ของเล่น — อารยธรรมของผมในวัยเด็ก

คนเราทุกคนล้วนย่อมเติบโตขึ้นในทุกๆ วัน เดินก้าวผ่านข้ามเวลามาเรื่อยๆ
จากเด็กเป็นวัยรุ่น จากวัยรุ่นเป็นผู้ใหญ่ จากนั้นก็เริ่มมีครอบครัวกันไป

บล๊อกนี้ผมได้แรงบันดาลใจระหว่างกลับบ้านที่เชียงใหม่ ซึ่งนานๆ กลับที
วันนี้ผมลองหยุดและมองกลับหลังไปในอดีต สมัยที่ยังไม่ได้แยกห้องนอนกับแม่
ยุคสมัยที่การถ่ายรูปเป็นเรื่องลำบาก ทีวียังเป็นจอนูน ไม่มีห้างมากมาย ต้นไม้ยังเต็มเชียงใหม่
และกลับไปเจอเพื่อนๆ ของผมนอนอยู่ในกล่องอย่างดี

ใช่ครับ วันนี้ผมจะไปเปิดกรุของเล่นของผมเก่าๆ

กองกรุของเล่นครับ

ของเล่นพวกนี้เป็นของเก่าเก็บมากๆ อายุแต่ละชิ้นน่าจะเกือบๆ ยี่สิบปี
พอหยิบมันมาทีไร ภาพเก่าๆ ก็ย้อนกลับมาตลอด

..คิดถึงวันที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งอยากได้ของเล่น งอแงจะเป็นจะตาย
..คิดถึงวันที่สอบได้เกรด 4.00 สมัยปอ 3 (ได้กันครึ่งห้อง) แล้วพ่อพาไปซื้อของเล่น
..คิดถึงวันที่อาเอาของเล่นมาให้เป็นของขวัญวันเกิด
..คิดถึงตอนเหงาๆ ไม่มีพี่น้อง ไม่มีเพื่อนให้เล่น มันก็อยู่กับผม
..คิดถึงบ้านเพื่อนที่เราจะชอบไปเล่นเกมส์แฟมิคอมบ้านเค้า
..คิดถึงหลังห้องที่จะมาเล่นไพ่เขี่ยๆ แล้วสุดท้ายเราก็ยึดการ์ดของเพื่อนมาหมด
..คิดถึงและขอบคุณผู้หญิงคนนี้ครับ เธอคือแม่ของผมเอง เป็นผู้เก็บและดูแลอารยธรรมของผมมาตลอด

แม่ผมเอง ผูเก็บทุกอย่างไว้อย่างดีเวอร์

แม้แต่วันนี้เธอก็มาช่วยรื้อค้น ปัดฝุ่น และเก็บเข้าที่ด้วย น่ารักจริงๆ ครับ

มาเปิดกรุกันดีกว่า

แม่ผมนอกจากจะยัดของเล่นผมไว้ตามรูต่างๆ ของห้องนอนเธอแล้ว
เธอยังจะแบ่งหมวดของเล่นไว้นะครับ แบ่งเป็นกล่อง ตามชนิดของมัน
ซึ่งตั้งแต่เด็กๆ แม่จะสอนผมเสมอ พยายามฝึกให้เป็นนิสัย

แม่ก็มาช่วยงานรื้อค้นวันนี้ด้วย

แต่ผมกลับเป็นคนที่มองอะไรต่างมุมกันไปนะครับ ทำให้ความเห็นเราบางครั้งไม่ตรงกัน
ผมจะชอบเอาแต่ละอันมาผสมๆๆ และเก็บรวมกัน หรือถ้าวุ่นวายมากก็จะไม่เก็บเลย
และมักจะเป็นอย่างหลังมากที่สุด

