวรรค์ต้องส่งพวกเทวดาลงมาช่วย แต่พระราชาใจร้ายก็วางยาพิษลงในแหล่งน้ำและหลอกให้เทวดาที่จะมาช่วยลงมากินจนตายหมด เดือดร้อนกันขึ้นไปอีกเพราะชาวบ้านก็ไม่มีน้ำกินน้ำใช้ จนสุดท้ายน้องชายของพระราชาชื่ออินดราจายา (รามันบอกว่าแกเป็นพระอินทร์มาจำแลงกายอยู่) ก็เป็นคนเอาดาบศักดิ์สิทธิ์มามาปักลงพื้นและกลายเป็นน้ำพุขึ้นมา ชาวบ้านศรัทธาและรวมใจกันสร้างวัดนี้ขึ้นมา

รูปปั้นของอินดราจายา ,, เทพที่มาสร้างน้ำพุจนกลายเป็นวัดแห่งนี้
รูปปั้นของอินดราจายา ,, เทพที่มาสร้างน้ำพุจนกลายเป็นวัดแห่งนี้

ขับมาอีกนิดก็ถึงวัดน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นเป้าหมายของเราวันนี้แล้วครับ รามันเล่าว่า จากปฏิทินชาวฮินดูวันนี้ถือเป็นวันพิเศษของเค้า ซึ่งเค้าจะแห่มาวัดกัน มาอาบน้ำดื่มน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แล้วเข้าไปทำพิธีในวัดต่อครับ รามันบอกว่าเราสามารถลงไปในน้ำพุได้ได้นะ ไปต่อคิวเค้าได้เลย (คิวยาวมากๆ) สามารถอาบน้ำและดื่มน้ำได้จากทุกรูน้ำพุ ยกเว้นรูที่ 10 และ 11 เพราะเค้าให้เฉพาะคนตายเท่านั้น

เพื่อให้ใกล้ชิดกับชาวบาหลี เราก็พร้อมใจที่จะไม่ลงน้ำพุกัน!! ขอแค่เดินสำรวจรอบๆ ก็พอละ บ่องตง เพราะแค่ดูเค้าทำพิธีกรรมกันก็ตื่นเต้นมากๆ แล้ว คนเยอะสุดๆ ทั้งลูกเล็กเด็กแดง คนหนุ่มคนสาว ลงบ่อกันให้ควับ เครื่องบูชาอย่างเพียบ

วันที่ไป เค้ามีพิธีอะไรกันด้วยแหละ ประมาณอาบน้ำ, กินน้ำ, เข้าวัด
วันที่ไป เค้ามีพิธีอะไรกันด้วยแหละ ประมาณอาบน้ำ, กินน้ำ, เข้าวัด
คนเยอะแบบเว่ออะ แต่ต่อคิวกันดีมากๆ
คนเยอะแบบเว่ออะ แต่ต่อคิวกันดีมากๆ
สำคัญที่การวางเครื่องบูชา และการลงไปในน้ำครับ
สำคัญที่การวางเครื่องบูชา และการลงไปในน้ำครับ

เดินเข้ามาข้างในก็จะเห็นอีกบ่อนึงครับ ลักษณะแบบตาน้ำอยู่ในบ่อ รามันบอกว่านี่แหละๆๆๆ ที่เค้าอินดราจายาเอามีดมาปัก เดี๋ยวนี้กลายเป็นตาน้ำศักดิ์สิทธ์ไปแล้ว น้ำจากบ่อข้างนอกก็มาจากบ่อนี้อีกทีนึง

ส่วนชาวฮินดูหลังจากอาบน้ำในบ่อเสร็จก็จะเข้าวัดไปทำพิธี แต่คนนอกอย่างเราเค้าไม่ให้เข้าไปนะครับ เราก็ได้แค่ยืนมองจากข้างนอกข้ามกำแพงออกไป (แต่เท่าที่สังเกตดูนอกจากถ่ายรูปแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราเข้าไปทำไมเหมือนกัน)

ส่วนตรงนี้เป็นบ่อน้ำพุศักด์สิทธิ์อันแรกครับ ,, เห็นมีตาน้ำผุดมาด้วย
ส่วนตรงนี้เป็นบ่อน้ำพุศักด์สิทธิ์อันแรกครับ ,, เห็นมีตาน้ำผุดมาด้วย
จากนี้เป็นโซนวัดครับ ,, นักท่องเที่ยวเข้าไม่ได้แล้ว
จากนี้เป็นโซนวัดครับ ,, นักท่องเที่ยวเข้าไม่ได้แล้ว
อยากรู้ก็เลยแอบถ่ายจากกำแพงครับ ,, ก็เห็นเค้านั่งทำพิธีกัน
อยากรู้ก็เลยแอบถ่ายจากกำแพงครับ ,, ก็เห็นเค้านั่งทำพิธีกัน
ผมว่าเค้าดูจริงจังกันมากๆ เลยอะ
ผมว่าเค้าดูจริงจังกันมากๆ เลยอะ

หมดจากวัดน้ำพุศักดิ์สิทธ์ รามันก็ชวนเราไปอีกที่ที่อยู่ข้างๆ กัน แกภูมิใจนำเสนอสถานที่นี้ตั้งแต่หัววันละ แกบอกว่าคนไทยชอบนะที่นี่ แกตั้งชื่อที่นี่ว่าตลาดปราบเซียนครับ

ที่นี่ขายของที่ระลึกและของฝากต่างๆ ของบาหลีโดยเฉพาะเสื้อผ้าต่างๆ ผ้าบาติกหลายหลากสีสัน ถ้าเทียบกับบ้านเราคงคล้ายๆ สวนลุมไนท์ฯ หรือไม่ก็ไนท์บาร์ซาร์ที่เชียงใหม่อะ โดยจุดเด่นและจุดมันส์ (ของบางคน) ของที่นี่คือการต่อราคาครับ แม่ค้าพ่อค้าที่นี่จะตั้งราคาไว้แพงโหด ราวๆ 6-10 เท่าของราคาท้องตลาดครับ ถ้าเราต่อเก่งๆ เราจะได้ของดีราคาถูก แต่ถ้าต่อไม่เป็น โดนฟันแหลกหัวแบะไปจนถึงรูตูดเลย ,, อาทิโสร่งบาติกราคาตลาดทั่วๆ ไปประมาณ 40,000rp, ราคาที่นี่จะราว 300,000rp ซึ่งถ้านักท่องเที่ยวที่ไม่ทราบราคาไม่ต่อราคาละก็โดนเละเทะเลยครับ

อย่างที่บอกครับ มันต้องต่อราคา!!

ถ้าทำการบ้านหน่อย แนะนำว่าควรศึกษาราคาพื้นฐานของของที่ระลึกหรือเสื้อผ้าที่บาหลีหน่อย ส่วนเทคนิคการต่อที่นี่แนะนำว่าอย่าต่อสุ่มสี่สุ่ห้าและอย่าต่อแบบเกรงใจครับ ให้จัดหนักๆ แบบว่าถ้าตกลงราคานี้แล้วเราเอาเลย ถ้าไม่เอาให้ทำหน้ามุ่ยแล้วรีบเดินหนี แม่ค้าจะวิ่งมาหาท่าพร้อมทั้งฉุดกระชากแขนท่านรั้งไม่ให้ไปไหนพร้อมปล่อยราคาต่ำมาเรื่อยๆ อย่าเพิ่งรีบตกร่องปล่องชิ้นไวเกินไป อย่างสมมติเราถูกใจเสื้อบาติก แม่ค้าให้ราคา 100,000rp ให้ต่ออย่างต่ำ 50% ครับ พยายามกดราคาลงเยอะๆ ถ้าเราเดินหนีไปเดี๋ยวเค้าจะให้ราคาลดลงเอง แต่ถ้าลดไม่ได้ตามที่เราหวังไว้จริงๆ ก็เดินไปหาซื้อร้านอื่นเถอะครับ อย่างเสื้อยืดอะไรซักอย่าง ต่อเล่นๆ ระหว่างรอเพื่อนซื้อของ ทีแรกเค้าให้ราคาตัวละ 120 บาท ผมบอกว่าไม่เอา ยืนกรานยังไงก็ไม่เอา สุดท้ายได้มาสามตัว 120 บาทแบบงงๆ เหมือนกัน

อีกอย่างตลาดที่นี่แม่งมีทางเข้าและทางออกทางเดียว หากคิดว่าจะเข้ามาแล้วต้องทำใจเดินวนเขาวงกตผ่านร้านทุกร้านของที่นี่เพื่อไปถึงปลายทางออกครับ แต่อีกสิ่งที่น่าเบื่อสุดๆ คือแม่ค้าถึงเนื้อถึงตัวเรามากนะครับ ต่อราคาแล้วเราไม่เอานี้จะจับมือเกี่ยวแขนไม่ให้เราหนีไปไหนเลย บางคนก็จับมือเราลากเข้าร้านเค้า กว่าจะออกจากตลาดมาได้นี่มือระบมครับ

จากนั้นเราก็มาช้อปปิ้งที่ตลาดปราบเซียน
จากนั้นเราก็มาช้อปปิ้งที่ตลาดปราบเซียน

บ่องตง ทีแรกก็ต่อราคามันส์ๆ แต่หลังๆ พอรู้ราคากลางเริ่มเจ็บ ,, เจ็บทั้งกายและใจ ฮือๆๆๆ

เติมพลังเฮือกสุดท้ายที่ร้าน Bebek Begil

หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางและการถูกแม่ค้าพ่อค้าที่ตลาดปราบเซียนกระชากลากถูแล้ว ก็ขอมาเติมพลังหน่อย รามันบอกว่าเดี๋ยวจะพาไปกินเป็นกรอบสไตล์บาหลี เป็นร้านแรกและ Original ที่สุดในบาหลีครับ ,, ร้านนี้มีชื่อว่า Bebek Begil – Dirty duck ครับ

ก่อนเข้าผมก็แอบเอะใจนิดนึงว่า Dirty duck มันคืออะไร รามันก็บอกว่า Dirty duck ก็แปลว่าเป็ดสกปรกไง ,, เฮ้ย เป็ดสกปรกอะไรวะ จะกอนได้เหรอ แต่จริงๆ แล้วมันหมายถึงเป็ดที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้ตามทุ่งนาครับ เป็ดพวกนี้มันจะชอบไปลุยขี้โคลนต่างๆ ตามทุ่งนาและทำให้ตัวมันดำและสกปรกมากๆ แต่รามันบอกว่าเป็นพวกนี้เนื้อจะแน่นกว่าเป็ดเลี้ยง (ผมว่ามันคงคล้ายๆ ไก่บ้านของเราอะ)

นี่แหละครับ Dirty duck (สังเกตดีๆ นะ)
นี่แหละครับ Dirty duck (สังเกตดีๆ นะ)

หลังจากที่เราวนหาที่จอดรถกันนานมาก (จนรามันต้องขับไปจอดที่จอดรถอีกที่ที่ไกลมาก) เข้ามาในร้านก็สามารถเลือกนั่งได้นะว่าจะเอาแบบไหน จริงๆ รามันบอกว่าที่นั่งหลังร้านจะเห็นวิวของทุ่งนาสวยงามมากๆ แต่วันที่ไปฝนตกหนัก ก็เลยต้องเลือกที่นั่งที่เป็นโต๊ะนั่งรวมหลังร้าน

