มาต่อคิวที่… ไส้กรอกอีสานคุณยาย

ช่วงท้ายๆ ที่ผมมาเรียนที่กทม. มักจะมีเพื่อนหลายคนมาถามประมาณว่า “มึงเคยกินร้านไส้กรอกที่มันมีบัตรคิวหรือเปล่าวะ ที่เชียงใหม่อะ แถวๆนิมมานฯ เห็นเค้าว่าอร่อย”….

จบประโยคนี้ผมก็นั่งครุ่นคิดอยู่นานว่ามันร้านไหนวะ ไม่เห็นเคยรู้สึกมาก่อนว่ามันมีเลย ร้านไส้กรอกที่เชียงใหม่ที่ผมว่าอร่อยระดับเวิร์ลคลาสก็ทยอยหายไปทีละร้านตามวันและเวลาที่ผ่านไป ,, เอาวะ เดี๋ยววันนี้ไปหาไส้กรอกกินตามที่เค้าลือกันมาดีกว่า

วันนี้จะพามากินใส้กรอกที่เชียงใหม่กัน

ตามล่าหาไส้กรอกที่เค้าต่อคิวกัน

พอเริ่มตกเย็น ตัวผมและผองเพื่อนก็แล่นรถออกมาหาร้านไส้กรอกที่เค้าว่าอร่อยนักอร่อยหนากันที่แถวๆ นิมมานฯ ฮะ จริงๆ โดยร้านไส้กรอกที่จะไปเนี่ยเค้าชื่อว่าร้านไส้กรอกคุณยาย เริ่มเปิดร้านช่วงเย็นๆ ซักห้าโมงครึ่งก็จะเห็นเค้าตั้งร้าน จนซักประมาณหกโมงก็พร้อมขายไส้กรอกละ ,, ส่วนทำเลร้านนี่ตอนเย็นๆ จะอยู่แถวๆ ร้านนมมนต์ (แต่พอตกดึกหน่อยเห็นเค้าย้ายไปฝั่งตรงข้ามตอนกลางคืนด้วยบางวันน่ะ) แต่ถ้าไม่รู้จัก ก็ลองสังเกตไอ้ที่คนเค้ามุงกันเยอะๆ น่ะครับ ,, ร้านเปิดจันทร์-เสาร์นะครับ

เยอะจนบางทีคิดว่า เยอะไปมั้ยอะ…

เห็นผู้คนยืนมุงกับแบบเยอะมากๆๆ ,, น่าจะเป็นร้านนี้แหละ

ส่วนนี่เป็นแผนที่พอสังเขป


View ใส้กรอกอีสานคุณยาย in a larger map

ต่อคิวกันดีกว่า

กำลังงงๆ กับจำนวนคน เพื่อนผมก็เรียกให้ไปหยิบบัตรคิว !!!

จริงด้วย!!! ถ้าเราปล่อยมันล่วงเลยไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ,, ว่าละก็ไปหยิบบัตรคิว ได้เป็นเบอร์ 23 ,, ซึ่งในขณะที่ผมหยิบบัตรคิวเสร็จ ทางพนักงานจัดสรรลำดับได้ตะโกนเรียกให้เบอร์เก้ามาเอาไส้กรอกที่สั่งไว้ได้แล้ว (จากนั้นก็มีน้องนักเรียนเดินไปหยิบใส้กรอกแล้วจ่ายตัง)

เฮ้ย!!! เบอร์เก้าเลยเหรอะ!!! แล้ววันนี้ต้องมายืนรอไส้กรอกอีกตั้งเป็นสิบกว่าคิวเนี่ยอะนะ ไกลไปไหม ,, ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าต้องมารอต่อคิวไส้กรอกอีสานอย่างกะคริสปี้ครีม มันเซเลปมากเกินไปละนะไส้กรอกอีสานเนี่ย!!

