เที่ยวไร่สตรอเบอร์รี่แบบฉุกเฉิน ที่สะเมิง

บ่ายสามกว่า อากาศกำลังร้อนๆ แบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่เนื่องด้วยบรรยากาศสบายๆ ในขณะกำลังนั่งชิลๆ กินขนมกำลังสบายท้อง บีจังและโอเล่ก็ชวนไปสะเมิง ไปเก็บสตรอเบอร์รี่….

ไปสะเมิงตอนบ่ายสาม!!! เออ ไป…

ก็เลยเกิด blog ตอนนี้ขึ้นมา

ควบรถไปสะเมิง

เก็บของจากร้านขนมแถวมช. สตาร์ทรถแล้วก็เร่งสปีดไปแบบเต็มที่ ,, แต่จริงๆ ก็ไม่ได้รีบขนาดนั้น เอาเป็นว่าก็ขับแบบชิลๆ ไปเรื่อยๆ ตามคันคลองแล้วตัดขึ้นผ่าภูเขาเพื่อเข้าสู่อำเภอสะเมิงที่เป็นจุดหมายวันนี้


View เที่ยวไร่สตรอเบอร์รี่ in a larger map

พร้อมแล้วก็ไปกันสิ!!!

แล่นรถออกไปด้วยความเร็วสูง ,, อว้ากกกส์
บรรยากาศท่ามกลางธรรมชาติชิลเกินห้ามใจ
อีก 28 กม. ถึงสะเมิง ,, อุบ๊ะ!! ฝ่าโค้งอีกไกลเหมือนกัน

ในเมืองยังร้อนๆ แต่พอได้แตะโซนภูเขาอากาศนอกตัวรถนั้นดูท่าจะเย็นกว่า ,, สุดท้ายเลยเปิดหน้าต่างรับลมดีกว่า

แล่นฉิวฝ่าต้นไม้น้อยใหญ่...
เริ่มเห็นสวนและไร่ต่างๆ บ้างแล้ว เย้ๆๆๆ

จริงๆ มันก็ประมาณ 30 กม. จากตัวเชียงใหม่เองนะ ขับรถประมาณ 30-40 นาทีก็ถึงแล้ว ,, ถ้าเทียบที่กทม. ก็คงประมาณจากสยามสแควร์มาดอนเมือง (แต่ได้ข่าวว่าจากสยามมาดอนเมืองนี่สองชั่วโมง)

ถึงไร่แล้วสินะ สินะ

ผ่านดอยมานิดหน่อย ก็ถึงสะเมิงแล้ว ,, ดูไกลๆ ก็เป็นเมืองเล็กๆ สงบๆ ที่อยู่ในหุบเขา ดูแล้วน่าอยู่มากๆ

ไร่ และสวน และไร่ และสวน ที่สะเมิง

แถมที่มีไร่สตรอเบอร์รี่เยอะเหมือนกันนะ เท่าที่สแกนผ่านด้วยสายตานี่ก็ประมาณ 5-6 ที่ ,, วนไปหลายที่ สุดท้ายเค้าก็แนะนำไปสวนสตรอเบอร์รี่ที่ชื่อนภ-ภูผาครับ ,, ที่นี่มีปลูกหลายอย่าง ทั้งสตรอเบอร์รี่ ส้ม องุ่น รวมทั้งมีผลิตภัณฑ์แปรรูปด้วย ทั้งน้ำสตรอเบอร์รี่ และสตรอเบอร์รี่หมักและกลั่น

ถ่ายกับป้ายหน้าสวน ยอมรับว่าอ้วนมาก
มีซุ้มนั่งชิล ชมวิวที่สวนด้วย
น้ำสตรอเบอร์รี่สดปั่น ,, ชื่นใจ
เครื่องดื่มพิเศษจากสตรอเบอร์รี่ 🙂

คิดว่า ตอนนี้มาเที่ยวรีสอร์ทมากกว่า

เรามาสายไปหน่อยนึงสินะ สินะ

ที่นี่มีแปลงสตรอเบอร์รี่ขนาดพอควรให้ลงคนที่มาเยี่ยมชมลงไปลุยสวน รวมทั้งเก็บลูกสตรอเบอร์รี่สีแดงๆ ได้ โดยค่าเข้าสวน 20 บาทต่อคน แต่ถ้าเก็บสตรอเบอร์รี่มาต้องจ่ายเงินเพิ่มตามน้ำหนักนะจ๊ะ (โลละประมาณ 200 บาทนะ ถ้าจำไม่ผิด)

พร้อมลุยสวนสตรอเบอร์รี่แล้ว!!