จากนั้นเราก็ไปกินเป็ดกันที่ร้าน Bebek Begil ครับ
จากนั้นเราก็ไปกินเป็ดกันที่ร้าน Bebek Begil ครับ
สภาพภายในร้านครับ ,, เลือกได้ ว่าจะเอาแบบนั่งโต๊ะธรรมดาหรือแบบโต๊ะญี่ปุ่น
สภาพภายในร้านครับ ,, เลือกได้ ว่าจะเอาแบบนั่งโต๊ะธรรมดาหรือแบบโต๊ะญี่ปุ่น

มาถึงไม่ต้องงงกับเมนูครับ เพราะรามันจัดชุดคุณหนูมาให้แล้ว ทุกคนได้เหมือนกันหมดครับ โดยจานนึงเราจะมีเป็ดกรอบครึ่งตัว ข้าวหนึ่งถ้วย, แตงโมหนึ่งซีก, ส้มสองกลีบ, และน้ำจิ้มสามแบบครับ

เท่าที่ลองชิมดู เป็ดตัวไม่ใหญ่มาก กระดูกกรอบในระดับที่เคี้ยวได้สบายๆ เนื้อกรอบดีใช้ได้ แต่ถ้ามองอีกมุมก็ค่อนข้างแข็งไปนิดนึง กินยากมาก ต้องใช้มื้อกฉีกเป็ดและหักกระดูกเป็นส่วนๆ แล้วค่อยๆ กินกับข้าว รสชาติเค็มปะแล่มๆ นิดหน่อย อร่อยปานกลาง แต่น้ำจิ้มเค้าจิ้มแล้วโคตรเฉยๆ เลยอะ ผมว่าแทนที่จะทำให้รสชาติของเป็ดมันเด่นขึ้นมากลับให้ความรู้สึกดาดๆ เฉยๆ จิ้มก็งั้นๆ ไม่จิ้มยังจะโอกว่า ,, แต่โดยรวมผมว่ามื้อนี้อร่อยกลางๆ ไม่ค่อยฟินมากเท่าไหร่ ยิ่งถ้าใครไม่ชอบแทะนี่คงลำบากมากๆ เลย

หนึ่งชุด มีเป็ดครึ่งตัว กับข้าวหนึ่งบ้องครับ
หนึ่งชุด มีเป็ดครึ่งตัว กับข้าวหนึ่งบ้องครับ
น้ำจิ้มมีสามแบบครับ ,, ไม่เวิร์คซักอย่าง ฮาๆๆ
น้ำจิ้มมีสามแบบครับ ,, ไม่เวิร์คซักอย่าง ฮาๆๆ
แต่เป็ดเค้ากรอบมากจริงๆ กินได้ไปถึงกระดูกเลย
แต่เป็ดเค้ากรอบมากจริงๆ กินได้ไปถึงกระดูกเลย

หมดภาคนี้ เราจะย้ายไปอยู่โรงแรมแถวๆ Kuta Beach ซึ่งจะให้อารมณ์คล้ายๆ พัทยา (เทียบแล้วที่ Ubud นี่อารมณ์ปายอะ แบบเงียบๆ หน่อย) ขอพักผ่อนก่อนละกัน แล้วพบกันตอนหน้าภาคสุดท้ายแล้วครับ อิอิ

แบกเป้เปรี้ยว เที่ยวบินหลา ไปบาหลี ตอนที่ 1

พิจารณาตัวเอง สังเกตว่าช่วงนี้ตัวเองไปเที่ยวเอเซียตะวันออกเฉียงใต้หลายๆ ประเทศแล้วแฮะ ตามเทรนด์ AEC ของทางรัฐบาลจริงๆ แหม่~ (จริงๆ มีไปสิงคโปรด้วย แต่ยังไม่ได้รีวิวอะ ไม่รู้จะมีโอกาสรึเปล่า) ตอนนี้ก็จะพาไปเที่ยวบาหลี อีกหนึ่งเกาะเล็กๆ ในหนึ่งหมื่นเจ็ดพันเกาะของประเทศอินโดนิเซีย

สเน่ห์อย่างนึงของบาหลีคือความแตกต่างครับ โดยเฉพาะสิ่งที่บาหลีต่างจากเกาะอื่นๆ คือเป็นเกาะที่แทบทั้งเกาะนับถือศาสนาฮินดูศิวะแบบเคร่งครัด (แต่ส่วนมากชาวอินโดนิเซียนี่เค้านับถือศาสนาอิสลามกันน่ะครับ) นอกจากนั้นบาหลียังมีวัฒนธรรมและธรรมชาติเก๋ๆ ที่น่าหลงไหลอีกมากมายเลย…

บาหลี เมืองฮินดู ที่ดูเรียบง่าย แต่ลงตัว
บาหลี เมืองฮินดู ที่ดูเรียบง่าย แต่ลงตัว

ติดตามกันได้ครับ 🙂

วางแผนกันที่เมืองไทย

ทริปนี้จริงๆ ก็เริ่มต้นคล้ายๆ กับทุกครั้งแหละครับ คือการจองตั๋วแอร์เอเซียลดราคาแบบข้ามทีหลายๆ เดือน ฮาๆๆ ทีแรกผมอยากไปเที่ยวฮ่องกง กะจะไปกินทาร์ทไข่ตามความใฝ่ฝันตั้งแต่บล๊อกตอนก่อนๆ แต่เวลามันไม่ลงตัวกับวันลา ส่วนไอ้ที่ลงตัวมันแพงไปหน่อย สุดท้ายเลยมาลงตัวกับเพื่อนๆ ที่บาหลี ซึ่งตอนนั้น ไม่รู้จักเลยว่าบาหลีคืออะไร ฮาๆๆๆ (จองไปเพราะถูกนั่นเอง ค่าตั๋วไป-กลับจากดอนเมือง-บาหลี ประมาณแค่ 4,500 บาทเอง) เอาเถอะๆๆ ไปเที่ยว ฮาๆๆๆ

จากนั้นก็เริ่มก็วางแผนไปเที่ยวกับเพื่อนๆ แก๊งส์เดิมนั่นแหละครับ ก็ถกเถียงที่เที่ยวกันไปๆ มาๆ หลายเดือน เพราะทีแรกว่าเราก็จะแบกเป้ไปเที่ยวกัน (เออ.. แต่บางคนก็เป็นกระเป๋าลากนะ) ไม่ได้ซื้อทัวร์ไปเหมือนเจ้าอื่นๆ เถียงกันแทบทุกเรื่องทั้งเรื่องที่เที่ยวและที่พักต่างๆ ทีแรกก็จะเช่ารถขับเอง โรงแรมมีให้เลือกเป็นสิบที่ตามที่เค้าแนะนำกันมาจากเวปต่างๆ ฯลฯ โอยยยยยย ปวดหัวๆๆๆๆๆ เนื่องจากเท่าที่รีวิวมาก การขับรถในบาหลีไม่ใช่เรื่องง่ายแม้ว่ารถเค้าจะพวงมาลัยขวาและขับชิดซ้ายเหมือนบ้านเรา แถมหนทางก็ซับซ้อน, ที่เที่ยวแต่ละที่ก็ไกลห่างกัน, ลูกตุกติกก็ค่อนข้างเยอะ ฯลฯ

แต่สุดท้าย เราก็ลงตัวที่เช่าไกด์+รถของไกด์ครับ

การเริ่มต้นของทริปก็คล้ายๆ เดิมที่สถานีขนส่งอาเขตที่เชียงใหม่ แล้วมุ่งตรงไปยังสนามบินดอนเมืองเพื่อให้ทันเครื่องบินเที่ยงเช้าราคาประหยัดของเรา

รอขึ้นเครื่องหางแดงตั้งแต่รุ่งสาง หาววววว..ววว
รอขึ้นเครื่องหางแดงตั้งแต่รุ่งสาง หาววววว..ววว

การเตรียมตัวที่สำคัญอย่างนึงตอนไปอินโดนิเซียคือการเตรียมเงินครับ เพราะเงินรูเปี๊ยะห์นี่หาแลกค่อนข้างยาก ร้านประจำที่เชียงใหม่ที่เคยแลกเค้าก็บอกว่าขอเวลาหาประมาณ 1 สัปดาห์ เฮ้ย!! ไม่ทันแล้ว ดังนั้นผมเลยแนะนำว่าให้แลกเงินเป็นดอลล่าไปนะ แล้วค่อยเอาดอลล่าไปแลกต่อที่นั่น (แนะนำเพิ่มอีกว่าเวลาแลกดอลล่าควรแลกทั้งแบงค์เล็กแบงค์ใหญ่ แต่แบงค์ใหญ่จะได้เงินเยอะกว่านิดนึง และก็ต้องดูดีๆ ด้วยนะ อย่าเอาแบงค์ดอลล่าเยินๆ หรือมีรอยขีดเขียน เค้าจะไม่ค่อยรับแลก เดี๋ยวจะโดนหาว่าเป็นแบงค์ปลอม)

สนใจมาทำงานออนไลน์กันไหมครับ อิอิ (การหาเงินแลกไม่ง่ายเลยจริงๆ)
สนใจมาทำงานออนไลน์กันไหมครับ อิอิ (การหาเงินแลกไม่ง่ายเลยจริงๆ)

ช่วงที่ไปอัตราแลกเปลี่ยนประมาณ 9,500-9,700rp/USD ,, คิดให้มันง่ายๆ ก็คือหมื่นละสามสิบ หรือเอามาคูณสามแล้วตัดศูนย์ทิ้งไปสามตัวจะได้เป็นเงินบาทของเราโดยประมาณ

นั่งเครื่องบินโคตรนานประมาณเกือบๆ 4 ชั่วโมงเราก็ถึงสนามบินงูราห์ราย เดนพาซาร์ของบาหลีละครับ ผมว่ามันเป็นสนามบินที่เก๋ดีนะ ติดกับทะเลเลย ไม่ใช่ติดแบบธรรมดานะ แบบว่า รันเวย์เรามีคลื่นกระทบฝั่งให้เห็นเลย ถ้าวันไหนพายุเข้าน้ำท่วมก็คงมีเสียวเบาๆ เหมือนกันนะ ,, แถมช่วงนี้เค้ากำลังก่อสร้างตึกเพิ่มและปรับปรุงสนามบินใหม่หลายๆ จุดเพื่อให้ทันกับการประชุมโอเปกที่จะมาจัดที่บาหลีประมาณมิถุนา-กรกฎานี้ด้วย

นั่งเครื่องสี่ชั่วโมงกว่าๆ กว่าจะถึงบาหลี แอบตื่นเต้นแฮะ
นั่งเครื่องสี่ชั่วโมงกว่าๆ กว่าจะถึงบาหลี แอบตื่นเต้นแฮะ

ชื่อสนามบินบาหลีอย่างงูราห์ราย เดนพาซาร์ ชื่อยาวและยาก แต่จริงๆ มันประกอบด้วย 2 ส่วนครับ คืองูราห์รายคือชื่อของนายพลซึ่งเป็นวีรบุรุษของอินโดนิเซียคนนึงที่เป็นชาวบาหลี ชื่อเต็มๆ ของแกคือ I Gusti Ngurah Rai แกเป็นคนที่ต่อสู้กับชาวดัชต์ที่จะพยายามมายึดอินโดฯ เป็นอาณานิคมอีกครั้งหลังจากที่อินโดฯ ประกาศอิสรภาพแล้ว แกเป็นคนรวบรวมชาวบาหลีต่อสู้ทุกวิถีทางจนตัวเองตายโดยไม่ยอมแพ้, ส่วนเดนพาซาร์เป็นชื่อเมืองทางใต้ของบาหลีนะครับ