นี่แหละครับ ,, ร้านใส้กรอกคุณยาย เป้าหมายของเรา!!
หยิบบัตรคิวด้วย ,, เอิ่ม... ได้คิวตั้งเบอร์ 23 เลยแฮะ
ด้านหลังของบัตรคิวเป็นชนิดและราคาของไส้กรอกแบบต่างๆ

เอาวะ ,, รอก็รอ

เฝ้ารอและเฝ้าคอย

หมายเลขแล้วหมายเลขเล่าที่ผ่านไปไม่ได้มีผลที่จะทำให้ลูกค้าที่มาอุดหนุนลดน้อยลงแต่อย่างใด ซ้ำยังจะมีลูกค้าทยอยมาเรื่อยๆ เหมือนกับนัดกันมา บางคนให้อารมณ์เหมือนมาสนิทกันเพราะมาต่อคิวไส้กรอกอีสานนี่แหละ ,, โอ้โห เราคงไม่รู้จักกันเลยถ้าไม่มีได้ต่อคิวที่นี่สินะ

แต่สำหรับมือใหม่หัดต่อคิวอย่างผม แนะนำว่าระหว่างที่รอคิวให้พลิกดูด้านหลังแผ่นป้ายแล้วเลือกว่าเราจะกินอะไร แล้วสังเกตว่าไอ้ที่เราจะกินมันมีโหงวเฮ้งเหมาะสม เพราะระบบของที่นี่คือพอถึงคิวเรา เค้าจะเรียกให้ไปเลือกว่าเราอยากจะกินอะไรบ้าง ,, และถ้าพอถึงคิวเราไปงกๆ เงิ่นๆ ก็จะโดนสายตาผู้คนที่ต่อคิวอยู่ดูแคลนและเหยียดหยามเบาๆ ว่าเอ็งมัวแต่เอาเวลาต่อคิวไปเล่นทวิตเตอร์หรือไงฟระ!! ทำไมถึงไม่เตรียมพร้อม

กับอีกอย่างนึงที่แนะนำระหว่างรอ คือเดินไปเลือกผักตรงตู้ด้านข้างๆ ,, ให้จินตนาการแบบสลัดบาร์ของซิสเล่อซ์ เราก็ไปหยิบถุงหิ้วมาแล้วก็ตักผักที่เราอยากกินมาใส่ ไม่ว่าจะเป็นกะหล่ำ, ผักชี, ขิง, พริก ฯลฯ ก็ตามใจ เลือกไปแบบไม่อั้น แต่ไม่ต้องเอาไปเยอะจนถึงขนาดผัดผักกินได้ไปอีกครึ่งเดือนนะ มันก็แลดูเยอะไป

ได้บัตรคิว ,, ก็เดินออกมารอเงียบๆ ดมกลิ่นใส้กรอกไปเรื่อยๆ
แง้มดูไส้กรอกที่ซ่อนอยู่ใต้ใบตอง ,, เรียงกันเป็นตับ
ไส้กรอกในตะกร้าโคตรเยอะ ,, พร้อมเอามาปิ้งได้
วางไส้กรอกลงตะแกรงในแนวตั้ง ,, พลิกๆ จนกว่าจะได้ที่
จัดเรียงไส้กรอกอีสานลงย่าง ,, กลิ่นหอมอบอวลมากๆ
ไส้กรอกอีสานเริ่มสุกได้ที่แล้ววววว ,, น่ากินสุดๆ

รอเกือบประมาณ 20 นาทีก็ถึงเวลารอคอยครับ ,, ในจุดนั้นเหมือนเราถูกเรียกออกไปรับรางวัลออสการ์เลย ทุกสายตา (ของคนที่รอ) จับจ้องมาที่เรา จากนั้นเราก็เดินเฉิดฉายเพื่อไปรับไส้กรอกอีสานกลับบ้านไปเป็นอันเสร็จพิธี

หลังจากรอมาเกือบ 20 นาที ,, ในที่สุดก็ได้มันมาแล้ว
ยิ่งค่ำลง ค่ำลง คนเยอะขึ้นเรื่อยๆ เลยแฮะ ,, บรื๋อๆๆ หนีดีกว่า