แต่ว่าเราแอบมาช้าไปนิดนึง เพราะตอนนี้สตรอเบอร์รี่สีแดงโดนเก็บไปเป็นส่วนมากแล้ว ที่เหลือก็เป็นแต่สีชมพู สีขาว และดอกสตรอเบอร์รี่สีขาว ,, สรุปคือ ตอนนี้เราอยู่ท่ามกลางใบสตรอเบอร์รี่สีเขียว!!!

ใบสตรอเบอร์รี่สีเขียว ,, แล้วลูกมันที่สีแดงๆ อยู่ไหน!!

แม้ผมจะดูใส่อารมณ์มากๆ ที่ไม่มีสตรอเบอร์รี่ ,, แต่ด้วยความชิลของสะเมิง อากาศที่เย็นสบาย บรรยากาศดีๆ สวนสวยๆ แบบนี้ก็ทำให้ผมมีความสุขได้แม้ว่าจะไม่มีผลสตรอเบอร์รี่ก็ตาม … เอาวะ ดอก ใบ และลูกสีชมพูก็โอเค!!!

ดอกสตรอเบอร์รี่สีขาว
สตรอเบอร์รี่สีชมพู (เกือบแดงละ อีกนิดนึง)
บรรยากาศสบายจริงๆ อยากอยู่ที่นี่สักคืน
มุมจุดชมวิวของสวนครับ

ถ้าจะหาสตรอเบอร์รี่ติดไม้ติดมือหน่อย ที่นี่ก็มีขายนะครับ

สตรอเบอร์รี่สดที่เก็บจากสวน (ของคนอื่น)
ที่สวนเค้าก็มีขายสตรอเบอร์รี่เป็นกล่องๆ นะ

แต่ด้วยงบประมาณและสติปัญญาของผม ,, เลยซื้อได้แค่นี้ ,, แต่ก็สดอร่อยมากนะ

ถอยสตรอเบอร์รี่สดคลุกเกลือน้ำตาลมาชิม

เหมือนจะไม่มีอะไร แต่ก็อยู่ถึงเย็น แสงที่สวนกำลังสวยได้ที่

ยามเย็นที่สวนสตรอเบอร์รี่

ช่วงเวลาแห่งความสุขกำลังหมดไป

เหลือบดูนาฬิกาก็หกโมงเย็น ,, รีบลงจากสวนกันดีกว่า เดี๋ยวจะมืด โดยขากลับนี้ เราจะกลับไปทางแม่ริม ซึ่งเป็นคนละทางกับที่เรามาสะเมิงตอนแรก

แล่นฉิวรีบกลับเข้าเมือง ก่อนที่จะมืดเกินไป
เหวอๆๆ เริ่มมืดเกินไปแล้วววว จะกลับบ้านทันมั้ยยยย

ก็เหมือนจะรีบนะ แต่เราก็มีอารมณ์ชิลระหว่างขึ้นเขา แวะถ่ายรูปแสงสวยๆ ที่จุดชมวิวระหว่างทางนิดหน่อย ซึ่งในจังหวะและมุมจากความสูง 700 เมตรจากระดับน้ำทะเลนั้น พระอาทิตย์กำลังตกพอดี

แสงสวยๆ ของพระอาทิตย์ตกระหว่างกลับ
ที่จุดชมวิวบนดอย ,, สวยมากๆ
นั่งดูแสงสุดท้ายของวัน ,, ชอบมากๆๆ

ถ่ายรูปสบายๆ กลับถึงบ้านเกือบสองทุ่ม… ขอบคุณธรรมชาติ ,, ขอให้คงอยู่สืบไป