ถ้าพูดกันตรงๆ ผมขี้เกียจเองแหละครับ เลยยัดๆๆ รวมๆ กันไปหมด ต้องเดือดร้อนแม่มาแยก

หุ่นยนต์คุณภาพดี

ของเล่นกลุ่มนี้ราคาจะแพงครับ และเป็นสิ่งที่ผมมักจะชอบเล่นในอดีต
พวกนี้ทำมาจากพลาสติกหรือโลหะอย่างดี สามารถบิดหมุนแขนได้ หรืออาจมีความสามารถพิเศษบางอย่าง
ตั้งแต่คินิขุแมน, หุ่นกันดัม, เซนต์เซย่า, ดรากอนบอล หุ่นประกอบร่างบ้าบอคอแตกอะไรก็ไม่รู้ เท่ๆ ฯลฯ

หุ่นกันดั้มของผม สภาพสมบูรณ์ 90%

ผมก็เล่นมันได้ทุกวี่ทุกวัน ตามประสาเด็กเหงาที่ไม่มีพี่น้อง
จำได้ว่าชอบกันดั้มมากๆ แต่ประกอบไม่สวย เบี้ยวๆ เอียงๆ
แต่พอเรามองย้อนไป มันเหมือนฝึก fine motor และ creativity ของเด็กในวัยนั้น
ส่วนตัวผมชอบมากกว่าเลโก เพราะมันต่อแล้วเห็นจุดหมาย ผมไม่ได้มีหัวครีเอทอะไรขนาดนั้น

กันดั้มตัวโปรด ซื้อที่อิเซตัน เวิล์ดเทรด (เดี๋ยวนี้คือเซ็นทรัลเวิร์ล)

แต่ที่ชอบที่สุดคงเป็นคินิขุแมน อันนี้เก็บเกือบครบชุด
จำได้ว่าสมัยนั้นผมชอบคินิขุแมนมากๆ เกมส์กดแฟมิคอมก็เล่นคินิขุแมน บ้าโคตรๆ
มันน่าจะเป็นอิทธิพลมาจากมวยปล้ำ ยุคนั้นนี่ก็ต้องเป็นสติง, ฮัลก์โฮแกน อะไรประมาณนี้ (เก่ามากๆ)

แม่เก็บคินิขุแมนไว้อย่างดี

ของเล่นตระกูลรถ

ส่วนถ้าพูดถึงรถก็นี่ครับ รถแข่งทามิยา ของแท้รูปดาวคู่
เรียกว่าสมัยซัก 15 ปีก่อนนี่เป็นยุครุ่งเรืองของทามิยาเลย
คิดว่าเด็กชายทุกคนต้องซื้อมันมาประกอบเล่น ในชีวิตอย่างน้อยก็หนึ่งคัน ซึ่งกล่องนึงราคาก็ไม่ได้ถูกเลย
จนหลังๆ มีตัวก๊อบจากจีนมาขายด้วย ราคาถูกกว่าเกินครึ่ง แต่คุณภาพห่วยแตก

รถทามิยาคันโปรด

สมัยก่อนนี่ออพชันแท้ของทามิยาแพงมากๆๆๆ
ถ่านชาร์จ มอเตอร์ โครงรถ ลูกรอก โอยยย เด็กไม่มีปัญญาซื้อหรอกครับ
เราได้แต่ทำครับ สมัยนั้นนั่นหลังกับเพื่อนก็มาปั่นมอเตอร์กันเอง ตามประสาเด็ก
ทำเสียไปหลายอันครับ แต่อันนี้เวิร์คสุด แต่มันเร็วเกือบๆ เท่ากับมอเตอร์ดำแดง

มอเตอร์ปั่นเอง

สมัยก่อนนี่รถใครวิ่งเร็วโคตรเท่เลยครับ
ผมแรกๆ ก็เร็วหรอกครับ แต่ผมใช้ถ่านเนชันแนล AA อะครับ มันสู้เค้าไม่ได้ แถมเปลืองเงินอีก
จะซื้อถ่านชาร์จก็แพง ต้องซื้อที่ชาร์จอีก (ซึ่งมันไม่เหมือนสมัยนี้)
สุดท้าย ก็เอามาวิ่งเล่นกันแถวบ้านครับ