เหยียบบาหลีแบบงงๆๆ

จากนั้น เราก็ลงมาสนามบินแบบงงๆ ครับ สนามบินที่นี่ไม่ได้ใหญ่มากนะครับ เล็กกว่าดอนเมืองเราซักครึ่งนึงได้ แต่คนเยอะกว่ามาก เดินไปทางไหนก็งงไปหมด ดังนั้นสิ่งแรกที่เราทำคือการรีบโทรหาไกด์ตามเบอร์ที่ได้เพื่อนัดเจอกันครับ กดๆๆ เบอร์ให้เสร็จก็ยื่นโทรศัพท์ให้ผม จริงๆ ก็ดูเหมือนไม่แปลกอะไรที่เค้าจะเชื่อมั่นในภาษาอังกฤษของผมนะครับ แต่ผมว่ามันแปลกที่ว่าไกด์เราคุยภาษาไทยได้แบบระดับเฮ้ย!!! หยั่งกะคนไทยคุยกันเลยอะ

อีกสักพักไกด์เราก็เดินมารับเราที่จุดนัดพบครับ ไกด์ของเรามีชื่อว่าคุณรามัน (Rahman) ครับ เป็นคนบาหลีโดยกำเนิด แต่พูดภาษาไทยชัดมากยังกะเกิดที่เมืองไทย ชัดแบบเว่อ สื่อสารกับคนไทยได้ในระดับ fluently เลยครับ (เผลอๆ ยังพูดชัดกว่าวัยรุ่นบางคนอีกต่างหาก) นอกจากนั้นเค้ายังเฟรนด์ลี่มากๆ ร้องเพลงไทยได้ เนื้อเพลงเป๊ะ (เพลงคันหูแม่งงงงงยังร้องได้อะ…) ศัพท์แสลงอะไรนี่รู้หมด เหมาะสมกับคุณสมบัติแห่งการเป็นไกด์แห่งวังจุฑาเทพส์จริงๆ

ถ้าใครแพลนว่าจะไปบาหลีละก็ ผมแนะนำไกด์คนนี้นะ ไม่ผิดหวังแน่ๆ

ถ้าต้องการติดต่อรามัน สามารถเมลไปหาได้ที่ fatih.bali@yahoo.com หรือจะโทรไปหาก็ได้นะครับ ที่ +61(0)8123922681 หรือจะเฟสบุ๊คไปหาแกก็ได้นะครับ (แต่แกตอบบ้างไม่ตอบบ้าง แนะนำเมลดีที่สุดนะ) ซึ่งตอนที่ไปนี่แก service ดีมากๆ ถ้าไม่รู้จะไปไหน ให้แกนำไปก็ได้ แต่ถ้าเรามีสถานที่ในใจ เราก็สามารถออกแบบโปรแกรมหรือร้าน/สถานที่ที่เราอยากไปได้ โดยแกจะจัดการให้มันลงตัวเอง ซึ่งนอกจากบาหลี แกยังพาไปโบรโมได้ด้วย (แต่ต้องบอกล่วงหน้าประมาณ 1 เดือน)

ค่าใช้จ่ายตอนที่ผมไป แกคิดค่าตัวแก+รถส่วนตัวรวมค่าน้ำมัน(รถ Suzuki รูปทรงคล้ายๆ Innova อะ)+แกขับรถให้ ที่ 500,000rp ต่อวัน ดูแล้วค่อนข้างแพง แต่ถ้าคิดเป็นเงินไทยประมาณ 1,500 บาทเอง ซึ่งอยากบอกว่าโคตรถูก คุ้มราคายิ่งกว่าคุ้ม เพราะถ้าเราเช่ารถขับเอง ตกวันนึงประมาณ 900-1,200 บาทแล้ว ซึ่งยังไม่รวมค่าน้ำมันและค่าหลงทาง

ยิ่งถ้าบอกแกว่ามาจาก blog ผมก็จะขอบคุณมากนะครับ 🙂

คุณ Rahman ไกด์ของเรามารอรับที่สนามบินแล้ว...
คุณ Rahman ไกด์ของเรามารอรับที่สนามบินแล้ว…
ยานพาหนะของเราในทริปนี้ครับ
ยานพาหนะของเราในทริปนี้ครับ
แกเป็นคนขับรถให้เองเลย สุดยอดมากๆ
แกเป็นคนขับรถให้เองเลย สุดยอดมากๆ

เที่ยวบาหลีครั้งนี้ คงต้องพูดและอ้างถึงคุณรามันมากหน่อย อย่าว่ากันนะครับ 🙂

รู้อะไรบ้าง… อินโดนิเซีย

ระหว่างนั่งรถเดินทางและรถติดที่บาหลี เพื่อความสนุกเร้าใจมากขึ้น ผมก็ขออนุญาตอธิบายเกี่ยวกับประเทศอินโดนิเซีย ,, ประเทศเพื่อนบ้านที่เราไม่ค่อยรู้จักดีเท่าไหร่มาให้ฟังกัน ส่วนนึงได้จากการอ่าน, ส่วนนึงได้จากประสบการณ์ที่ไปเที่ยวมา, แต่ส่วนใหญ่ได้มาจาก Rahman ครับ

  • เค้าบอกว่าคนอินโดฯ เดิมก็มีชาวพื้นเมืองอาศัยอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่อพยพมาจากมาเลย์แหละ พวกนี้เดินเรือเก่งมากและชอบการผจญภัยในท้องทะเล พวกเค้าอยู่แถบนี้มานานหลายพันปีก่อนคริสตกาล จนกระทั่งมีชนชาวฮินดูจากอินเดียเข้ามา พวกนี้ไม่ได้มาเฉยๆนะครับ เอาภาษาและศาสนาเข้ามาเผยแผ่ด้วย ซึ่งการนับถือศาสนาฮินดูในสมัยนั้นเป็นเรื่องเก๋ไก๋และเป็นที่แพร่หลายมาก จนทำให้วัฒนธรรหลายๆ อย่างของชาวบาหลีมีส่วนประกอบของศาสนาฮินดูไปด้วย
  • ต่อมาศาสนาพุทธก็เริ่มเข้ามาครับ แต่อยู่แค่ช่วงสั้นๆ ในยุคศรีวิชัย ประมาณแค่พ.ศ.1000-1400 เอง เทียบๆ กับฮินดูแล้วศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรืองสู้ไม่ได้ อยู่ด้วยกันสองสามร้อยปียังไม่ทันถึงไหนก็ศาสนาพุทธเสื่อมถอยไปก่อน
  • ที่เข้ามากลุ่มต่อไปคือพ่อค้าอาหรับจากแถบตะวันออกกลางครับ พวกนี้จริงๆ มาเพื่อค้าขาย ขายไปขายมาเลยเผยแผ่ศาสนาอิสลามไปด้วย ซึ่งศาสนาอิสลามเนี่ย เข้ามาถูกที่ถูกเวลาคือมาตอนศาสนาฮินดูเริ่มเสื่อม คนอินโดฯจึงเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามซะเยอะ เกาะใหญ่ๆ ส่วนมากก็เป็นอิสลามกันหมด จนกลายเป็นอาณาจักรมอสเล็มขึ้นมา ,, ยกเว้นที่บาหลีนะครับ ที่ประชากรส่วนมากยังนับถือศาสนาฮินดูอยู่
  • ฝรั่งมังค่าชนชาติแรกที่เข้ามาในอินโดฯ คือโปรตุเกสครับ หลักๆ แกมาค้าขาย แต่สุดท้ายเห็นความอุดมสมบูรณ์ไม่ไหวก็ยึดเอาเมืองเล็กๆ เป็นเมืองท่าสำหรับตน ทำให้คนอินโดฯ ไม่พอใจและสู้รบขับไล่ออกไป รวมทั้งก่อตั้งเมืองจาการ์ตา (เห็นราห์มันพูดว่ายอร์กต้า สงสัยคงมาจาก Yokyakarta กระมัง) เพื่อเป็นอนุสรณ์หลังจากขับไล่โปรตุเกสออกไปได้
  • แต่ที่มาแล้วมีเหตุคือฮอลแลนด์ครับ คือฮอลแลนด์เนี่ยแกกะมายึดแบบจริงจัง ทีแรกก็ไล่ยึดไปไม่กี่เมือง แต่พอมายึดเค้าแล้วตัวเองก็ตั้งบริษัทชื่อ United Dutch East India Company ซึ่งถ้าคิดไม่ออกให้คิดถึงบริษัท East India ที่อังกฤษตั้งเพื่อดูดทรัพยากรของอินเดียไป อันนี้ก็คล้ายๆ กันครับแต่แสบกว่าตรงที่ยังเป็นแหล่งหาอาณานิคมให้ฮอลแลนด์ด้วย จนสุดท้ายก็ยึดอินโดนิเซียได้ทั้งประเทศ
  • จากนั้นชาวอินโดฯ ก็เริ่มทำสงครามต่อสู้กับชาวดัชต์ ตั้งแต่ประมาณพศ.2200 ครับ สู้กันไปสู้กันมา แพ้ดัชต์หมด… ฝ่ายอินโดนิเซียที่แพ้เนี่ย เจ้าเมืองก็มีทางเลือกคือยอมสยบดัชท์, ยอมสู้จนตาย หรือจะยอมฆ่าตัวตาย หรือ Puputan (คล้ายๆ ฮาราคีรีแหละ) ซึ่งเค้าบอกว่าเป็นการกระทำที่มีเกียรติมากๆ คนที่ทำ Puputan ก็จะได้ขึ้นสวรรค์
  • อินโดฯ เนี่ยสู้กับดัชต์ยาวนานหลายร้อยปีมากๆ สู้ทุกกระบวนการ สู้มาหลายยุคหลายสมัยเพื่ออิสรภาพของตัวเอง แต่ก็แพ้มาตลอด จนกระทั่งเริ่มเห็นแววชนะบ้างเมื่อสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่ญี่ปุ่นมายึดครองดินแดนแถบนี้และขับไล่ดัชต์ออกไป ญี่ปุ่นพยายามผูกสัมพันธ์กับอินโดฯ แต่กำลังผูกได้ไม่นาน ญี่ปุ่นก็ชิงแพ้สงครามโลกไปซะก่อน และเมื่อสงครามสิ้นสุด อินโดฯ ก็เนียนประกาศอิสรภาพเมื่อปีพ.ศ.2488 เลย โดยดร.ซูการณ์โน (ลุง Rahman บอกว่าซูการ์โนก็เป็นคนบาหลีด้วยนะ อิอิ) และ ดร.โมฮัมหมัด ฮัตตา (ภายหลังทั้งคู่ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีและรองฯ ตามลำดับ)
  • อ่าว… ดัชต์เห็นแบบนี้ก็ว่า อ่าว… มึงเนียนนี่หว่า แกเลยกลับมาจะยึดอีกครั้ง สู้รบกันอย่างมากมายโดยเฉพาะที่เกาะสุมาตรา อินโดฯ แม้จะโดนยึดไปบางเมืองแต่ก็ไม่ยอมถอย ดัชต์ก็จะยึดเอาคืนทั้งประเทศให้ได้ จนเกิดการนองเลือดครั้งใหญ่และต้องมีการทำสนธิสัญญาทั้งสองฝ่ายลงนามเพื่อยุติความขัดแย้งใน ข้อตกลงลิงกัดยาติ (Linggadjati Agreement) เพื่อรับรองอธิปไตยของอินโดฯ เมื่อปลายปีพ.ศ.2489
  • เหมือนจะแฮปปี้เอนดิ้งนะครับ แต่ภายหลังฮอลแลนด์กลับละเมิดข้อตกลงโดยนำทหารเข้าโจมตีอินโดนีเซียอีก นอกจากจะยึดเมืองเค้ายังจับตัวประธานาธิบดีเค้าไปด้วย ,, จนเรื่องเข้าหูองค์การสหประชาชาติ ฮอลแลนด์จึงต้องยินยอมถอยทัพและให้อำนาจอธิปไตยคืนแก่อินโดนิเซีย แต่ก็ถอยแบบกั้กๆ เพราะยังไม่คืนดินแดนอิเรียนจายาตะวันตกให้ จนในที่สุดประชาชนในดินแดนนั้นได้ลงประชามติขอเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซียต่อสหประชาชาติ ซึ่งกว่าเรื่องราวทุกอย่างจะจบก็ปาไป พ.ศ.2506