แม้ตอนเราได้ไส้กรอกเสร็จ มองเหลียวไปกลับพบว่าจำนวนคนที่ต่อคิวนั้นไม่ได้พร่องลงเลย ,, และจะเพิ่มขึ้นนิดๆ ด้วยซ้ำ

ลองชิมไส้กรอกร้อนๆ กัน

วันนี้ซื้อมาหมด ทั้งแบบหมูวุ้นเส้น (ลักษณะเหมือนลำไยแกะเปลือกอะ, มันจะใสๆ หน่อย), หมูธรรมดา, หมูเปรี้ยว (ส่วนตัวผมแยกความต่างของความเปรี้ยวและความธรรมดาไม่ออก), หมูเผ็ด (อันนี้เผ็ดๆ ขึ้นมาหน่อย แต่ไม่ได้มีนัยสำคัญมากเท่าไหร่) และไก่ (ที่ร้านจะชื่นชมใส้กรอกไก่มากๆ เพราะเป็นสูตรของร้านเอง) เอาเป็นว่าสรุปเป็นข้อๆ หลังจากชิมคือ

  • ส่วนตัวชิมแล้วรวมๆ ผมว่าเป็นไส้กรอกที่รสชาติเฉยๆ ดาดๆ มากๆ ,, ไม่ได้อร่อยแบบว่าอร่อยซี๊ดโดนใจหรือดิฉันอยากต่อคิวเพื่อกินอีก
  • เนื้อหมูก็ไม่ได้เยอะมากอย่างที่คิดไว้นะ เครื่องเทศก็ไม่ได้เข้มข้นซักเท่าไหร่
  • โดยเฉพาะไอ้ไส้กรอกวุ้นเส้นลูกเล็กๆ ตัวใส้กรอกแม่มใสมากๆ เพราะที่ใสเนี่ยมันมีแต่วุ้นเส้น ไม่มีหมูเท่าไหร่เลย แถมการปรุงรสนี่แสนจะจืดจาง
  • ส่วนไส้กรอกหมูธรรมดา/เปรี้ยว/เผ็ด อยากบอกว่าลิ้นผม (และเพื่อน) แยกความต่างของแต่ละอย่างไม่ออกนะ ถ้าเค้าไม่หยิบอะไรที่ซ้ำกันมา 3 อย่างก็คงเป็นการปรุงรสที่ธรรมดามากๆ
  • ส่วนไส้กรอกไก่ที่ทางร้านภูมิใจมากส์ นี่ผมว่าพอถูไถอะ อร่อยแบบกรุ้มกริ่มพอทำเนาแต่เหมือนยังไม่สุดเท่าไหร่

สรุปตรงๆ เลยนะ ผมว่าเป็นอะไรที่กินแล้วเฟลมากๆ ผิดกับความคาดหวังที่ตั้งไว้สุดๆ ,, โดยเฉพาะกับจำนวนคนที่มาต่อคิวเนี่ย คือแบบถ้าทั้งร้านเนี่ยไม่มีใครมาต่อคิวเลยผมยังโอเคบ้าง แต่นี่คนมาต่อคิวจากไหนกันเยอะแยะวะเฮ้ย โดนเพื่อนหลอกมากินหรือหลงกลใครมาอ๊ะป่าว ,, มันไม่ใช่อะ ไม่ใช่เลยจริงๆ

รวมๆ ระหว่างไส้กรอกหมู, หมูเผ็ด และไก่ ครับ
ส่วนนี่เป็นไส้กรอกวุ้นเส้น ,, รูปลักษณ์เหมือนลำไยมากๆ

บางครั้งก็ไม่เข้าใจว่าทำไมรสชาติถึงไม่สัมพันธ์กับจำนวนคนต่อคิว ,, หรือมันผิดที่ลิ้นเราเองหว่า