หุ่นยางหลากหลายสีสัน

เป็นหุ่นยางราคาถูกแต่ชอบเล่น มักเอามาเป็นตัวประกอบ
ส่วนมากได้มากับการแถมขนม หรือไม่ก็ซื้อแบบเป็น Mass มาเลย
ดังนั้น จำนวนที่แม่เก็บไว้มันจะเยอะมากๆๆๆๆ

หุ่นยางในกล่อง

นอกจากนั้นมันก็จะมีหุ่นยนต์แบบอื่นๆ ด้วย
ถ้าไฮโซขึ้นนิดก็จะมีทั้งประกอบร่าง เสริมเกราะ มีออพชันเสริมพิเศษ

หุ่นยางอุลตราแมนแบบประกอบเกราะได้

หุ่นยางตอนเด็กกับหุ่นยางตอนโตมันต่างกันจริงๆ

โคตรการ์ด

การ์ดหรือไพ่นี่เป็นอะไรที่จะต้องมีไปเล่นครับ ขาดไม่ได้จริงๆ ในการไปโรงเรียนแต่ละวัน
แต่ละคนจะมีตัวที่เอามาเขี่ยพิเศษ แบบแหลมๆ จะได้งัดเทคนิคมาตามสะดวก

ส่วนมากการ์ดพวกนี้ก็แถมโอเดงยาครับ (ขนมอื่นๆ ก็มีบ้าง) ขนมที่เป็นประวัติศาสตร์ไปแล้ว
จำได้ว่ามีเพื่อนที่พอมีฐานะ ก็จะซื้อเพื่อเอาแต่ไพ่ไป แล้วทิ้งขนม คือด้านจะขอเนี่ย ไม่มีใครว่าเลยครับ
(จริงๆ มี sticker ติดแล้วเอาไปแลกขนมโดเรมอนด้วยนะ แต่อันนั้นแม่เก็บไว้ในกล่องอันในสุด)

โคตรแม่การ์ด เยอะมากๆๆ

หลักๆ ไพ่ที่มีก็เป็นหน้าดรากอนบอล, สตรีทไฟเตอร์, ไดโนเสาร์, ฯลฯ
เรียงได้ประมาณสี่กล่อง เยอะมากๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ทำไมเก็บไว้
มีหลายชุด ส่วนมากจะเกือบครบ ไพ่ที่ขาดนี่หาไม่ได้จริงๆ

การ์ดสตรีทไฟเตอร์เกือบครบชุด

เกมส์กด

เมื่อก่อนที่บ้านผมไม่มีเครื่องแฟมิคอม ผมก็จะไปชอบนั่งบ้านเพื่อนข้างๆ ดูมันเล่นเกมส์
ดูเฉยๆ ครับ ไม่ค่อยได้เล่น เพราะมันมีแต่ร้อคแมน หรือไม่ก็เกมส์ลุยด่านต่างๆ ที่เล่นคนเดียว แถมจอยสองเสียอีก
จนวันนึง มีเครื่องแฟมิคอมเป็นของตัวเอง ก็ยังชอบไปเล่นบ้านเพื่อนมากกว่า
เพราะผมจะได้ตลับเกมส์ปีละสองครั้ง คือตอนเกรดออก แต่บ้านเพื่อนน่ะ พ่อมันเล่นเกมส์เองเลย
ดังนั้น ที่บ้านมันจะมีเกมส์ใหม่ๆ ตลอด อิอิ
(ตอนนี้เครื่องแฟมิคอมผมได้รับการสืบทอดไปให้น้องแล้ว แต่ได้ข่าวว่าเล่นไปสองวันก็กลับไปเล่นเกมส์ในคอมเหมือนเดิม ก็แน่แหละ กราฟิก ความคมชัด ความหรูหรามันต่างกันมากมาย)