เดี๋ยวตอนหน้าค่อยเล่าเรื่องของบาหลีละกัน

ลงมาก็หิวเลย

เราลงเครื่องกันเที่ยงๆ กว่าจะจัดระเบียบร่างกาย, ขนสัมภาระขึ้นรถและแลกเงิน กว่าจะพร้อมก็ราวๆ บ่ายกว่าๆ ซึ่งหิวมาก ไม่รู้จะกินอะไร

ทางเลือกเดียวคือถามรามันครับ ฮาๆๆๆ ,, รามันแนะนำร้านอาหารจีนครับ แม้เราจะไม่ค่อยปลื้มมากเพราะว่าอุตว่าห์มาบาหลี ก็อยากกินอาหารบาหลี แต่รามันแกบอกว่า ร้านนี้อร่อย, อยู่ไม่ไกลที่เที่ยว, แถมแกมีส่วนลดส่วนตัวด้วย ส่วนอาหารบาหลีจะพาไปกินในมื้อถัดๆ ไป

โอเค!! เชื่อรามัน เราจึงไปกินกันที่ร้าน The Garoupa ซึ่งออกมาจากสนามบินนิดนึงก็ถึงละครับ ดูแล้วน่าจะอร่อยเหมือนกัน รถจอดข้างหน้าอย่างเพียบอะ

เปิดประตูเข้ามาแอร์เย็นฉ่ำ ผิดกับข้างนอดที่อบอ้าวโคตรๆ ,, สภาพร้านข้างในไฮโซอลังการมาก พนักงานหน้าตาบาหลีสไตล์แต่แต่งกี่เพ้าสีเหลืองเดินให้ว่อน เหอๆๆ ดูเมนูแล้วเป็นภาษาอินโดและคำบรรยายภาษาอังกฤษแล้วก็แอบงงๆ หน่อยๆ เอาเหอะครับ สั่งมากันคนละอย่างสองอย่าง

มากินอาหารจีนที่บาหลี ,, ร้านชื่อ the Garoupa ครับ
มากินอาหารจีนที่บาหลี ,, ร้านชื่อ the Garoupa ครับ
บรรยากาศภายในร้านอลังการดางล้านดวงมากๆ
บรรยากาศภายในร้านอลังการดางล้านดวงมากๆ
กี่เพ้านี่แอบดูแปลกตานิดนึงนะ อิอิ
กี่เพ้านี่แอบดูแปลกตานิดนึงนะ อิอิ

เริ่มที่จานแรกเป็นออร์เดิร์ฟคอมบิเนชั่น 5 อย่างครับ อร่อยแทบทุกอย่าง โดยเฉพาะแมงกะพรุนตรงกลางหอมน้ำมันงาดีมากๆ เลย, ส่วนจานต่อๆ มาก็อร่อยใช้ได้นะ ทั้งหมี่ผัด, ไก่เม็ดมะม่วง, บล๊อกโคลี่หอยเชลล์

แต่ที่ผมว่าเด็ดและเก๋สุดคือสตรอเบอร์รี่ซีฟู้ดปอเปี๊ยะ คือแป้งด้านนอกจะกึ่งๆ ระหว่างแป้งปอเปี๊ยะกับแป้งพาย เค้าทอดจนเหลืองกรอบและหอมมาก ข้างในบรรจุใส้ซีฟู้ดทั้งกุ้งทั้งปูเต็มพิกัด แถมยังมีเนื้อสตรอเบอร์รี่ด้วย ฟังดูแล้วอาจไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่นะ แต่พอลองชิมดูจริงๆ ผมว่าอร่อยดีนะ สตรอเบอร์รี่มันมีอมเปรี้ยวอมหวานนิดๆ ทำให้อาหารมันดูซอฟท์ลง แถมน้ำจิ้มเปรี้ยวๆ อมหวานของเค้ายังทำได้ดีมากๆ อีกด้วย

จานแรกเป็นออร์เดอร์ 5 อย่าง ,, อร่อยใช้ได้เลยนะครับ แป้บเดียวหมด
จานแรกเป็นออร์เดอร์ 5 อย่าง ,, อร่อยใช้ได้เลยนะครับ แป้บเดียวหมด
จานนี้เป็นบร๊อกโคลี่ผัดกับหอยเชลล์และซ้อส XO ครับ
จานนี้เป็นบร๊อกโคลี่ผัดกับหอยเชลล์และซ้อส XO ครับ
จานนี้เป็นไก่ผิดเม็ดมะม่วงสไตล์บาหลี
จานนี้เป็นไก่ผิดเม็ดมะม่วงสไตล์บาหลี
จานนี้ชื่อ Strawberry seafood spring roll ,, อร่อยมากๆ
จานนี้ชื่อ Strawberry seafood spring roll ,, อร่อยมากๆ

อาหารจีนที่บาหลีก็อร่อยดีเหมือนกันนะ

ขับรถเที่ยวต่อ ที่ Garuda-Wisnu-Kenchana

กินอิ่มแล้วก็เที่ยวตามแพลนครับ แบ่งเป็นสีๆ โดยแพลนวันแรกของเรามีเที่ยวนิดหน่อย เน้นโซนทางใต้ ปักหมุดสีเขียวไว้น่ะครับ


View 130525 Bali trip in a larger map

ที่แรกที่เราจะไปแอบอยู่นอกแพลนเล็กๆ แต่มันอยู่ระหว่างทางครับ ซึ่งที่ที่เราจะไปมีชื่อว่า GWK cultural park หรือมาจากชื่อเต็มๆ ว่า Garuda-Wisnu-Kenchana ครับ ,, ซึ่งจากความรู้อันต๊อกต๋อยของผมแล้ว Garuda ก็คือครุฑ, Wisnu ก็คือพระนารายณ์หรือพระวิษณุ ซึ่งครุฑเนี่ยเป็นยานพาหนะของพระนารายณ์, ส่วน Kenchana นี่ไม่รู้จริงๆ แต่เท่าที่ถามรามันแกบอกว่าเป็นไอ้พู่ๆ ที่อยู่หลังพระนารายณ์อีกที ยิ่งฟังก็ยิ่งงง

เรื่องราวต่างๆ และสิ่งก่อสร้างๆ หลายๆ สิ่งบนบาหลี มักวางอยู่บนพื้นฐานของเรื่อง 2 เรื่อง คือรามเกียรติ์ และมหาภารตะนะครับ

จริงๆ GWK เป็นโคตรเมกะโปรเจคของบาหลีเลยนะครับ รามันเล่าว่าสภาเมืองบาหลีวางแผนทุ่มทุนสร้างเจ้าสิ่งก่อสร้างชิ้นนี้มานานมากๆ ถ้าสร้างเสร็จจะเป็นอนุเสาวรีย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก หากนั่งเครื่องบินมาลงที่สนามบินก็จะเห็นความอังการ หรือถ้าเวลานั่งเครื่องบินออกจากบาหลี มันจะเป็นสัญลักษณ์ว่าพระเจ้ามาอวยพรให้เดินทางอย่างปลอดภัยด้วย แต่ว่าไม่เสร็จซักที เพราะว่างบหมดเสียก่อน แถมยังมีหลายฝ่ายคัดค้านเพราะว่ามันใหญ่เกินไป จะทำให้พลังเทพมันไม่สมดุล (เท่าที่ฟังจากรามันนะ) เท่าที่เราเห็นนี่คือแค่ 30% เท่านั้นเอง

ฟังรามันโม้แล้วก็อยากไปให้ถึงเร็วๆ จัง แต่ถนนบาหลีค่อนข้างแคบมากถึงมากที่สุด ส่วนมากเป็นถนนสองเลน สองข้างเป็นต้นไม้ ไม่เห็นมีการขยายถนนซักเท่าไหร่

ขับรถแล่นไปเรื่อยๆ ตามแพลนของเรากัน
ขับรถแล่นไปเรื่อยๆ ตามแพลนของเรากัน
ถนนบาหลีส่วนมากก็สองเลนแคบๆ แต่ก็ขับกันได้นะ
ถนนบาหลีส่วนมากก็สองเลนแคบๆ แต่ก็ขับกันได้นะ

ขับมาเกือบชั่วโมงครึ่ง (รถติดไปซะครึ่งนึง) ก็มาถึงที่ละครับ ด้านหน้าของ GWK ดูเด่นเป็นสง่ามากๆ ค่าเข้าชมคนละ 80,000rp หรือราวๆ 250 บาท แพงพอตัวเหมือนกัน

สิ่งนึงที่น่าเบื่อมากๆ ของบาหลี คือการเก็บค่าจอดรถในสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ยิ่งที่ที่ดัง นักท่องเที่ยวเยอะก็ยิ่งแพง ซึ่งตรงนี้ต้องขอบคุณรามันมากๆ บางทีก็ช่วยต่อให้บ้าง บางทีก็ออกให้เราบางส่วนบ้าง เกรงใจโคตรๆ อะ

พอเลี้ยวรถเข้ามา ข้างในนี่โคตรกว้างเลยครับ เข้าใจที่รามันบอกว่า “ทุ่มทุนสร้าง” เลยทีเดียว เพราะเค้าตั้งใจทำภูเขาหินทั้งลูก ให้กลายเป็นลานและอนุเสาวรีย์ยักษ์จริงๆ ที่ไหนที่เป็นหินเค้าก็ตัดจนกลายเป็นลานกว้างและเป็นช่องทางเดินอย่างไม่น่าเชื่อเลย