แต่เกมส์กดเครื่องแรกน่าจะเป็นเกมส์กดดองกี้คองรับสับปะรดนะ

เกมส์กดเครื่องแรกในชีวิต

จนต่อมาเริ่มมเกมส์บอยครับ ตอนนั้นฮิตมากๆ ใครมีนี่ถือว่าเท่สุดๆ
จำได้เลยว่าซื้อที่เซ็นทรัลกาดสวนแก้ว พ่อซื้อให้ซักงานนึงนี่แหละ
เป็นเกมส์ที่ชอบมาก เพราะพกไปไหนมาไหนได้สะดวก
(แต่กับผมยังไงก็เสียบปลั้กต่ออแดบเตอร์เล่นอยู่ดี)

เกมส์บอยคลาสสิก

แต่ข้อเสียคือ เพื่อนๆ มีตลับเกมส์ของจริงกันน้อย และเกมส์รวมมักจะซ้ำๆ กัน
สุดท้ายด้วยข้อจำกัดหลายอย่าง เกมส์บอยเลยกลายเป็นไม่ค่อยฮิตไป และหลังๆ ผมก็เริ่มเล่นน้อยลงด้วย
ตอนนี้ล่าสุดที่ลองเปิดมันยังเปิดได้นะ แต่คงต้องใช้ถ่านเอา เพราะปลั้กหลวม

กลุ่มจิปาถะ

กล่องพวกนี้แบ่งหมวดไม่ได้จริงๆ ส่วนมากเป็นอะไรก็ไม่รู้มาปนๆ กัน
ก็มีทั้งหุ่นยาง โยโย่ ลูกข่าง สิงสาราสัตว์ต่างๆ หุ่นยาง ลูกแก้ว หมากรุก ฯลฯ โอยยยยยยย เยอะ

กล่องนี้มีแต่ของเล่นแปลกๆ

แต่ของเล่นทั้งหมดในกล่องก็ยังทำหน้าที่ของมันได้ดี แม้ว่ามันจะแก่แค่ไหนก็ตาม
อย่างลูกดิ่ง (หรืออะไรซักอย่าง) ของแถมอันนี้ แม่ยังจำวิธีเล่นมันได้เลย เก๋มากๆ
คิดว่าเมื่อก่อนแม่คงแอบมาเล่นเหมือนกัน

มันยังเล่นได้นะเธอว์

เท่าที่ค้นไหวก็มีเท่านี้
จริงๆ นี่ค้นได้ประมาณ 40% เองนะ ยังเหลือกล่องที่อยู่ลึกๆ อีก
ความขี้เกียจและสงสารแม่ที่ต้องมาคอยเช็ดฝุ่น-เก็บของให้เลยพอก่อน
แต่คิดว่าของเล่นในกรุชั้นลึกน่าจะเป็นของเล่นชิ้นใหญ่ๆ ที่ไม่ค่อยได้เล่น
เช่นไม้เบสบอล, ไม้ปิงปองแต๊กๆ, ชุดโต๊ะสนุ๊กเด็ก, เยอะมาก จนไม่คิดว่าจะกล้าเก็บ

นานาของเล่นในวัยอดีต

แม้หลายๆ อย่างในตอนเด็กๆ มันจะผ่านไปแล้วก็ตาม
ผมต้องใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพฯ ห่างบ้านมาไกล ไม่รู้จะได้หลับอีกเมื่อไหร่
เพราะถึงวันหยุด ผมก็ยังต้องมีงานตอนเช้าหรือไม่ก็เวรอีก
แต่อย่างน้อยที่ผมได้เขียน Entry นี้ ทำให้ผมกลับไปมองย้อนถึงความสุขในวัยเด็กๆ อีกที
คิดถึงทีไรก็มีรอยยิ้มทุกที

และสุดท้าย ต้องขอบคุณคุณแม่จริงๆ ที่ช่วยเก็บความทรงจำของผมไว้ครับ
ผมว่าแกคงกะเก็บให้ลูกผมเล่นเลยมั้งครับ สมัยนั้นเค้าจะเล่นแบบนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้
แล้วยังไงจะไปรื้อใหม่ ช่วยเก็บด้วยนะครับ 😉