ส่วนตัวอนุเสาวรีย์ทำจากสำริดนะครับ โดยเค้าจะทำทีละส่วนแล้วค่อยมาประกอบกันแบบ Knockdown เท่าที่เห็นตอนนี้มีส่วนตัว+หัวของพระนารายณ์, ส่วนหัวของครุฑ และมือของพระนารายณ์ ส่วนที่เหลือยังไม่เห็นนะ รามันบอกว่าตอนนี้ไม่รู้เหมืือนกันว่าจะเสร็จเหมื่อไหร่ เพราะตอนนี้เค้าทุ่มงบทำถนนและสนามบินเพื่อเตรียมพร้อมการประชุมโอเปก ,, นอกจากนั้นที่นี่ก็ยังมีเป็นคล้ายๆ hall+ลานกว้าง, เค้าว่ามีการแสดงอะไรงี้ด้วยนะ แต่วันนี้ไม่ได้ไปดู

ต่อมาเราจะมาชมที่ Garuda Wisnu Kenchana ซึ่งเป็นเมกะโปรเจกของบาหลีครับ
ต่อมาเราจะมาชมที่ Garuda Wisnu Kenchana ซึ่งเป็นเมกะโปรเจกของบาหลีครับ
หน้าทางเข้าดูอลังการดีมากครับ
หน้าทางเข้าดูอลังการดีมากครับ
เค้าตัดหินที่เคยเป็นภูเขาให้เป็นช่องทางเดินและลานกว้าง
เค้าตัดหินที่เคยเป็นภูเขาให้เป็นช่องทางเดินและลานกว้าง
ลานกว้างมากๆ เริ่มเห็นหัวครุฑด้วย
ลานกว้างมากๆ เริ่มเห็นหัวครุฑด้วย
หัวครุฑที่ทำจากสำริดครับ ,, ยังไม่ได้ประกอบ อิอิ
หัวครุฑที่ทำจากสำริดครับ ,, ยังไม่ได้ประกอบ อิอิ
จริงๆ แล้วมันอันใหญ่มากๆๆๆ นะ
จริงๆ แล้วมันอันใหญ่มากๆๆๆ นะ

เดินจากส่วนครุฑขึ้นมาด้านบนอีกหน่อยก็จะถึงลานพระวิษณุครับ

เดินขึ้นมาอีกหน่อยก็จะเจอพระนารายณ์หรือ Wisnu ครับ
เดินขึ้นมาอีกหน่อยก็จะเจอพระนารายณ์หรือ Wisnu ครับ

ความน่ามาของที่นี่ผมให้ 6.5/10 ครับ ,, แบบว่่าดูอลังการ, ตั้งใจทำ, สถานที่สวย แต่ยังไม่เสร็จดีซักเท่าไหร่ แต่ครั้งจะรอให้เสร็จ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เหมือนกัน

พอเอามาประกอบทุกส่วน จะได้ตามแบบจำลองอันนี้
พอเอามาประกอบทุกส่วน จะได้ตามแบบจำลองอันนี้

เที่ยววัด Uluwatu กัน

จากนั้นล่องลงมายังส่วนใต้สุดของบาหลี เพื่อมาเยี่ยมชมวัด Uluwatu หรือชื่อเต็มๆ ว่า Pura Luhur Uluwatu ซึ่งใครต่อใครก็บอกว่าเป็นวัดที่ไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวง… โห ขนาดนั้นเลยเหรอวะ

รามันเล่าว่าวัดอูลูวาตู ถือเป็นหนึ่งในวัดสําคัญที่อยู่ริมทะเล เป็น 1 ใน 10 วัดศักดิ์สิทธิ์ของชาวบาหลี ที่นี่วิวทิวทัศน์สวยงามมาก โดยเฉพาะตอนเย็นที่พระอาทิตย์ตก เพราะวัดตั้งอยู่บนหน้าผาที่หันหน้าออกสู่ทะเล เห็นคลื่นกระทบชายฝั่ง เห็นแสงสุดท้ายค่อยๆ ดับลงพร้อมเงาของวัด (แต่เราเราเล่นไปซะบ่ายเลย…) ,, รามันบอกเพิ่มเติมอีกว่าตัววัดจริงๆ เก่าแก่มากสร้างขึ้นช่วงศตวรรษที่ 11 โดยพระชั้นผู้ใหญ่ชาวชวาชื่อ EMPU KUTURAN และได้รับการพัฒนาเพิ่มเติมโดยพระชาวชวาชื่อ DANGHYANG NIRATHA ซึ่งท่านได้พํานักอยู่ที่นี่จนสิ้นชีวิตภายในวัดแบ่งเป็นสวนตามความเชื่อสวรรค์ มนุษย์ และบริเวณภูตผี

ฟังดูแล้วมีสตอรี่ น่าไปขึ้นอีกเป็นกอง!!

วกรถกลับไปทางใต้ ไปเยี่ยมหาวัดอุลุวาตูครับ
วกรถกลับไปทางใต้ ไปเยี่ยมหาวัดอุลุวาตูครับ

พอถึงที่ ก็เสียค่าที่จอดรถและค่าเข้าวัดคนละ 20,000rp ครับ ,, ซึ่งที่นี่ สิ่งนึงที่ต้องเตือนเลยคือลิงครับ ลิงที่นี่เยอะมากถึงมากที่สุด ปกติถ้าเราไม่ไปยุ่งอะไรมัน มันก็จะไม่ยุ่งอะไรกับเรายกเว้นมันจะเจอของที่มันชอบมากๆ อันได้แก่ ของที่ส่องแสงระยิบระยับ เครื่องประดับต่างๆ โดยเฉพาะตุ้มหูและแว่นตา ส่วนลิงจะไม่ค่อยชอบกล้องถ่ายรูป ถ้าไปตั้งใจถ่ายมันแช๊ะๆๆๆ ใกล้ๆ ก็ระวังมันจะแยกเขี้ยวแล้ววิ่งเข้าใส่เราให้นะครับ

เดินจากปากทางนิดหน่อยก็ถึงตัววัดละครับ

ในวัดมีลิงเยอะมากๆๆๆ
ในวัดมีลิงเยอะมากๆๆๆ
วันที่ไป ตัววัดไม่ได้เปิดครับ ชมได้แค่จากข้างนอก
วันที่ไป ตัววัดไม่ได้เปิดครับ ชมได้แค่จากข้างนอก
เดินอ้อมมาดูชายฝั่ง เห็นมหาสมุทรอินเดีย กับคลื่นลูกใหญ่กำลังซัดหน้าผา สวยมากๆ
เดินอ้อมมาดูชายฝั่ง เห็นมหาสมุทรอินเดีย กับคลื่นลูกใหญ่กำลังซัดหน้าผา สวยมากๆ

แต่มาจริงๆ แล้วผมแอบผิดหวังนะ เพราะส่วนนึงตั้งความหวังไว้พอตัวว่ามันต้องเจ๋ง แต่พอมาแล้วก็งั้นๆ ตัววัดจริงๆ ก็ไม่ให้เข้า เห็นแต่จากด้านนอก (ซึ่งตัววัดจริงๆ โดยเฉพาะวัดใหญ่ๆ สำคัญๆ เค้าจะไม่ให้คนที่ไม่ได้นับถือศาสนาฮินดูเข้าเลย) ลิงก็เยอะและเสียวจะโดนขโมยของด้วย, กว่าจะเดินไปเจอไอ้มุมที่ใครๆ ถ่ายรูปแล้วบอกว่าฟินกันผมว่ามันก็เฉยๆ อะ ไกลก็ไกล คนเยอะด้วย สูบบุหรี่ด้วย (อาจเป็นเพราะคงไม่ได้มาตอนพระอาทิตย์ตกด้วยมั้ง) ,, เฟลเบาๆ นะ

ไหนๆ มาถึงละก็เอามุมสุดฮิตของอุลุวาตูมาฝากหน่อยละกัน

วัดอุลุวาตู หรือ Uluwatu ที่ตั้งเด่นตระหง่านหน้าผา
วัดอุลุวาตู หรือ Uluwatu ที่ตั้งเด่นตระหง่านหน้าผา

ขออาหารบาหลี รามันจัดให้ที่ Pondok Tempo Doele

เดินทางเหนื่อยมาทั้งวัน หิวมากๆ บอกรามันตั้งแต่เช้าขออาหารบาหลีแบบสะอาดๆ นะ เจอประสบการณ์บุฟเฟต์ขี้แตกตอนไปพม่าแล้วไม่ไหว ,, รามันเลยพาไปที่ร้าน Pondok Tempo Doeloe แกบอกว่าร้านนี้ใช้ได้ สะอาด ไม่ฮาร์ดคอร์ คนบาหลีชอบมากินอยู่ ,, โอเคครับ จัดไป!!!

มาถึงขณะฝนกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์พอดี (ถ้ากินข้างทางก็คงเละเป็นโจ๊กไปแล้ว) ก็เลี้ยวรถมาจอดข้างใต้ของร้าน จากนั้นก็ขึ้นบันไดมา ต้องบอกว่าร้านนี่ใหญ่โตอลังการมากๆ เห็นแล้วแอบตกใจเลยทีเดียว แถมขนาดฝนตกขนาดนี้ คนยังนั่งกันเกือบเต็มร้าน (ส่วนใหญ่เป็นคนอินโดฯ ด้วยอะ)

หลังจากที่รามันเห็นเทคนิคการสั่งอาหารของเราในช่วงเช้าที่ Garoupa แล้ว รามันเลยตัดสินใจสั่งให้เราดีกว่า (คือแกโทรมาจองให้ตั้งแต่อยู่บนรถละ เพราะเห็นพวกเราหิวมาก กะว่าไปถึงแล้วได้กินพอดี) ซึ่งพอนั่งเก้าอี้ปุ๊บ อาหารก็ค่อยๆ ทยอยมาเสิร์ฟเลย ดีจังๆ กำลังโคตรๆ หิว

ต่อมาเราก็มากินอาหารบาหลีที่ Pondok Tempo Doeloe
ต่อมาเราก็มากินอาหารบาหลีที่ Pondok Tempo Doeloe
ในร้านนี้คนโคตรเยอะอะ
ในร้านนี้คนโคตรเยอะอะ

เท่าที่สั่งมาก็มีพวกปลาราดเครื่องแกง, ไก่ย่างสไตล์บาหลีที่ผมว่าย่างได้ดีและหอมกลิ่นเครื่องเทศเอาเสียมากๆ, ปลาทอดก็กลางๆ, ต้มซุปอะไรซักอย่าง ปรุงคล้ายแกงผักหวานบ้านเรา แต่ใส่เต้าหู้อะ ทีแรกชิมนี่โคตรจางเลย ไม่อร่อยอะ แต่พอเหลือบไปเห็นพริกเกลือมะนาวมาให้เราปรุง เท่านั้นแหละ แหล่มมาก ซดน้ำไม่มีเหลือ

ส่วนทีเด็ดจริงๆ คงจะต้องยกให้ของหวานครับ เมนูนี้รามันไม่ได้สั่งมา แต่เราเห็นโต๊ะข้างๆ เค้าสั่งเราก็ขอบ๋อยว่าเอาแบบนั้นบ้าง บ๋อยก็จัดมาให้ครับ ,, รสชาติมันรีมิกซ์ของหวานหลายอย่าง คล้ายๆ รวมมิตรน้ำแข็งไสผลไม้รวม คือเอาน้ำแข็งไสน้ำแดงบ้านเรา ใส่อะโวกาโด้, ลูกเกด, แตง, สับปะรด, ฯลฯ แล้วเอาโอโจ้บาหลีเสียบด้านบน อร่อยชื่นใจมากๆ เลยครับ ฮี่ๆๆๆ

ต้มจืดๆ แต่ใส่เกลือกะพริกละอร่อยมากๆ , ปลาก็อร่อยนะ กลิ่นแบบบาหลีๆ ดี
ต้มจืดๆ แต่ใส่เกลือกะพริกละอร่อยมากๆ , ปลาก็อร่อยนะ กลิ่นแบบบาหลีๆ ดี
ไก่ย่างสูตรบาหลีที่รามันแนะนำมา อร่อยเลย เห็นละอยากส้มตำ
ไก่ย่างสูตรบาหลีที่รามันแนะนำมา อร่อยเลย เห็นละอยากส้มตำ
ที่เด็ดสุดคงเป็นของหวาน ,, คล้ายๆ รวมมิตรบ้านเรา แต่ใส่ผลไม้เยอะ
ที่เด็ดสุดคงเป็นของหวาน ,, คล้ายๆ รวมมิตรบ้านเรา แต่ใส่ผลไม้เยอะ

มื้อนี้จัดไปเกือบสามแสนห้าครับ ,, คิดไปเงินไทยก็พันห้าสิบนิดๆ หารหกเฉลี่ยตกคนนึงก็ไม่ถึงสองร้อยครับ ฮี่ๆๆๆ

หมดแรงที่ Villa Jungjungan

หลังจากอิ่มมื้อเย็น เราก็ฝ่าฝนยามค่ำคืนเพื่อมาหาที่พักของเราครับ

ที่พักของเราครั้งนี้อยู่ที่ Ubud ครับ, ถามรามันก็ไม่รู้จัก มีแค่แผนที่จาก Foursquare ที่พอพาเราไปได้ เราก็ให้รามันขับตามแผนที่ไปเรื่อยๆ เข้าไปในซอยแคบๆ มืดๆ ปุเลงๆ วนอยู่นานจนเริ่มเห็นไฟป้ายบ้าง ผ่านไปหลายรีสอร์ทจนเกือบจะสุดปลายถนนเริ่มใจไม่ดีละ คืนนี้จะได้นอนป่าววะเนี่ย ,, แว้บๆ เห็นป้าย Jungjungan Hotel and Spa เลยเลี้ยวเข้ารีสอร์ท โห มีคนรอต้อนรับเราด้วย สภาพรีสอร์ทโคตรไฮโซอะ นี่น่ะเหรอที่เราพักกันคืนละ 700 บาท

อ่าว… คุยไปคุยมานึกว่าใช่ เลี้ยวผิดครับ ของเราต้องเลยไปอีกหน่อย ชื่อ Villa Jungjungan ครับ

สภาพภายนอกไม่ได้ไฮโซเท่า แต่ข้างในก็ดูดีเลยนะ สภาพห้องสภาพเตียงก็ดูดี มีสระว่ายน้ำด้วย อิอิ ห้องที่เราได้เป็นสองห้องนอนใหญ่แล้วมีห้องน้ำคั่นกลางอันนึง แอบลำบากเพื่อนๆ ผู้หญิงนิดนึง.. แถมพอคุยไปคุยมา ทางรีสอร์ทค่อนข้างดราม่ากับเราพอควรเลย ทั้งเรื่องการจัดจำนวนเตียงต่อห้องก็ผิด แถมยังนับจำนวนคนให้เราผิดด้วย เราบอกมาหกคน เก็บเงินหกคน แต่จัดให้เราห้าเตียง สุดท้ายแทนที่จะได้นอนฟูกดีๆ ก็ต้องกลายเป็นนอนเตียงแทรก แอบหงุดหงิดนิดนึง แต่เหนื่อยละครับ ไหนๆ มาพักผ่อนละ ก็คิดซะว่า เรามาแค่นอนเฉยๆ อยู่แป้บๆ เดี๋ยวก็ต้องออกไปเที่ยวละ

ขอสลบบนที่พักที่ Villa Jungjungan ก่อนนะครับ ครอก....
ขอสลบบนที่พักที่ Villa Jungjungan ก่อนนะครับ ครอก….

สภาพสถานที่ขอเก็บไว้เสนอในตอนหน้านะครับ วันนี้ขอแค่สภาพที่นอนก่อน ไม่ไหวละ เฟลเบาๆ กับบาหลีวันแรก พรุ่งนี้เจอกันครับ คิวเที่ยวพรุ่งนี้อีกเยอะ

เทคนิคการปั่นจักรยานหนีสุนัขของผม (จังหวะขึ้นดอย)

ถ้าถามถึงอุปสรรคการปั่นจักรยาน หลายคนคนอาจตอบว่าหนทางที่ไกลบ้าง, แดดร้อนบ้าง, ความชันของภูเขาบ้าง, เมียไม่ให้มาปั่นบ้างก็ว่ากันไป ,, แต่สำหรับผม อุปสรรคสำคัญคือการที่มีหมามาไล่นี่แหละ หมาที่มาไล่เราทำให้การวางแผนการใช้พลังงานมันผิดเพี้ยนไป แรงที่เรากะออมไปปั่นกลายเป็นต้องต้องอัดสปีดหนีหมา โดยเฉพาะจังหวะที่กำลังปั่นขึ้นดอยแล้วโดนหมาไล่แล้วเราเสือกหมดแรงนี่เป็นอะไรที่นรกแตกมากๆ ทางก็ชัน แรงก็หมด ฮ่วย!!! ยิ่งเราแต่งตัวปั่นจักรยานแบบเต็มสูบ, ใส่รองเท้า+คลีทพร้อมหมามันก็จะยิ่งไล่กว่าเดิมเหมือนจะรู้เลยว่ามึงปลดรองเท้าหนีกูไม่ได้แน่

แถมผมยังโดนหมากัดมาทีนึงด้วย อารมณ์เสีย!!!

ร่องรอยการโดนหมาง่ำ ว้ากกกก หนีไม่ทันอ่า...
ร่องรอยการโดนหมาง่ำ ว้ากกกก หนีไม่ทันอ่า…

หลังจากปั่นเก็บเลเวลมาสักช่วง ผมก็เริ่มเข้าใจธรรมชาติของมันพอที่จะปั่นหลบหนีมาได้ และก็ขอเล่าประสบการณ์ของผมล้วนๆ ไว้ในบล๊อกตอนนี้หน่อยละกัน (แต่หลักๆ ขออ้างอิงจังหวะสปรินท์หนีหมาขึ้นดอยละกัน)

หมาไล่ ทำไงดีอ่า

เอาเป็นว่า ขอสรุปจากประสบการณ์และความเห็นส่วนตัวของผมไว้คร่าวๆ เป็นข้อเลยนะครับ

  • เวลาปั่นจักรยานผ่าน พยายามอย่าไปมองหน้ามันแบบตั้งใจว่ากูจะมองหน้ามึงครับ เพราะหมามันจะคิดว่าเราไปหาเรื่องมัน ให้ขับผ่านไปแบบไม่ต้องสนใจ ส่วนมากมันก็จะไม่สนใจเราด้วย แต่หมาประเภทนี้เราต้องสังเกตนิดนึง ว่ามันจะอยู่เฉยๆ ทำกิจวัตรของมันตามปกติ ไม่สนใจเรา และมันต้องไม่มองหรือเล็งๆ จะเห่าเรานะครับ
  • อย่าส่งเสียงหรือทำให้มันตกใจครับ ถ้าปั่นมาเรื่อยๆ เห็นหมาหลับอยู่หรือเดินอยู่ชิลๆ ก็ไม่ต้องส่งเสียงทักมันให้มันหันมาแง่มเรา ค่อยๆ เงียบๆ ลุยไป
  • แต่ถ้ามันเล็งๆ จะเห่า หรือจากนอนๆ อยู่แล้วลุกขึ้นมาทำตาลุกวาวจ้องจะงั่มเรา ให้เราลงจากรถ (ถ้าใส่คลีทก็ปลดลงมาครับ) จากนั้นก็จูงรถเราไปจนกว่าจะพ้นรัศมีมันครับ
  • อีกเทคนิคนึง ถ้าปั่นในถนนที่รถไม่เยอะมาก แนะนำให้หนีหมาโดยการปั่นจักรยานข้ามไปอีกเลนเลย เพราะจากประสบการณ์ผม หมาส่วนมากไม่ชอบข้ามถนนเท่าไหร่ (แต่จังหวะปั่นตัดข้ามเลนก็ต้องระวังด้วยนะครับ เดี๋ยวโดนรถชนละไม่คุ้ม) อีกอย่าง เผื่อสเปซระหว่างเรากับหมาไว้ เผื่อมีอะไรจะได้ไหวตัวทัน
  • ถ้าหมาวิ่งมาจู่โจมอย่างเร็ว ให้รีบปลดคลีทแล้วลงมาข้างจักรยาน หยิบหาก้อนหินหรือเศษอะไรก็ได้แล้วขว้างไปใกล้ๆ มัน เอาแค่ขว้างขู่ๆ พอนะ (ถ้าได้ก้อนหินจะดีมาก) มันจะตกใจแล้วตกตะลึงไปซักพัก ถ้าเป็นไปได้ควรเก็บก้อนหินไว้อีก 2-3 ก้อนสำหรับขว้างขู่จนพ้นรัศมี หรือถ้าหาก้อนหินไม่ได้หรือไม่ทัน ก็หยิบเอากระบอกน้ำมาฉีดๆ ใส่มันก็พอได้นะ
  • ไม่ควรพกขนมหรืออาหารให้มันหวังเพื่อจะล่อ เพราะว่าครั้งถัดไป มันก็จะมาหาเราอีก ซึ่งจะเป็นการจากว่ามันมาหาเราเพราะจะกินอาหารเราหรือจะแง่นเราเป็นอาหาร (แต่เทคนิคนี้บางคนก็ได้ผลนะ แต่กะผมไม่เวิร์ค)
  • แต่หายนะของจริงคือการที่มันมารุมเราหลายๆ ตัวครับ ,, ถ้าเทคนิคผม ให้เรารีบลงรถแล้วรีบหลบหลังจักรยาน ค่อยๆ จูงจนพ้นรัศมี ซึ่งระหว่างที่จูงเนี่ย เราต้องมองมันทุกตัว ใช้สายตาข่มและจิก และพยายามร้องเรียกให้คนมาช่วยอยู่เสมอ
  • แต่วิธีที่ผมไม่แนะนำให้ทำคือ ขับรถไปชนมันเลยอะ เพราะว่าสงสารมันเจ็บ (แล้วทีขว้างก้อนหินล่ะ)อนอกจากมันเจ็บ เราอาจล้มเจ็บแขนหักไปและโดนหมามากัดซ้ำได้
  • อีกวิธีที่ได้ผล แต่อาจทำลำบากในจังหวะที่เราเหนื่อยมากๆ หรือกำลังสปรินท์ขึ้นดอยคือการตวาดออกไปดังๆ ให้หมามันตกใจ
  • สุดท้าย ถ้าไม่ไหวจริงๆ และถ้าไม่อะไรมาก แบบว่ากูไม่ไปก็ได้วะ ก็หันหัวจักรยานจูงกลับครับ บายม์~

จากนั้นให้เรารีบปั่นให้พ้นอาณาเขตมันครับ ถ้าเป็นหมาบ้านนี่ก็รีบปั่นพ้นๆ บ้านมันก็น่าจะรอดละ แต่ถ้าเราปั่นในสวนหรือปั่นในวัด อันนี้อาจลำบากหน่อยนึง เพราะเราก็ยังวนๆ ในอาณาเขตของมันอยู่ ,, โดยเฉพาะหมาที่มันเห่าแบบจริงจัง หมาฝรั่งตัวใหญ่มากๆ หางไม่กระดิก แถมแยกเขี้ยวด้วย พึงต้องระวังเป็นพิเศษ…

การปั่นจักรยานหนีหมาในจังหวะขึ้นดอยนี่มันไม่ง่ายจริงๆ
การปั่นจักรยานหนีหมาในจังหวะขึ้นดอยนี่มันไม่ง่ายจริงๆ

เท่านี้แหละครับ เทคนิคผม

Enjoy ขึ้นดอย, Enjoy Riding, ปั่นซิ่งหนีหมา

สถานีสูตรเตี๋ยว สาขาเชียงใหม่

มันมีโจทย์มาวันก่อนว่า มีน้องในแฟนเพจผม (อั้ยย่ะ!!) แกมาจากกรุงเทพฯ มาเที่ยวเชียงใหม่แล้วอยากกินก๋วยเตี๋ยว ร้านเดิมๆ แกก็คงเบื่อแล้ว ส่วนร้านที่เปิดใหม่ส่วนมากก็ไม่อร่อย ก็เลยถามผมเกี่ยวกับร้านก๋วยเตี๋ยวที่เชียงใหม่ว่ามีที่ไหนเด็ดๆ บ้าง คิดอยู่นานผมก็แนะนำเธอร้านนึง (ซึ่งผมชอบร้านนี้มาก กินมาตั้งแต่เด็กและยังไม่สูญหาย แต่ยังไม่เคยเขียนรีวิวไป ที่ไม่ใช่ร้านนี้นะ ฮาๆๆ)

คิดไปคิดมา เดี๋ยวนี้บ้านเมืองเราหาร้านก๋วยเตี๋ยวหรือร้านอาหารไทยอร่อยๆ ยากกว่าหาอาหารญี่ปุ่นอีกนะ :/

เดี๋ยววันนี้ มาหาก๋วยเตี๋ยวกินดีกว่า
เดี๋ยววันนี้ มาหาก๋วยเตี๋ยวกินดีกว่า

พอกลับถึงบ้านก็ปิ้งไอเดีย เพราะเมื่อวานพูดถึง JJ Market (ที่รีวิวร้าน Ice Hub) ไป วันนี้ก็จะมาพูดถึงอีกร้านนึงที่ดังไม่แพ้กันเลยที่ JJ Market ที่แฟนผมชวนมากินวันก่อน แต่เป็นร้านก๋วยเตี๋ยวและของคาวที่ออกตัวแนวฟิวชั่นระหว่างอาหารเรียบง่ายๆ ของไทย กับที่มีกลิ่นไอฝรั่ง ร้านนี้มีชื่อว่าสถานีสูตรเตี๋ยว สาขาเชียงใหม่ครับ

แผนที่ก็คล้ายๆ เดิม ที่ JJ Market แถวๆ ตลาดคำเที่ยงครับ


View สถานีสูตรเตี๋ยว สาขาเชียงใหม่ in a larger map

ส่วนสาขาอื่นๆ นอกจากเชียงใหม่นี่ผมไม่รู้หมือนกัน (แต่เท่าที่ลองหาดูเห็นบอกมีที่รังสิต? แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน) แต่ที่แน่ใจคือ ชื่อร้านเค้านี่ออกแบบมาสำหรับผวนคำแน่นอน ฮาๆ

เมื่อมาถึงร้าน…

ครั้งแรกผมมาร้าน วันนั้นประมาณบ่ายโมง คนเยอะเหมือนกัน พอมาถึงร้านเค้าบอกว่าก๋วยเตี๋ยวหมดแล้ว ส่วนข้าวก็รอออีกครึ่งชั่วโมง แอบเฟลและแค้นนิดๆ เพราะเห็นว่าร้านเปิดตั้งแต่ประมาณสิบโมง ปิดห้าหกโมงเย็น อะไรวะ มาเที่ยงหมดละ มันต้องอร่อยแน่ๆ

ผมเลยเก็บความแค้นกลับไปแม่อายและถ่อสังขารกลับมาอีกครั้งเพื่อชำระแค้นตั้งแต่สิบโมงครึ่ง ,, อ่า… วันนี้ไม่มีคนเลย (แต่เหมือนจะมาเช้าไปหน่อยนะ เห็นพี่ๆ เค้าแกะไข่ต้มกันอยู่เลย ฮาๆๆๆ)

หน้าร้านสถานีสูตรเตี๋ยวครับ
หน้าร้านสถานีสูตรเตี๋ยวครับ
ต้องสังเกตจริงๆ ว่าตรงนี้เค้าเป็นที่ลวกก๋วยเตี๋ยวนะ ฮาๆๆ
ต้องสังเกตจริงๆ ว่าตรงนี้เค้าเป็นที่ลวกก๋วยเตี๋ยวนะ ฮาๆๆ

เข้ามาในร้านนี่บรรยากาศผิดแปลกจากร้านก๋วยเตี๋ยวทั่วไปนะ เค้าแต่งร้านแนววินเทจที่ค่อนข้างรกไปหน่อยจนผมก็งงๆ เหมือนกันว่านี่มาร้านก๋วยเตี๋ยวหรือว่ามาร้านเหล้าวะเนี่ย เหอๆๆๆ ,, เลือกนั่งได้นะ แม้ว่าจะไม่มีเครื่องปรับอากาศบริการแต่ก็แนะนำให้นั่งข้างในอะ เพราะข้างในเป็นโต๊ะเตี้ยๆ และเก้าอี้นวม/โซฟาบุหนัง (แบบที่ไม่เคยเห็นที่ร้านก๋วยเตี๋ยวไหนมาก่อนจริงๆ)

บรรยากาศการแต่งร้านดูแนวมากๆ ไม่ซ้ำใครจริง
บรรยากาศการแต่งร้านดูแนวมากๆ ไม่ซ้ำใครจริง

ลองสั่งกันมาดู

หลังจากสั่งไปสักครู่ ก็เริ่มมีอาหารยกมาเสิร์ฟแล้วครับ

จานแรกเป็นออร์เดิร์ฟเก๋ๆ อย่างเกี๊ยวอบชีสแล้วปรุงรสด้วยผงชีสอีกที (จริงๆ มีหลายรสนะ ทั้งต้มยำ, ซาวครีม, บาร์บีคิว) ส่วนตัวผมว่าก็อร่อยดีนะ เกี๊ยวหั่นพอดีคำทอดได้กรอบดี แล้วโปะด้วยชีสยืดๆๆๆๆ ขนาดทิ้งไว้สักพักจนชีสเริ่มแข็งแล้วเกี๊ยวก็ยังกรอบดีเลย แต่ถ้าจะให้ติก็คงเป็นความทั่วถึงของชีสที่เกี๊ยวแผ่นด้านข้างๆ จะได้รับอานิสงส์น้อยไปหน่อย

ออเดิร์ฟจานแรกครับ เป็นเกี๊ยวอบชีส โรยหน้าผงชีสอีกที
ออเดิร์ฟจานแรกครับ เป็นเกี๊ยวอบชีส โรยหน้าผงชีสอีกที
นี่ๆๆๆๆ ยืดดดดดดด แฮ่ๆๆ
นี่ๆๆๆๆ ยืดดดดดดด แฮ่ๆๆ

ถ้วยต่อมาเป็นก๋วยเตี๋ยวต้มยำดับเบิ้ลชีสครับ เสิร์ฟคู่กับเกี๊ยวทอดและมะนาวอีกซีกนึง

ชิมแล้วอารมณ์คล้ายๆ ต้มยำสุโขทัยบ้านเรานี่แหละ แต่เติมน้ำพริกเผา, หอมเจียวเพิ่มลงไป แล้วอัดด้วยชีสแผ่นและชีสสีส้ม ให้อารมณ์แบบชีสสีส้มที่ใส้กรอกดับเบิ้ลชีสเซเว่นมากๆ (ผมไม่ค่อยเชียวชาญเรื่องชนิดของชีสเท่าไหร่น่ะ) ,, ส่วนตัวเลยนะ อร่อยใช้ได้ ลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวได้ดี ปลาเส้นและหมูบะช่อนี่กลางๆ แต่น้ำซุปอร่อยดี ปรุงรสต้มยำได้ดี ไม่ต้องปรุงเพิ่มก็เข้มข้นโฮกๆ ละ แถมชีสที่เค้าเติมมาให้ก็นัวกับก๋วยเตี๋ยวได้อย่างลงตัวจนผมยังแอบแปลกใจเบาๆ เหมือนกัน

ก๋วยเตี๋ยวต้มยำดับเบิ้ลชีส น่ากินโฮกๆๆ
ก๋วยเตี๋ยวต้มยำดับเบิ้ลชีส น่ากินโฮกๆๆ

ถ้วยต่อมาเป็นก๋วยเตี๋ยวต้มยำกุ้งแม่น้ำดับเบิ้ลชีสครับ เป็นเมนูที่ใครๆ ก็บอกว่าเป็น Signature ของทางร้านในระดับที่มาแล้วต้องสั่ง ,, จินตนาการง่ายๆ ก็คือก๋วยเตี๋ยวต้มยำดับเบิ้ลชีสถ้วยตะกี้แล้วใส่กุ้งแม่น้ำที่ย่างแล้วหั่นซีกลงไปนั่นแหละครับ หากใครคิดจะสั่งจะต้องใจเย็นรอซัก 10-15 นาทีเพื่อย่างกุ้ง (ไม่ใช่พม่า!!)

ส่วนตัวนะครับ เหมือนกับถ้วนบนเป๊ะๆ ทั้งเครื่องและเส้น แค่มีกุ้งแม่น้ำหัวโตกว่าตัวที่เพิ่มมา (อาจมีกลิ่นกุ้งย่างปนมาหน่อยๆ) ตัวกุ้งนะสดพอควร แต่ผมว่าเค้าย่างตัวกุ้งได้ยังไม่ถึงจุดฟินของมันเท่าไหร่อะ

เค้าบอกว่าเป็น signature ของร้าน ,, ก๋วยเตี๋ยวต้มยำดับเบิ้ลชีสกุ้งแม่น้ำ
เค้าบอกว่าเป็น signature ของร้าน ,, ก๋วยเตี๋ยวต้มยำดับเบิ้ลชีสกุ้งแม่น้ำ
กุ้งตัวโตมากกกกกกก แฮ่ๆๆ
กุ้งตัวโตมากกกกกกก แฮ่ๆๆ

จริงๆ มีอีกหลายเมนูที่ผมไม่ได้สั่งนะ ทั้งข้าวราดกะเพราชื่อแปลกๆ ,ข้าวราดหน้าไก่่ และเมนูคล้ายอาหารตามสั่งอีกหลายร้าน รวมทั้งพวกเครื่องดื่มด้วย แฮ่ๆๆๆ ไว้คราวหน้าละกันเนอะ 🙂

ที่มาวันนี้

ส่วนตัวผมว่ามันก็อร่อยดีนะ เปิดโลกทัศน์ใหม่ของอาหารฟิวชั่นโดยเฉพาะก๋วยเตี๋ยวเลยแหละ ฮาๆๆ

แต่ถ้าเทียบกับราคาแล้วออกแนวแพงไปหน่อยเลยแหละ อย่างก๋วยเตี๋ยวธรรมดา 40 บาท, อัพต้มยำเป็น 50 บาท, อัพเป็นซิลเกิ้ลชีสเป็น 60 บาทและถ้าดับเบิ้ลชีสนั่นก็ 70 บาทละ ,, ยิ่งเป็นก๋วยเตี๋ยวต้มยำกุ้งแม่น้ำดับเบิ้ลชีสนั่นปาไป 150 บาท กุ้งอัลไลตัวละ 80 บาท แพงกว่าก๋วยเตี๋ยวทั้งถ้วยอีกอะ..

แม้ใครจะบอกว่ากุ้งตัวใหญ่มากเบยส์นะ แต่ที่ผมได้กุ้งในถ้วยมาจริงๆ มันก็ไม่ได้ใหญ่เว่ออลังการดาวล้านดวงแบบพวกสามสี่ตัวโลอะไรนั่นหรอกนะ แถมส่วนตัวเองผมไม่ค่อยปลื้มกะกุ้งแม่น้ำมาตั้งนานละ ตั้งแต่วิธีการเลี้ยงกุ้งมาจนถึงการขาย (อันนี้ไม่ได้เกี่ยวกับร้านเค้าเลย ฮาๆๆ) เพราะกุ้งมันใหญ่แต่หัว เนื้อจริงๆ มีจึ๋งเดียว แถมไม่เด้งเหมือนพวกกุลาดำหรือกุ้งชีแฮ้ด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ความเด่นของกุ้งแม่น้ำคือมันที่หัวนี่แหละ ซึ่งมาผนวกกับชีสอีก บวกกับหอมเจียวอีก เติมไข่ต้มยางมะตอยยางมะตูมด้วย แล้วย้ำด้วยน้ำพริกเผาอีก บ่องตงว่าเลี่ยนครับ ไขมันเยอะมาก จะดับเลี่ยนด้วยเกี๊ยวหรือหมูบะช่อหรือปลาเส้นมันก็คงไม่ใช่สไตล์ หาผักก็ไม่ค่อยมี ผักชีต้นหอมก็คงไม่ไหว คิดมาคิดไปคำนวณคร่าวๆ ถ้วยนี้ผมว่าเฉียดๆ 2,000kcal สยองใช้ได้สำหรับคนต้องการคุมน้ำหนักและคุมอาหารเลยทีเดียว

ลองมาชิมกันได้นะครับ ที่ร้านาถานีสูตรเตี๋ยว สาขาเชียงใหม่
ลองมาชิมกันได้นะครับ ที่ร้านาถานีสูตรเตี๋ยว สาขาเชียงใหม่

เบื่อๆ ก๋วยเตี๋ยวธรรมดาก็มาชิมกันดูได้ครับ 🙂

Ice Hub

ช่วงหน้าร้อนแบบนี้ (ถึงแม้จะค่อนข้างปลายแล้วก็ตาม) เชียงใหม่ก็ร้อนไม่แพ้กรุงเทพฯ เท่าไหร่หรอก การหาของเย็นๆ มาคลายร้อนนี่ถือว่าจำเป็นมากๆ เลยฮาๆๆ วันนี้ก็เลยพามากินอีกน้ำแข็งไสอีกร้านนึงครับ หน้าร้านเน้นขายชามุก แต่ทีเด็ดจริงๆ กลับเป็นน้ำแข็งไส ปะๆ ไปดูกัน

ร้านนี้มีชื่อว่า Ice Hub ครับ ตั้งอยู่ตรง JJ Market แถวๆ ตลาดคำเที่ยง, เดินเข้ามาในโครงการแล้วร้านแอบหายากนิดนึง (ร้านอยู่ข้างๆ ร้านคัพเค้กอะ ตรงข้ามกับริมปิงซุปเปอร์สโตร์เลย)

แวะมากินน้ำแข็งไสที่ตอนนี้เป็นที่ฮิตกันที่เชียงใหม่
แวะมากินน้ำแข็งไสที่ตอนนี้เป็นที่ฮิตกันที่เชียงใหม่


View Ice Hub in a larger map

เท่าที่เห็นนะครับ ร้านเป็นร้านเล็กๆ แคบพอตัวเลย ในร้านน่าจะจุคนได้ซัก 10 คน (แต่ก็มีโต๊ะเสริมข้างนอกนะ) นั่งแล้วอึดอัดหน่อยๆ ,, ปกติร้านเปิดประมาณเที่ยงกว่าๆ (ปิดประมาณหกโมงเย็นกว่าๆ) แต่วันที่ไปเที่ยงครึ่งแล้วร้านยังไม่เปิด แต่ก็เห็นมีคนมาต่อคิวเยอะพอตัวเลยอะ ยิ่งจังหวะเปิดร้านปุ๊บ คนพุ่งเข้าไปในร้านยังกะแจกฟรี ทำผมงงไปเบาๆ แอบตกใจปนงงนิดๆ ว่ามันอร่อยขนาดนั้นเลยเรอะ…

ร้านเล็กมากถึงมากที่สุด ถ้าเลือกข้างในต้องยอมอึดอัดนิดนึง
ร้านเล็กมากถึงมากที่สุด ถ้าเลือกข้างในต้องยอมอึดอัดนิดนึง

แทรกกายมานั่งตากแอร์ในร้านแล้วลองชิมดู

สั่งอะไรกินกันเถอะ

คนเยอะมาก เจ้าของไม่ได้มาพูดคุยด้วยเท่าไหร่ (แต่แค่ทำเครื่องดื่มนั่นก็ไม่ทันแล้วล่ะครับ ฮาๆๆ) ผมเลยเลือกดูเมนูเองกะเพื่อนๆ ละกัน ซึ่งเท่าที่ดูเค้ามีเมนูสองอย่างครับ คือเครื่องดื่มกับน้ำแข็งไสรสมะม่วง ,, ผมก็เลยจัดทั้งสองอย่างครับ

ตัวเครื่องดื่มเค้าเสิร์ฟแบบชามุกที่ซีลพลาสติกปิดไว้ ดูสะอาดดี ,, ผมเลือกชาเขียวพุดดิ้ง ชิมแล้วให้อารมณ์น้ำเต้าหูผสมเต้าหู้ปั่นละลายในชาเขียว ตัวชาเขียวเค้าเข้มดีนะ แต่ผมว่ามันจะลื่นคอกว่านี้ถ้าหวานกว่านี้อีกนิด แต่ที่ผมว่าเฟลในใจผมเนี่ยคือพุ้ดดิ้งนี่แหละ นอกจากกลิ่นแบบเต้าหู้ที่ผมไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่ มันยังทำให้ชาเขียวข้นมากขึ้น ดูดแล้วหยึยๆ มาหน่อย

แอบชิมของเพื่อนที่ใส่เป็นชามุก ผมว่าคล้ายๆ ชามุกทั่วไป ก็โอเคๆ

แต่ส่วนตัวเลยนะ ผมเฟลกับนมถั่วเหลืองพุดดิ้งของเพื่อนมากๆ มันเหมือนน้ำเต้าหู้เย็นใส่เต้าหู้ปั่นแบบไม่หวาน เข้มข้นเต้าหู้ตั้งแต่หัวจรดเท้า หลายคนอาจชอบก็ได้นะเพราะมันออกแนวรักสุขภาพมากๆ แต่กับผมแล้วไม่ไหวจริงๆ ทั้งข้นทั้งเลี่ยนเต้าหู้ทั้งจืดๆ อีก เอียนสุดๆ ฮาๆๆๆ

เมนูมีทั้งเครื่องดื่มและน้ำแข็งไสครับ
เมนูมีทั้งเครื่องดื่มและน้ำแข็งไสครับ
เครื่องดื่มผมว่าคล้ายๆ ชาไข่มุกนะ แต่ไม่ค่อยโอเท่าไหร่
เครื่องดื่มผมว่าคล้ายๆ ชาไข่มุกนะ แต่ไม่ค่อยโอเท่าไหร่

จากนั้นก็เป็นคิวน้ำแข็งไสบ้าง เท่าที่เห็นมีสองเมนูคือ Ice Mango Larva และ Ice Mango Magma เป็นน้ำแข็งไสเสิร์ฟพร้อมกับเนื้อมะม่วงสุกและพุดดิ้งเต้าหู้แล้วราดหน้าด้วยซอสมะม่วงปิดท้ายอีกที ซึ่งสองอันต่างกันนิดเดียว ตรงที่ Larva จะเป็นน้ำแข็งไสรสนม ส่วน Magma จะเป็นน้ำแข็งไสรสมะม่วง (จำง่ายๆ ว่า Magma กะ Mango)

ส่วนตัวผมว่าอร่อยดีนะ เนื้อน้ำแข็งไสเนียนละเอียดละมุนดี กินแล้วเพลินสุดๆ อะ แล้วแต่คนชอบ ถ้าชอบแบบนมๆ นัวๆ หน่อย Larva คือคำตอบของคุณ แต่ถ้าชอบเปรี้ยวอมหวานแบบไม่เลี่ยนมาก ชิลๆ พริ้วๆ Magma คือคำตอบ ยิ่งกันคู่มะม่วงหรือพุดดิ้งเต้าหู้นี่อร่อยมากๆ ส่วนตัวผมว่าพุ้ดดิ้งเต้าหู้มันเหมาะที่จะมาอยู่ที่นี่และกินคู่กับน้ำแข็งไสมากกว่าอยู่ในแก้วอะ

อันนี้เรียกว่า Mango Ice Lava ครับ ,, น้ำแข็งไสรสนม แฮ่ๆๆ
อันนี้เรียกว่า Mango Ice Lava ครับ ,, น้ำแข็งไสรสนม แฮ่ๆๆ
อันนี้ชื่อ Mango Ice Magma ครับ ,, คล้ายๆ กัน แค่เปลี่ยนน้ำแข็งไสเป็นมะม่วง
อันนี้ชื่อ Mango Ice Magma ครับ ,, คล้ายๆ กัน แค่เปลี่ยนน้ำแข็งไสเป็นมะม่วง

ที่มากินวันนี้

ส่วนตัวผมชอบน้ำแข็งไสมะม่วงของเค้านะ อร่อยดี คล้ายๆ กับร้านน้ำแข็งไสที่ผมกินที่กทม. เลย เนื้อเค้าจะเนียนละมุนดีมากๆ ซึ่งเนื้อน้ำแข็งไสแบบนี้ผมชอบมากกว่า Ice Monster อีกอะ ส่วนเครื่องดื่ม ผมกะเพื่อนเลือกมาคือชาเขียวกับนมถั่วเหลืองนี่ยังไม่ผ่านทั้งคู่นะ (แต่จริงๆ มีอีกหลายน้ำที่ผมยังไม่ได้โดนเลย) ,, แต่ที่นี่ราคาค่อนข้างแพงไปหน่อยนะ โดยเฉพาะเครื่องดื่ม เพราะถ้าเทียบกับชามุกทั่วๆ แล้วรสชาติไม่ต่างกันมาก แต่ราคาห่างเกือบ 2 เท่าแหนะ

แนะนำแค่น้ำแข็งไสเค้าก่อนละกันนะ 🙂